IV SAB/Wr 292/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze Stowarzyszenia [...] z/s w W. na bezczynność [...] S.A. z/s w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości. W drodze elektronicznej, wnioskiem z dnia 21 marca 2016 r., Stowarzyszenie A z/s w W. (zwane dalej jako: skarżący, strona, strona skarżąca) wystąpiło do B S.A. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, tj. wskazanie czy w latach 2009 – 2016 zostały zakupione przez adresata samochody marek [...], [...], [...], [...] lub [...] wyposażone w silnik wysokoprężny (Diesel), w tym w trybie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2015, poz. 2164). Jeśli tak – to również o udostępnienie umów sprzedaży, wskazanie marek, modeli i nr VIN oraz o podanie firmy sprzedawcy samochodu i daty zakupu. W dniu 22 marca 2016 r. poinformowano skarżącego, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm., zwana dalej jako u.d.i.p.) nie ma ona zastosowania do B S.A., a żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w myśl ustawy. W dniu 23 marca 2016 r. skarżąca w kolejnym mailu do spółki ponownie zażądała udzielenia wnioskowanej informacji wywodząc, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna o majątku publicznym, w tym majątku Spółek Skarbu Państwa. Dodała przy tym, że Skarb Państwa posiada ok. 31% udziałów w spółce B, a pozostały akcjonariat jest rozproszony. W związku z tym należy uznać, że pozycję dominującą w spółce ma Skarb Państwa. Nadto żądana informacja dotyczy bezpośrednio majątku Spółki Skarbu Państwa, a więc stanowi informację publiczną. W odpowiedzi B S.A. pismem z dnia 24 marca 2016 r. poinformował skarżącą, iż podtrzymuje swoje wcześniejsze i ostateczne stanowisko w sprawie odmowy udostępnienia informacji stanowiących tajemnicę handlową spółki akcyjnej, a nie informację publiczną. Nadto wskazała, że art. 4 ust. 1 u.d.i.p. nie ma zastosowania do Spółki B S.A., bowiem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, zaś B S.A. nie wykonuje zadań publicznych. Nie ma również żadnej możliwości wydania decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej ponieważ jest spółką prawa handlowego, a nie organem administracji. Pismem z dnia 2 października 2017 r. skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność B S.A. w zakresie rozpoznania jej wniosku z dnia 21 marca 2016 r. i zarzucając naruszenie: - art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przez nierozpatrzenie niniejszego wniosku; - art. 4 ust. 1 pkt 5) w zw. z art. 6 ust. 1 oraz w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przez uznanie, iż B S.A. nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji w trybie u.d.i.p, a żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Mając na względzie powyższe skarżąca wniosła o: - zobowiązanie B S.A. do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia akt; - stwierdzenie, że organ obowiązany do udostępnienia informacji publicznej dopuścił się bezczynności; - stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; - orzeczenie na podstawie art. 149 § 1b p.p.s.a. o istnieniu obowiązku po stronie organu do udzielenia informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem; - wymierzenie grzywny w wysokości określonej w przepisie art. 154 § 6 p.p.s.a.; - zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Rozwijając w uzasadnieniu sformułowane zarzuty skarżąca podniosła, że bezzasadne pozostają twierdzenia B S.A, iż nie stanowi on podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, zaś żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. W tym zakresie strona podniosła, iż niniejsza spółka jest podmiotem zobowiązanym zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., gdyż dysponuje majątkiem publicznym, a także stanowi osobę prawną, w której Skarb Państwa posiada pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Udział Skarbu Państwa w ogólnej liczbie głosów wynosi bowiem 31,79%. Taki tez jest udział w kapitale zakładowym. Pozostały akcjonariat pozostaje w rękach polskich i zagranicznym akcjonariuszy indywidualnych i instytucjonalnych tworząc tzw. "free float" czyli akcjonariat rozproszony posiadający mniej niż 5 % wszystkich akcji. Dalej strona podniosła, iż obowiązujący zgodnie z przepisami ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów próg 40% udziałów w spółce w celu określenia pozycji dominującej powoduje jedynie domniemanie, że dany podmiot ma pozycję przedsiębiorcy dominującego. Tak więc nie można jednoznacznie uznać, że mimo, iż udział Skarbu Państwa w ogólnej liczbie głosów i kapitale zakładowym spółki nie osiąga progu 40%, Skarb Państwa nie posiada pozycji podmiotu dominującego, również z uwagi na okoliczność iż pozostała część akcjonariatu jest rozproszona, zaś B S.A uznawana jest za jedną z największych spółek Skarbu Państwa. Zdaniem skarżącego informacje, o których udostępnienie zawnioskowano stanowią informację publiczną ze względu na charakter działalności Spółki, akcjonariat Skarbu Państwa, nadto zakup samochodów oznacza dysponowanie majątkiem Spółki, który w stosunku dominującym stanowi majątek Skarbu Państwa. Na potwierdzenie swoich racji strona przywołała wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1603/14, w którym przyjęto pogląd, iż w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. przesłanka gospodarowania majątkiem publicznym jest autonomiczna względem wykonywania zadań publicznych dla uznania podmiotu za zobowiązany do udostępniania informacji w trybie u.d.i.p., a irrelewantne prawnie pozostaje to, że zobowiązany podmiot jest spółką prawa handlowego. Nadto skarżący podkreślił, że wobec zmian ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym (Dz.U. z 2016 r. poz. 2259 ze zm.) doszło do wzmocnienia zasady, iż Państwo działając w sferze dominium powinno główny akcent położyć na efektywne gospodarowanie posiadanym mieniem w celu budowania jego trwałej wartości. Jednym z elementów wieloaspektowych zmian było wyodrębnienie jednolitej grupy spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa dysponujących mieniem państwowym, których wykonywanie uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa będzie podlegało szczególnemu nadzorowi Prezesa Rady Ministrów. Na podstawie dyspozycji ustawowej zawartej w art. 31 ust. 2, wydano Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów sprawie określenia wykazu spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa z dnia 13 stycznia 2017 roku (Dz.U. z 2017 r. poz. 95). Wśród tych spółek znalazła się B S.A. Tym samym – zdaniem strony – przez zamieszczenie spółki w rzeczonym wykazie zaakcentowano okoliczność, iż spółka ta dysponuje mieniem publicznym, przez co objęta została wzmożonym nadzorem właścicielskim Państwa. W odpowiedzi na skargę B S.A. nie zgodziła się z zarzutem co do zaniechania rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 21 marca 2016 r. podnosząc, iż drogą elektroniczną w dniu 22 i 24 marca 2016 r. udzieliła skarżącej odpowiedzi, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, a Spółka nie jest podmiotem zobowiązanym w tym zakresie. Tym samym za bezpodstawne uznano żądanie stwierdzenia bezczynności oraz orzeczenie co do jego rażącego charakteru, jak też podstaw do wymierzenia grzywny. Dalej B S.A. podtrzymała swoje stanowisko, iż nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W tym zakresie podniesiono, że zgodnie z art. 4 ust.1 u.d.i.p. ustawa nie znajduje swojego zastosowania, gdyż obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a nadto wymieniono w punkcie 5 "podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.". Zdaniem Spółki z powyższego przepisu wynika, iż aby można było mówić o podmiocie zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej musi on bezwzględnie spełniać podstawowy warunek posiadania statusu organu władzy publicznej lub wykonywania zadań publicznych. Tymczasem B S.A. nie jest organem władzy publicznej lub innym podmiotem wykonującym zadania publiczne, nie dysponuje majątkiem publicznym, nie reprezentuje innych osób lub jednostek organizacyjnych, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Nie jest również osobą prawną, w której Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. B S.A. nie zgodziło się ze stwierdzeniem skarżącej, iż ze względu na posiadanie przez Skarb Państwa ok. 31 % akcji Spółki, informacje, o które zawnioskowano stanowią informację publiczną. W tym zakresie podtrzymano stanowisko, iż niniejsze informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, podlegającą ochronie w trybie art. 5 ustawy u.o.d.i.p. Ponadto – odwołując się do poglądów judykatury - podkreślono, że zawarte w art. 4 ust. 1 punkt 5 u.d.i.p. odesłanie należy rozumieć jako domniemanie, że ww. podmioty mają w osobie prawnej pozycję dominującą, gdy ich udział przekracza 40%. Dalej wyjaśniono, że skarżony podmiot – wbrew twierdzeniu skarżącego - nie dysponuje również majątkiem Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, innymi prawami majątkowymi przysługującymi państwu i jego długami, majątkiem jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątkiem osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych. Na potwierdzenie powyższego podano, iż do B S.A. nie znalazł zastosowania art. 9 u.d.i.p., zgodnie z którym Minister właściwy do spraw informatyzacji tworzy stronę główną BIP zawierającą wykaz podmiotów obowiązanych do udzielenia informacji publicznej. B S.A. nie ma w utworzonym przez Ministra wykazie. Wreszcie w odniesieniu do kwestii dysponowania majątkiem publicznym, strona – odwołując się do judykatury – podniosła, że majątek, którym dysponuje spółka nie jest własnością akcjonariuszy lecz własnością spółki. W tym rozumieniu nie jest to więc "majątek publiczny" bo nie jest własnością organów samorządu terytorialnego lecz własnością podmiotu gospodarczego działającego w oparciu o przepisy kodeksu spółek handlowych. Taki sposób rozumowania potwierdza treść art. 6 ust. 5 lit. d) i e) u.d.i.p., który stanowi, że informacją publiczną jest informacja o majątku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 pochodzącym z zadysponowania majątkiem m.in. jednostek samorządu terytorialnego, a nadto informacja o dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty te mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów k.s.h. oraz dysponowania tymi dochodami i sposobie pokrywania strat. W końcowej części skarżony podmiot podniósł, iż nie jest spółką Skarbu Państwa – pojmowaną jako wytworzony w toku procesu komercjalizacji podmiot - a spółką z udziałem Skarbu Państwa, gdyż B S.A. przeszła już proces przekształcenia w spółkę prawa handlowego. W piśmie z dnia 21 listopada 2017 r. strona skarżąca podtrzymując swoje stanowisko w sprawie nadmieniła, że domniemanie, iż za podmiot dominujący można uznać ten, którego udział przekracza 40% jest możliwe do obalenia przez wykazanie, że pomimo posiadanych udziałów w wysokości mniejszej niż 40% podmiot faktycznie pozycję dominującą posiada. Zdaniem strony w niniejszej spółce Skarb Państwa zajmuje pozycję dominującą, nadto spółka jako mająca istotne znaczenie dla gospodarki objęta jest wzmożonym nadzorem właścicielskim. Tym samym dysponuje mieniem publicznym. W odpowiedzi na powyższe skarżony podmiot nie podzielił powyższych twierdzeń strony przeciwnej wywodząc, iż wykładnia przepisów pozwalająca na uznanie podmiotu za dominujący także w przypadku, gdy posiada on mniej niż 40% akcji nie może mieć charakteru rozszerzającego, a zaliczenie B S.A. do spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa nastąpiło ze względu na charakter prowadzonej działalności – tj. wydobywanie i przerób rudy [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz.1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.8), obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Bezczynność organu ma miejsce jedynie wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności, należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na organie wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a następnie ustalić, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Istotne jest przy tym, że ocena, co do bezczynności dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu i wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach. W niniejszej sprawie prawem materialnym, na podstawie, którego Sąd ocenia podejmowane przez organ działania jest przede wszystkim ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zwana dalej u.d.i.p. (Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.). I tak bezczynność organu na gruncie w/w ustawy, a w oparciu o którą Sąd rozpatruje niniejszą skargę - ma miejsce wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje we wskazanym w art. 13 ustawy terminie stosownych czynności, czyli nie udostępnia informacji lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r., sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545). Istotne jest przy tym także i to, że przepisy u.d.i.p. stanowią, iż realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1-3) jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1, mają być władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, ponadto związki zawodowe i inne organizacje oraz partie polityczne (ust. 2), po drugie przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2, i po trzecie zgodnie z art. 4 ust. 3 obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest bezczynność B S.A. w przedmiocie rozpoznania złożonego w dniu 21 marca 2016 r. w drodze elektronicznej wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, obejmującego zapytanie czy w latach 2009 – 2016 zostały zakupione przez adresata samochody marek [...], [...], [...], [...] lub [...] wyposażone w silnik wysokoprężny (Diesel), w tym w trybie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2015, poz. 2164). Jeśli tak – to również o udostępnienie umów sprzedaży, wskazanie marek, modeli i nr VIN oraz o podanie firmy sprzedawcy samochodu i daty zakupu. W ocenie Sądu adresat przedmiotowego wniosku nie należy do kręgu podmiotów, które z woli ustawodawcy obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej. W tym zakresie przede wszystkim wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobligowane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nadto zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz.U. poz. 1240), oraz partie polityczne, jak również podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W realiach badanej sprawy spornym było to, czy B S.A. można zaliczyć do podmiotu reprezentującego państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, o jakim to jest mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. W ocenie składu orzekającego wskazana spółka nie spełnia dyspozycji przywołanego przepisu, gdyż wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie dysponuje majątkiem publicznym, jak też Skarb Państwa nie posiada w niej pozycji dominującej w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2017, poz. 229 ze zm.) przez pozycję dominującą rozumie się pozycję przedsiębiorcy, która umożliwia mu zapobieganie skutecznej konkurencji na rynku właściwym przez stworzenie mu możliwości działania w znacznym zakresie niezależnie od konkurentów, kontrahentów oraz konsumentów; domniemywa się, że przedsiębiorca ma pozycję dominującą, jeżeli jego udział w rynku właściwym przekracza 40%. Tymczasem w realiach badanej sprawy Skarb Państwa posiada 31,79 % akcji niniejszej spółki i tym samym w świetle obowiązujących regulacji nie można przyjąć, że zajmuje pozycję dominującą skoro warunkiem koniecznym jest aby jego udział przekraczał 40%. Kwalifikacji tej w żadnej mierze nie może zmieniać podniesiony przez skarżącą argument, iż pozostała część stanowi rozproszony akcjonariat, gdyż okoliczność ta wedle założeń ustawodawcy, w tym z punktu widzenia brzmienia art. 4 ust. 5 u.d.i.p. pozostaje prawnie irrelewantna. Gdyby bowiem prawodawca uważał za właściwe dla określenia pozycji dominującej odrębne wskazanie - oprócz dysponowania odpowiednią liczba procentową udziałów - także sytuacji, kiedy podmiot posiada ich mniej niż ponad 40%, ale pozostała część akcjonariatu jest rozproszona to zapewne unormowałby to w systemie prawnym. Skoro zaś brak jest takich regulacji, to nieuprawnione jest rozciąganie założeń legislacyjnych przy pomocy wykładni rozszerzającej. Sąd nie zgodził się również z twierdzeniem strony skarżącej jakoby B S.A. dysponował majątkiem publicznym. Udziału bowiem Skarbu Państwa w kapitale niniejszej spółki nie można utożsamiać z dysponowaniem majątkiem publicznym. Majątek ten jest własnością spółki, a nie majątkiem podmiotów, które wniosły go aportem do tej spółki i tym samym spółka z tego tytułu nie dysponuje majątkiem publicznym, lecz własnym majątkiem. W tym rozumieniu – jak to podkreślił skarżony podmiot - nie jest to więc "majątek publiczny" bo nie jest własnością Skarbu Państwa, a własnością podmiotu gospodarczego działającego w oparciu o przepisy kodeksu spółek handlowych (por. wyrok NSA z 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 877/11, CBOSA; wyrok NSA z 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1017/11, CBOSA). Wbrew twierdzeniom strony skarżącej argumentem przemawiającym za uznaniem, iż B S.A. dysponuje majątkiem publicznym nie może być również to, iż znalazła się ona w wykazie spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa – tj. rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 2017 r. (Dz.U. 2017, poz. 95), wydanym na podstawie art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym (Dz.U. poz. 2259). Samo bowiem wpisanie na wykaz takich spółek przy określeniu zasad wykonywania praw z akcji nie oznacza wszak, iż podmiot dysponuje mieniem publicznym, a tylko, że prowadzi działalność, która z punktu widzenia gospodarki państwa ma istotne znaczenie i tym samym koniecznym było określenie chociażby pisemnej instrukcji do głosowania dla osoby wykonującej w imieniu podmiotu uprawnionego do wykonywania praw z akcji. Należy jednak nadmienić, iż kryterium wskazującym spółki, które mają istotne znaczenie dla gospodarki państwa nie było dysponowanie mieniem publicznym a przedmiot i skala prowadzonej działalności. Twierdzenie to znajduje swoje potwierdzenie chociażby w uzasadnieniu do projektu wymienionej ustawy (por. VIII.1053, Zasady zarządzania mieniem państwowym), gdzie wskazano wprost, że wyodrębnienie kategorii spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa miało na celu otoczenie szczególnym nadzorem najistotniejszych podmiotów z punktu widzenia ich znaczenia dla gospodarki państwa, w tym skali prowadzonej działalności oraz udziału danej spółki w rynku. Wobec powyższego, skoro B S.A. nie jest w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, to nie można czynić jej uzasadnionego zarzutu względem bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 21 marca 2016 r. i naruszenia art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 6 ust. 1 oraz w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Tym samym uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości.