IV SAB/Wr 299/17

|Sygn. akt IV SAB/Wr 299/17 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 20 grudnia 2017 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.), , Sędziowie, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, , , , , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2017 r., sprawy ze skargi A. K., na bezczynność Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej [...] sp. z o.o. z siedzibą w J., w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zobowiązuje Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej [...] sp. z o.o. z siedzibą w J. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 8 listopada, 2012 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;, stwierdza, że bezczynność, o której mowa w pkt I wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;, oddala dalej idącą skargę;, zasądza od Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowe [...] sp. z o.o. z siedzibą w J. na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego., Przedmiotem skargi A. K. (dalej jako strona lub skarżący) jest bezczynność Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej [...] sp. z o.o. z siedzibą w J. (dalej jako spółka, przedsiębiorstwo lub organ) w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Strona wnioskiem z dnia 8 listopada 2012 r., który wpłynął do spółki w dniu 12 listopada 2012 r., zwróciła się o udzielenie, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. obecnie t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764, dalej jako ustawa o dostępie do informacji publicznej lub w skrócie u.d.i.p.), danych w przedmiocie organizacji kontroli biletów w autobusach należących do przedsiębiorstwa, w tym ilości osób upoważnionych do kontroli biletów, czy są one zatrudnione bezpośrednio w spółce czy też kontrolę biletów realizuje podmiot zewnętrzny. W przypadku podmiotu zewnętrznego wezwano o podanie nazwy i adresu tego podmiotu, okresu na jaki zawarto umowę na usługi kontroli biletów oraz ogólnej informacji na jakich zasadach podmiot jest wynagradzany za wykonanie tej usługi. Jednocześnie w tym samym wniosku skarżący wystąpił o przesłanie wzoru (szaty graficznej) identyfikatora upoważniającego do prowadzenia kontroli biletów. Zarząd spółki pismem z dnia 15 listopada 2012 r. odmówił udzielenia żądanych informacji wskazując, iż spółka zgodnie z art. 4 u.d.i.p. nie jest zobowiązana do ich przekazania, gdyż nie mieści się w kategorii organów władzy publicznej, bowiem jej działalności nie można utożsamiać z wykonywaniem zadań publicznych. Poinformowano także, iż wspólnikami spółki są wyłącznie prywatne osoby prawne i osoby fizyczne, co jest ujawnione w Rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego przez Sąd Rejonowy dla W. Fabrycznej IX Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod Nr 0000224668. Spółka nie dysponuje majątkiem publicznym, jak też nie dysponuje majątkiem udziałowców publicznoprawnych, któryby został wniesiony do niej aportem. Spółka także nie należy do sektora finansów publicznych w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (t. jedn. Dz.U. z 2003 r., Nr 15, poz. 148, dalej w skrócie u.f.p.), ani też nie jest podmiotem realizującym te finanse w rozumieniu art. 6 tej ustawy. Podniesiono w tym piśmie również, iż w przypadku gdyby spółka miała obowiązek udzielenia żądanej informacji, to w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. uzyskanie tego typu informacji możliwe byłoby jedynie w zakresie, w jakim jest to szczególnie uzasadnione ze względu na interes publiczny, dlatego też strona winna wykazać powody, dla których spełnienie żądania byłoby szczególnie istotne dla interesu publicznego, a nie tylko z punktu widzenia jej interesu prywatnego. W skardze na bezczynność organu strona zażądała: 1) uznania, że spółka pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, 2) zobowiązania spółki do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie informacji publicznej, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie u.p.p.s.a.), 3) zakreślenia organowi 14 - dniowego terminu na załatwienie sprawy (art. 286 § 2 u.p.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), 4) uznania, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a u.p.p.s.a.), 5) przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej zgodnie z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 u.p.p.s.a., 6) rozpoznania sprawy na podstawie art. 119 pkt 4 u.p.p.s.a. w trybie uproszczonym (na posiedzeniu niejawnym), 7) zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych (art. 200 u.p.p.s.a.). Uzasadniając swoją skargę strona podniosła, iż korespondencją elektroniczną z dnia 23 marca 2014 r. poddała w wątpliwość pogląd spółki, że nie podlega ona podmiotowo u.d.i.p., jednakże pismo to nie doczekało się żadnej reakcji ze strony organu. Zdaniem skarżącego brak udostępnienia wnioskowanych informacji, jak również brak decyzji odmownej - wobec spełnienia zarówno przesłanek podmiotowych, jak i przedmiotowych wynikających z u.d.i.p.- uzasadnia zarzut bezczynności. W ocenie skarżącego spółka jest podmiotem zobowiązanym w myśl art. 4 ust 1 pkt 5 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej, wykonuje bowiem zadania publiczne w zakresie publicznego transportu zbiorowego, jak również dysponuje publicznym majątkiem w postaci dopłat z budżetu państwa do biletów ulgowych. Spółka realizowała też np. zadania własne gminy J.Z w zakresie dowozu uczniów do szkół. Dane o organizacji kontroli biletów, takie jak liczba kontrolerów, wzór identyfikatora upoważniającego do kontroli, dane dotyczące umów z firmami zewnętrznymi w tym zakresie, stanowią informację publiczną zgodnie z art. 1 ust 1 u.d.i.p., co potwierdzają liczne orzeczenia sądów administracyjnych w sprawach o zbliżonej problematyce. Czasokres bezczynności i brak reakcji na korespondencje skarżącego pozwala przyjąć, że bezczynność ma charakter rażący i tym samym przyznać skarżącemu sumę pieniężną z tego tytułu. W odpowiedzi na skargę spółka wniosła o jej oddalenie wskazując, że udzieliła w ustawowym terminie odpowiedzi odmownej pismem z dnia 12 listopada 2012 r., co skarżący potwierdził w uzasadnieniu skargi. Zdaniem spółki skarżący błędnie uznał, ze powyższe pismo nie stanowi decyzji odmownej, a tym samym zaistniał stan bezczynności ze strony spółki, co do rozpoznania wniosku. Wskazano ponadto, że spółka nie jest organem władzy publicznej, a tym samym przepisy dotyczące obowiązku wydawania decyzji znajdują zastosowanie jedynie w sposób odpowiedni (art. 17 u.d.i.p.). Przedsiębiorstwo jednocześnie podtrzymało w całej rozciągłości swoje stanowisko zawarte w piśmie skierowanym do skarżącego z dnia 15 listopada 2012 r. W piśmie procesowym z dnia 11 listopada 2017 r. skarżący odnosząc się do twierdzenia spółki, że pismo skierowane do niego w dacie 15 listopada 2012 r. stanowiło decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a tym samym bezzasadny jest zarzut bezczynności, zauważył, iż pismo, w którym organ stwierdza, że nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, nie może być traktowane jak decyzja, a jedynie jako pismo informacyjne. Podniesiono także, iż takie stanowisko podmiotu zobowiązanego może być weryfikowane przez wnioskodawcę jedynie w drodze skargi na bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została przez Sąd uwzględniona, albowiem okazała się częściowo zasadna. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 u.p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. W świetle postawionych zarzutów skargi przede wszystkim wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie nie chodzi o klasyczny rodzaj bezczynności wynikający z naruszenia art. 35 lub art. 36 k.p.a., lecz o bezczynność podmiotu posiadającego informację publiczną i zobowiązanego do jej udostępnienia na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyjaśnić również trzeba, iż obowiązujące przepisy nie przewidują terminu do złożenia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej. W takim przypadku nie istnieje też obowiązek uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia bezczynności, ani też wezwania organu o usunięcie naruszenia prawa. Rozpoczynając rozważania warto przypomnieć, iż na mocy art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w wyżej przytoczonym przepisie stosownych czynności. Do tych czynności należy albo udostępnienie informacji co odbywa się w drodze czynności materialno-technicznej, albo też wydanie decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania. Na równi z niepodjęciem tego rodzaju czynności orzecznictwo traktuje przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co może powodować uzasadnione wątpliwości adresata odpowiedzi co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi na jego wniosek. W tym zatem znaczeniu niepodjęcie czynności udostępnienia informacji lub niewydanie decyzji administracyjnej rozpoznającej wniosek w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku uzasadnia ocenę zachowania organu w kategorii bezczynności, a co za tym idzie do zastosowania art. 149 § 1 u.p.p.s.a. Ocena zasadności skargi sądowoadministracyjnej w sprawie dotyczącej bezczynności w udzieleniu informacji publicznej zależy od ustalenia czy określony podmiot odpowiada cechom instytucji zobowiązanych mocą ustawy do ich udzielenia, a więc czy jest to jeden z podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., oraz od tego czy informacja której skarżący żądał, posiada walory informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nasuwa się zatem pytanie, czy informacje dotyczące organizacji kontroli biletów w autobusach spółki, której wspólnikami są wyłącznie prywatne osoby prawne i osoby fizyczne, związane są z realizacją zadań publicznych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wprowadza definicji pojęcia "zadanie publiczne", jednakże w doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że zwrot ten oznacza zadania, które należą do Państwa i które powinny wykonywać szeroko rozumiane podmioty władzy publicznej (art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 2, art. 163 i art. 166 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP). Wykonywanie zadań z zakresu administracji publicznej należy przede wszystkim do organów administracji rządowej i organów samorządu terytorialnego, jak i innych podmiotów nienależących do aparatu administracji publicznej, takich jak samorządy zawodowe, spółdzielnie, spółki prawa handlowego, stowarzyszenia, fundacje a nawet podmioty prywatne, wykonujących tzw. funkcje zlecone administracji publicznej, jako jednostki współadministrujące. Istota instytucji zadań zleconych z polega na tym, że przepisy prawa powierzają bądź pozwalają na powierzenie określonemu podmiotowi, nie będącemu organem administracji rządowej bądź samorządu terytorialnego, wykonywania zadań administracji publicznej. Takie zlecenie zadań nie zmienia charakteru prawnego podmiotu, na rzecz którego ono nastąpiło. Zachowuje on nadal swój charakter prawny, a jedynie w zakresie zlecenia działa jako organ administracji publicznej. W tym aspekcie poza dyskusją winno być stwierdzenie, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb w zakresie lokalnego transportu stanowi zadanie publiczne. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) należy ono do zadań własnych gminy. Zadanie to może być jednak wykonywane przez inne podmioty na zasadach określonych w ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011r. Nr 5 poz. 13, dalej w skrócie u.p.t.z.). Wedle jej zapisów przedsiębiorca uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób, zwany operatorem publicznego transportu zbiorowego, może zawrzeć z gminą, jako organizatorem tego transportu, umowę o świadczenie usług, na mocy której zobowiązany jest zaspokajać w interesie gminy potrzeby transportu na określonych liniach. Zgodnie z treścią art. 51 u.p.t.z. źródłem finansowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej mogą być środki własne jednostki samorządu terytorialnego, będącego organizatorem, względnie środki z budżetu państwa. Do źródeł finansowania ze środków własnych jednostki samorządu terytorialnego należą również wpływy ze sprzedaży biletów oraz dodatkowych opłat pobieranych od pasażerów. Natomiast operator, który poza świadczeniem usług w zakresie zbiorowego transportu publicznego prowadzi inną działalność gospodarczą, jest obowiązany do prowadzenia oddzielnej rachunkowości dla usług świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, związanych z wykonywaniem przewozu o charakterze użyteczności publicznej. Ten zapis świadczyć może o uwzględnieniu zasady transparentności co do gospodarowania środkami publicznymi z zachowaniem zasady ochrony prywatności w zakresie pozostałej gospodarki finansowej podmiotu. Z informacji zawartej w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że spółka zajmuje się m.in. świadczeniem usług w zakresie transportu lądowego pasażerskiego, miejskiego i podmiejskiego, czyli innym słowem część z wykonywanych przez Przedsiębiorstwo usług transportowych stanowiła wykonywanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej, co tym samym przesądza za przyjęciem stanowiska, że w tym zakresie działalność spółki ma charakter publicznoprawny, gdyż zadania te cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a w konsekwencji jawność ich organizacji, czy zasad finansowania. Pomimo, że przewóz ma charakter cywilnoprawny i nie wiąże się bezpośrednio z wydatkowaniem środków publicznymi przez operatora, to jednakże podmiot ten dysponuje tymi środkami poprzez wykonanie przewozu osób, co do których stosowane są ulgi i dopłaty. Realizacja tych środków i zakres ich wydatkowania związany jest zatem z działaniami przewoźnika, nie zaś organów samorządu, które środki te zabezpieczają. Ponad powyższe, Sąd podziela wyrażony w piśmiennictwie prawniczym pogląd, iż informację publiczną może stanowić także treść umów cywilnoprawnych dotyczących wykonywania władztwa nad majątkiem osoby prawnej. W świetle powyższego, nie ulega zatem wątpliwości, że spółka jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie od informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 u.d.i.p.). W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Mając na uwadze treść art. 1 i art. 6 u.d.i.p., uprawnione jest stwierdzenie, że informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Skierowane przez skarżącego do spółki pytania dotyczą sprawy sposobu organizacji kontrolowania ponoszenia odpłatności za przejazd autobusami, a więc tego obszaru działalności przedsiębiorstwa, która ma ścisły związek z uzyskiwanymi dopłatami z budżetu samorządu województwa. Dlatego należało przyjąć, iż żądane przez skarżącego informacje o: 1) liczbie osób posiadających uprawnienia do kontroli biletów w autobusach uruchamianych przez Spółkę, 2) zatrudnienia kontrolerów, 3) identyfikatora upoważniającego do kontroli biletów, jako że dotyczą procesu organizowania kontroli biletów w ramach przewozów organizowanych przez spółkę, to w konsekwencji posiadają też przymiot informacji publicznej. Nie można jednak pominąć, że żądanie udostępnienia informacji publicznej podlega ograniczeniom przewidzianym w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W sytuacji uznania przez spółkę, że udostępnienie wnioskowanych informacji nie jest możliwe z powodu zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wyłączających dostęp do informacji publicznej, jej organ powinien odmówić udostępnienia informacji, co powinno przyjąć procesową formę decyzji administracyjnej. Na obecnym etapie rozpoznawania skargi nie można też wykluczyć, iż informacje publiczne jakich żąda skarżący są informacjami przetworzonymi, do których winien mieć zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zasady i tryb udzielania informacji publicznej określa cytowana ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 16 ust. 1 tej ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do ust. 2 tego przepisu do decyzji tej stosuje się przepisy k.p.a., z tym, że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni (pkt 1 tego przepisu), a uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostepnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2 , wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (pkt 2 tego przepisu). W myśl art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Powołany przepis art. 17 znajduje zatem zastosowanie w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej przez podmiot niebędący organem władzy publicznej obowiązany do udostępnienia omawianej informacji, zdefiniowany w art. 4 ustawy, którym jest również zarząd spółki wykonującej zadania publiczne w postaci transportu lądowego pasażerskiego. W myśl przepisu art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja (§ 2). Ponieważ skarżący nie uzyskał informacji publicznej objętej jego wnioskiem z dnia 8 listopada 2013 r., a ponadto nie doszło w świetle przedstawionego powyższej wywodu, do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji, to należało uznać, że spółka pozostaje w stanie bezczynności. Rozpatrując ponownie wniosek skarżącego z dnia 15 listopada 2012 r., po doręczeniu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, spółka będzie zobowiązana uwzględnić dokonaną powyżej ocenę prawną, a następnie podjąć środki prawne przewidziane ustawą o dostępie do informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 u.p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Stwierdzona bezczynność spółki nie ma jednak postaci kwalifikowanej. W istocie Sąd ocenia skargę na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest uwzględnić nie tylko okres od daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do chwili wniesienia skargi, lecz również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Biorąc pod uwagę, że odpowiedź organu na złożony przez stronę skarżącą wniosek nastąpiła w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p., a faktyczny brak realizacji wniosku wynikał z błędnej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie można uznać, że spółka dopuściła się rażącego naruszenia prawa. Zaniechanie realizacji wniosku nie wynikało z celowego działania, czy opieszałości spółki, lecz z zastosowanej przez organ wadliwej wykładni obowiązującego prawa. Na uwagę zasługuje również to, iż skarżący w żaden sposób nie potwierdził, iż zareagował na pismo spółki z dnia 15 listopada 2012 r., a tym samym jego wieloletnia bierność w kontakcie ze spółką wzbudza wątpliwości, czy rzeczywistą jego intencją było pozyskanie danych publicznych. Gdyby bowiem skarżącemu w istocie chodziło o pozyskanie informacji publicznej, miał on możliwość zwrócić uwagę organu na wynikłe nieporozumienie przed wniesieniem przedmiotowej skargi. W ten sposób mógł on doprowadzić do szybszego i prostszego pozyskania danych bez konieczności angażowania sądu administracyjnego. Powyższe rozważania pozwalają stwierdzić, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszenie prawa, wobec czego, na podstawie art. 149 § 1a u.p.p.s.a., orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku. Z omawianych względów nie wystąpiły w badanej sprawie także okoliczności uzasadniające zasądzenie na rzecz skarżącego określnej sumy pieniężnej zgodnie z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 u.p.p.s.a., co znalazło swój wyraz w pkt III sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt IV sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 u.p.p.s.a.