IV SAB/Wr 274/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska, Sędzia NSA Jolanta Sikorska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...]Polska w W. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości. Pismem z dnia 29 kwietnia 2015r. przesłanym drogą elektroniczną do Prokuratury Rejonowej w Oławie skarżąca S. w W. zwróciła się z wnioskiem o udostępnienie skanów postanowień wydanych w latach 2012 – 2015 w związku z postępowaniami dotyczącymi przestępstwa wskazanego w art.23 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na powyższy wniosek Zastępca Prokuratora Rejonowego w O. pismem z 6 maja 2015r. poinformował stronę skarżącą, że w Prokuraturze Rejonowej w O. prowadzone było w latach 2012 - 2015 jedno postępowanie dot. przestępstwa z art.23 ustawy o dostępie do informacji publicznej, oznaczone sygn. akt [...] W piśmie tym organ równocześnie stwierdził, że decyzja kończąca to postępowanie jest nieprawomocna, dlatego też obecnie nie jest możliwe udostępnienie skanu postanowienia w tej sprawie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W dniu 6 sierpnia 2015r. do Prokuratury Rejonowej w O., ponownie drogą elektroniczną, wpłynęło kolejne pismo S., w którym zarzucono Prokuratorowi błędną interpretację prawa, albowiem zdaniem wnioskodawcy - w drodze informacji publicznej możliwe jest udostępnienie nieprawomocnych orzeczeń. Na dowód tego przywołano stronę internetową, na której opublikowany został wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie w sprawie cywilnej o sygn.[...], żądając udostępnienia skanu nieprawomocnej decyzji prokuratora. Pismem z dnia 7 sierpnia 2015r., Nr [...] Prokurator Rejonowy w O. w odpowiedzi na ponowienie żądania strony z dnia 6 sierpnia 2015r., poinformował, że postępowanie w sprawie o poprzednim numerze [...]aktualnie jest w toku, zaś obecny numer sprawy to[....]. Tak więc zdaniem organu nie ma prawnej możliwości nadesłania kopii umorzenia. Pismem z dnia 14 września 2015r. S. Polska złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w O.. Zarzucając temuż organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 10 Europejskiej Konwencji o ochronie Praw Człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. 1993 Nr 61, poz. 284 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2014 poz. 782) poprzez nieudzielenie informacji publicznej, skarżąca wniosła o zobowiązanie Prokuratora Rejonowego w O. do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi stwierdzono m. innymi, że w przedmiotowej sprawie Prokurator Rejonowy w O. nie kwestionuje, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną wskazując jednak, iż nie jest możliwe obecnie jej udostępnienie ze względu, że przedmiotowe postanowienie jest nieprawomocne. Zdaniem strony skarżącej kwestia ta nie ma znaczenia w kontekście tej sprawy, ponieważ także nieprawomocne postanowienie również jest dokumentem urzędowym, który na podstawie art. 6 ust. 1 pkt4 lit.a ustawy - podlega udostępnieniu. W w/w przepisie wskazano, że udostępnieniu podlega treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu i w tym przypadku także określono, że udostępnieniu podlegają wszystkie wyroki, a nie tylko prawomocne. Strona skarżąca podkreśliła przy tym, że orzeczenia nieprawomocne funkcjonują w obrocie prawnym na równi z innymi orzeczeniami i także są upubliczniane w internecie w tym centralnej bazie orzeczeń sądów powszechnych. Takie orzeczenia są przywoływane także w doktrynie oraz judykaturze. W związku z tym nie ma żadnych przeszkód aby nie udostępnić ich w trybie dostępu do informacji publicznej. Nadto strona zauważyła, iż w sprawie o udostępnienie informacji publicznej wniosek może zostać załatwiony poprzez: udzielenie informacji publicznej, poinformowanie zwykłym pismem, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną lub wydaniem decyzji odmawiającej jej udostępnienia ze względu na ograniczenia zawarte w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Prokurator Rejonowy w O. nie kwestionuje faktu, iż wnioskowana informacja jest informacją publiczną, a pomimo tego przesłał jedynie zwykłym pismem informację o braku możliwości udostępnienia informacji publicznej nie odmawiając jej udostępnienia w postaci decyzji. Wobec tego skoro organ nie udzielił informacji publicznej i nie wydał w tym zakresie decyzji, pozostaje on – zdaniem strony skarżacej, w bezczynności. Niezałatwienie wniosku strony skarżącej w prawem przewidziany sposób, w zastrzeżonym do tego terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 ustawy), stanowi w ocenie skarżacej o bezczynności organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Wobec powyższego niniejsza skarga jest - zdaniem skarżącej uzasadniona, stąd wniosła jak na wstępie. W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy w O. wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że zgodnie z treścią art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że przepisów ustawy nie stosuje , gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Przepisem takim jest między innymi art. 156 k.p.k. Organ zauważył, że w uchwale z dnia 9 grudnia 2013r. Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OPS 13, wskazano, że przepisy art. 156 § 1, 5 i 5a k.p.k. oraz art. 525 k.p.c. i wówczas obowiązującego § 94 Regulaminu urzędowania sądów powszechnych, w odniesieniu do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach sądowych spraw cywilnych, karnych i aktach trwającego postępowania przygotowawczego, są przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy, w stosunku do wszystkich, a nie tylko wobec stron postępowania, i nie ma do nich zastosowania ustawa. Stąd też, w ocenie Prokuratora Rejonowego w O., w niniejszej sprawie orzeczenie postępowania przygotowawczego, które nie zostało prawomocnie zakończone nie stanowi informacji publicznej podlegającej udostępnieniu na zasadach określonych we wskazanej wyżej ustawie. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, dotyczącego braku wydania przez Prokuratora Rejonowego w O. decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, organ wskazał, że decyzja taka jest przewidziana jedynie dla sytuacji, gdy informacja publiczna istnieje, ale nie może być udostępniona na skutek ograniczeń prawa do informacji publicznej, określonych w art. 5 u.d.i.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęte jest stanowisko, iż przez "odmowę udostępnienia informacji publicznej" należy rozumieć sytuację, w której organ posiada informację charakterze publicznym, ale jej nie udostępnia, ponieważ prawo do informacji jest ograniczone przepisami o informacji niejawnej oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych lub w innych określonych przypadkach. Jeżeli zaś żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ odmawia jej udostępnienia zwykłym pismem, sporządzonym z zachowaniem przewidzianych terminów. Tak więc – zdaniem organu, decyzja administracyjna może być wydana jedynie wówczas, gdy w grę wchodzi zastosowanie przedmiotowej ustawy, czyli gdy sprawa bezspornie dotyczy informacji publicznej. Natomiast, jeżeli żądane wiadomości, w ocenie adresata wniosku, nie stanowią informacji publicznej, to organ powiadamia o tym wnoszącego. Takie zawiadomienie następuje jednak wyłącznie w formie pisma, a nie decyzji administracyjnej. Organ podkreslił, że w niniejszej sprawie Prokurator Rejonowy w piśmie z dnia 7 sierpnia 2015r. zachowując ustawowy termin, poinformował S. , że postępowanie o obecnym numerze [...]pozostaje w toku, a więc nie ma prawnej możliwości przesłania kopii postanowienie o umorzeniu dochodzenia[...]. Orzeczenie to, w związku ze złożeniem zażalenia przez pokrzywdzonego K.W. poddane zostało kontroli sądowej, w wyniku czego, Sąd Rejonowy w O. postanowieniem z dnia 23 lipca 2015r. sygn. akt [...]uwzględnił zażalenie i uchylił postanowienie o umorzeniu dochodzenia. Na dzień dzisiejszy sprawa nadal jest w toku. Z uwagi na powyzsze okoliczności, brak jest zdaniem organu podstaw do przyjęcia w niniejszej sprawie bezczynności Prokuratora Rejonowego w O.. Strona skarżąca w piśmie procesowym z dnia 29 października 2015r. podtrzymując żądania skargi, wniosła dodatkowo o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, wnosząc równocześnie o wymierzenie temuż organowi grzywny. Ustosunkowując się do argumentów organu zawartych w odpowiedzi na skargę, strona skarżąca stwierdziła, że powołana przez organ uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013r., sygn. akt I OPS 7/13 dotyczy sytuacji, w której wnioskodawca domaga się akt sprawy, a nie samej treści postanowienia. Świadczy o tym teza w/w uchwały. Wobec tego, zdaniem skarżącej przytoczona uchwała nie ma związku z przedmiotową sprawą i wnioskiem złożonym przez S., a powoływanie się na nią przez Prokuratora Rejonowego w O. jest niezasadne. Także przywołany przez organ art. 156 § 5 kodeksu postępowania karnego, który jego zdaniem jest właściwy w tej sprawie, odnosi się do udostępnienia akt sprawy, a nie do treści postanowień wydawanych przez prokuratorów i również nie może mieć znaczenia w kwestii udzielenia wnioskowanej informacji publicznej. Zdaniem strony skarżącej postępowanie organu w niniejszej sprawie wskazuje nie tylko na Jego nieznajomość obowiązujących przepisów prawa, ale także na nierzetelne prowadzeniem postępowania. Ponieważ zadaniem organu jest strzeżenie praworządności i ściganie osób naruszających prawo, to zdaniem srony skarżącej, sytuacja taka jest niedopuszczalna i prowadzi do całkowitego podważenia zaufania obywateli do Państwa oraz stanowi podważenie Jego autorytetu. Trudno bowiem wymagać od obywateli, aby przestrzegali prawa, gdy jego naruszeń dopuszcza się organ odpowiedzialny za ściganie takich zachowań. Dlatego też nie można zaakceptować nieprzestrzegania przepisów przez organy państwowe, w szczególności sprawujące wymiar sprawiedliwości, gdyż podważa to również podstawowe zasady Konstytucyjne: demokratycznego państwa prawnego oraz praworządności określone w art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. W związku z tym skarżąca wniosła o stwierdzenie w niniejszej sprawie rażącego naruszenia prawa oraz wymierzenie organowi grzywny. Wniosek ten – podkresliła skarżaca, jest motywowany również prewencyjnym działaniem, aby w przyszłości organ po wpłynięciu wniosku o udostępnienie informacji publicznej rzetelnie wykonywał swoje obowiązki. Z tych przyczyn żądania wskazane w petitum pisma są w ocenie skarżącej uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz.1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne orzekają zatem w zakresie swojej właściwości, między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zważyć należy, że bezczynność organu na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014r., poz.782 ze zm.), zwaną dalej u.d.i.p., a w oparciu o którą Sąd rozpatruje niniejszą skargę – ma miejsce wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje we wskazanym w art.13 ustawy terminie stosownych czynności, czyli nie udostępnia informacji lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r., sygn.akt I OSK 601/05, LEX nr 236545). Zaznaczyć przy tym także należy, iż rozpoznanie sprawy dotyczącej bezczynności organu w zakresie dostępu do informacji publicznej jest dwuetapowe. W pierwszej kolejności określić należy, z jakim żądaniem występuje wnioskodawca oraz ustalić, czy dotyczy ono udzielenia informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W przypadku uznania, że przepisy tej ustawy mają zastosowanie (spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy), możliwe jest przystąpienie do drugiego etapu - zbadania sprawy, pod kątem bezczynności organu. I taka zakres podmiotowy u.d.i.p. określony został w jej art. 4, wedle którego obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są wymienione przykładowo władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Przepis ten wprawdzie nie wymienia wprost prokuratury jako zobowiązanej do udzielania tego rodzaju informacji, tym niemniej w świetle art. 1 ust. 3 i art. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm.), prokurator, jako organ ochrony prawnej, którego zadaniem jest strzeżenie praworządności i czuwanie nad ściganiem przestępstw, mieści się w pojęciu podmiotu wykonującego zadania publiczne (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2008r., sygn.akt I OSK 1918/07, publ. CBOSA). Oznacza to, że w świetle cyt. wyżej art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, uznać należy Prokuratora Rejonowego w O. za podmiot zobowiązany do udostępnienia posiadanej informacji publicznych, a o której jest mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Kluczową jednak kwestią w niniejszej sprawie jest dokonanie przez Sąd oceny, czy żądanie objęte wnioskiem strony skarżącej z dnia 29 kwietnia 2015r. o udostępnienie skanów postanowień wydanych w latach 2012 – 2015 w związku z postępowaniami dotyczącymi przestępstwa wskazanego w art.23 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest informacją publiczną w rozumieniu art.1 w/w ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zważyć należy, że przepis art. 1 ust.1 omawianej ustawy, określa w sposób dość ogólny, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Z kolei zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a który to przepis ma w niniejszej sprawie istotne znaczenie, przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji, będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1. Oznacza to, że stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest niedopuszczalne (wyłączone) wówczas, gdy żądane informacje, mające charakter informacji publicznych, mogą być udostępnione w innym trybie. Ustawodawca tym samym zdecydował się na przyznanie prymatu obowiązującym już ustawom, które ograniczają w różnym zakresie dostęp do informacji publicznej oraz takim, które określają szczególny - odrębny od przewidzianego w u.d.i.p. - tryb dostępu do informacji. Niewątpliwie regulacją tego ostatniego rodzaju jest ustawa z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. nr 89, poz. 555 ze zm.), która w art. 156 § 5 i § 5a k.p.k. przewiduje zasady, tryb i formę udostępnienia akt postępowania przygotowawczego. Ma tu zatem miejsce odmienne uregulowanie kwestii udostępniania określonych informacji publicznych, tj. zawartych w aktach spraw prowadzonych przez prokuraturę. I tak w myśl art. 156 § 5 k.p.k., w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku przez stronę skarżącą o udostępnienie określonej informacji publicznej, zasadą jest, że w toku postępowania przygotowawczego, tylko stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia sporządzanie odpisów i kopii oraz wydaje odpłatnie uwierzytelnione odpisy lub kopie. Jedynie za zgodą prokuratora akta w toku postępowania przygotowawczego mogą być w wyjątkowych wypadkach udostępnione także innym osobom. Tak więc, jeżeli postępowanie karne nie jest zakończone, to wgląd do akt sprawy w toku postępowania przygotowawczego podlega rygorom cyt.wyżej art. 156 § 5 k.p.k. Przy czym, jak trafnie przyjęto w doktrynie, odmowa udostępnienia na podstawie art. 156 § 5 k.p.k. akt postępowania przygotowawczego, może - odpowiednio do uzasadniających ją okoliczności sprawy - odnosić się zarówno do całości tych akt, poszczególnych jej fragmentów, jak i poszczególnych dokumentów, takich jak np. protokoły przesłuchania, oględzin (por. Sławomir Steinborn, Komentarz aktualizowany do art. 156 k.p.k., stan prawny na 9.04.2014 roku). Nadto zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 9 grudnia 2013r., sygn. akt I OPS 7/13 przyjął, iz żądanie udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112. poz. 1198 ze zm.). W zakresie zaś możliwości dostępu do akt trwającego postępowania karnego, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w uzasadnieniu tej uchwały pogląd, że: "przepis art. 156 § 1. 5 i 5a k.p.k. oraz art. 525 K.p.c. i § 94 Regulaminu urzędowania sądów powszechnych, w odniesieniu do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach sądowych spraw cywilnych, karnych i aktach trwającego postępowania przygotowawczego, są przepisami szczególnymi , o których mowa w art. 1 ust. 2 omawianej ustawy, w stosunku do wszystkich, a nie tylko wobec stron postepowania, i nie ma do nich zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej". Zważyć przy tym należy, że w/w uchwała Składu Siedmiu Sędziów NSA ma tzw. ogólną moc wiążącą w danej sprawie (art. 187 § 2 p.p.s.a.). Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu (art. 269 § 1 p.p.s.a.). Podkreślić także należy, że uchwała podjęta przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowi całość, na którą składa się zarówno jej sentencja zawierająca bezpośrednie wyjaśnienie rozpoznawanego zagadnienia prawnego, jak i jej uzasadnienie, które obrazuje motywy, jakimi kierował się skład orzekający, podejmując uchwałę (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2013 r. o sygn. akt II FSK 2564/12, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). W niniejszej sprawie – jak to już wyżej Sąd podkreślił, strona skarżąca domagała się od Prokuratora Rejonowego w O. przesłania skanów postanowień wydanych w latach 2012 – 2015 w związku z postępowaniami dotyczącymi przestępstwa wskazanego w art.23 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie jest sporne w sprawie, że w odpowiedzi na powyższy wniosek, Prokurator Prokuratury Rejonowej w O. pismem z 6 maja 2015r. poinformował stronę skarżącą, że w Prokuraturze Rejonowej w O. prowadzone było w latach 2012 - 2015 jedno postępowanie dot. przestępstwa z art.23 ustawy o dostępie do informacji publicznej, oznaczone sygn. akt [...] równocześnie informując, że decyzja o umorzeniu postępowania w tej sprawie nie jest prawomocna, stąd nie jest możliwe udostępnienie skanu tego postanowienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Również kolejnym pismem w/w Prokuratury z dnia 7 sierpnia 2015r. poinformowano stronę skarżącą, że sprawa objęta sygn.akt [...]jest w toku postępowania i obecnie jest prowadzona pod sygn.akt [...]. Wskazać przy tym należy, że z nadesłanych do odpowiedzi na skargę przez organ akt sprawy wynika, że Sąd Rejonowy w O. wydał w dniu 23 lipca 2015r. postanowienie oznaczone sygn. akt[...], mocą którego uchylił postanowienie w sprawie [...]Komendy Powiatowej Policji w O. z dnia 17 grudnia 2014r., zatwierdzone przez Prokuratora Rejonowego w O. w dniu 18 grudnia 2014r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie o czyn z art.23 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art.12 k.k. Z lektury akt sprawy niewątpliwie także wynika, że sprawa objęta sygn. akt[...], prowadzona jest obecnie pod sygn. akt [...] Na mocy zaś postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej w O. z dnia 3 września 2015r. - przedłużony został w sprawie oznaczonej sygn.akt [...]okres dochodzenia do 3 października 2015r. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skoro postępowanie przygotowawcze w przedmiotowej sprawie było toku (trwało), czyli niewątpliwie postępowanie przygotowawcze nie było zakończone, gdy zaś dostęp do akt tegoż postępowania odbywa się na zasadach określonych w cyt. wyżej przepisie art.156 § 5 k.p.k., to w okolicznościach tej sprawy, brak jest podstaw do uznania, iż Prokurator Rejonowy w O. pozostawał w bezczynności wobec wniosku strony skarżącej. Skoro z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa, to zarzut bezczynności może się pojawić tylko wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce, czego w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono. Udzielenie pisemnej odpowiedzi, nie przybierającej formy sformalizowanej decyzji należy uznać za dopuszczalną i wyłącznie możliwą formę załatwienia sprawy. Odmowa udostępnienia informacji publicznej wymaga wydania decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy chodzi o informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdy z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. J.T.19.01.16r.