IV SAB/Wr 302/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi P. G. na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości. P. G. – Redaktor Naczelny Dziennika "[...]" zwrócił się do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w W. wnioskiem z dnia 29 maja 2015 r. o udzielenie informacji poprzez przesłanie kopii protokołów i podjętych uchwał z posiedzeń Zarządu Okręgowego PZ odbytych do chwili obecnej w roku 2015, w formie kserokopii, przesyłką pocztową lub skanów pocztą email, na adres: [...]. Wniosek zawierał stwierdzenie, że w przypadku uznania, że w treści wnioskowanych protokołów znajdują się dane osobowe nie związane z działalnością tych osób w Polskim Związku Łowieckim, dane te mogą zostać przez organ anonimizowane. Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w W. decyzją z dnia 22 czerwca 2015 r. odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej. Podał, że informacja, o którą wnioskuje zawiera informacje wrażliwe oraz informacje z życia osób prywatnych. Mając na uwadze art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do takiej informacji podlega ograniczeniu. Poza tym przepisy powołanej ustawy nie przewidują anonimizacji udostępnianych dokumentów. Ponadto zauważył, że wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Zatem wnioskodawca winien wskazać szczególnie istotny interes publiczny a organ nie dostrzega takiego interesu. Zauważył też, że wnioskodawca jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego a tym samym przysługuje mu szczególne uprawnienie w zakresie dostępu do wnioskowanych dokumentów – określone w Statucie Związku. Na skutek odwołania skarżącego od powyższej decyzji Zarząd Główny Polskiego Związku Łowieckiego decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji podano, że organ odwoławczy podziela argumentację organu I instancji w przedmiocie ochrony danych osobowych zawartych we wnioskowanych informacjach jak i braku wykazania przez wnioskodawcę "szczególnie istotnego interesu publicznego". Jako podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji wskazał błąd polegający na tym, że "mając wątpliwość istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego powinien był wezwać skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego a nie jednostronnie orzekać o jego braku. Ocena taka mogłaby dopiero nastąpić w sytuacji gdy wnioskodawca odniósłby się do wezwania Zarządu Okręgowego". Organ I instancji po zwrocie akt w dniu 20 sierpnia 2015 r. wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. W piśmie z dnia 1 września 2015 r. skarżący polemizował z wezwaniem uznając, że wnioskowana informacja nie wymaga przetworzenia, a tym samym żądanie organu wykazania istotnego interesu publicznego jest nieuprawnione. W odpowiedzi na powyższe pismo organ podtrzymał swoje stanowisko. Polski Związek Łowiecki decyzją z dnia 6 października 2015 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej. P. G. pismem z dnia 10 września 2015 r., które do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w W. wpłynęło 7 października 2015 r. (prezentata Zarządu) wniósł skargę na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej. Zarzucił organowi naruszenie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. poprzez bezczynność organu w udzieleniu prasie informacji publicznej. W związku z powyższym wniósł na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. o zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 29 maja 2015 r. w ciągu 14 dni i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i art. 3a ustawy prawo prasowe organ ma obowiązek udzielić prasie informacji o swojej działalności o ile na podstawie odrębnych przepisów informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności oraz, że w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy u.d.i.p. Polski Związek Łowiecki jest podmiotem wykonującym zadania publiczne a zatem podmiotem w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zadania nałożone na Związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny, dlatego informacja o działalności jego organów, określonych w ustawie, winna być udzielona na wniosek tak prasy, jak i każdego obywatela RP na podstawie przepisów u.i.d.p. Żądana informacja jest informacją prostą – nie wymaga przetworzenia lub analizy, zmiany. W tej sytuacji żądanie organu wykazania istotnego interesu publicznego, o którym mówi art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. było nieuprawnione. Zatem brak odpowiedzi organu w ciągu 14 dni lub nie wykonanie żadnej z czynności, o których mówią art. 13-17 u.d.i.p. jest bezczynnością lub przewlekłym prowadzeniem postępowania w tym przedmiocie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Przedstawił dotychczasowy stan faktyczny i prawny sprawy. Podał, że niewątpliwie wytwarza informacje publiczne w zakresie realizacji zadań zleconych przez państwo, jednak gro informacji dotyczy spraw wewnątrzorganizacyjnych. Skarżący we wniosku nie domaga się udostępnienia konkretnej informacji publicznej lub konkretnego dokumentu mogącego zawierać taką informację, wnosi natomiast o nadesłanie mu wszystkich protokołów posiedzeń zarządu okręgowego w danym roku i wszystkich pojętych uchwał. Podczas posiedzeń zarządu okręgu rozpatrywane są sprawy i podejmowane uchwały nie mające charakteru publicznego. Zarząd musiałby dokonać analizy żądanych dokumentów, czy zawierają informacje publiczne. Czyli realizacja wniosku skarżącego wymaga przetworzenia. To oznacza, że wnioskodawca winien wykazać szczególny interes społeczny do żądania jej ujawnienia. Zauważono też, że po ponownym rozpoznaniu skargi Zarząd odmówił udzielenia informacji, ale skarga do Sądu skierowana została jeszcze przed doręczeniem decyzji odmownej w stosunku, do której skarżący nie skorzystał ze środków zaskarżenia. Nie ma więc podstaw do uwzględnienia rozpoznawanej skargi bowiem odmowa w momencie skierowania skargi nie nastąpiła. Gdyby fakt taki miał miejsce właściwym byłaby skarga na odmowę udzielenia informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej a kontrola ta, o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) obejmuje również bezczynność organów. W literaturze przyjmuje się, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności /T. Woś, H. Krysiak - Molczyk i M. Romańska. Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawnictwo Prawnicze "Lexis - Nexis", Warszawa 2005, str. 86/. Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu /J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo "Lexis - Nexis", Warszawa 2006, str. 37/. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej /Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm./. Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego – dalej k.p.a. – stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa /postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008r., sygn. akt I OSK 262/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt II SAB/Wa 40/06/. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów. Zadania Polskiego Związku Łowieckiego o charakterze publicznym określił ustawodawca w art. 34 ustawy Prawo Łowieckie. W związku z tym Polski Związek Łowiecki na podstawie art. 4 u.d.i.p. ma obowiązek udzielić informacji we wskazanym zakresie. W opisanym stanie faktycznym i prawnym brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Wniosek skarżącego z dnia 29 maja 2015 r. został ostatecznie rozpoznany decyzją z dnia 6 października 2015 r. Skarga na bezczynność wpłynęła do organu w dniu 7 października 2015 r. Tym samym po dniu wydania decyzji (z dnia 6 października 2015 r.). W powyższych okolicznościach nie może mieć zastosowania art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązujący Sąd do wydania orzeczenia ewentualnie zobowiązującego do rozpatrzenia wniosku skarżącego. Konsekwentnie w tej sytuacji brak jest również podstaw do zastosowania art. 149 § 1a i § 2. Ponadto organ twierdzi, a skarżący temu nie zaprzeczył, że jest członkiem zrzeszenia PZŁ, tym samym posiada dostęp - prawo wglądu do dokumentów (pismo Zarządu Okręgu z dnia 15 września 2015 r.). Prawo to wyłącza możliwość uzyskania informacji w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.) Sąd zauważa też, że skoro w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja z dnia 6 października 2015 r. podlega ona zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej weryfikacji według zasad przewidzianych w tych przepisach. W tym zakresie inicjatywa należy do stron postępowania. Ocena wskazanej decyzji może być dokonana przez organ, a następnie sąd. Ostatecznie o jej prawidłowości zadecydują wskazane wyżej podmioty. Jednakże na marginesie skład orzekający stwierdza, że podziela w całości stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 października 2015 r. wydanym w sprawie I OSK 1974/14. Stronami w tej sprawie był skarżący oraz Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w B.P.. Przedmiotem skargi była bezczynność organu w udzieleniu informacji publicznej poprzez wydanie kopii protokołów z posiedzeń oraz uchwał Zarządu Okręgowego od 2010 r. do chwili obecnej (wniosek skarżącego z dnia 2 września 2013 r.). Zatem przedmiot skargi w wymienionej wyżej sprawie i niniejszej jest taki sam, te same są również strony postępowania (poza różnymi miejscowościami, w których znajdują się zarządy organów). W ocenie Sądu żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, o której stanowi art. 6 ust. 1 u.d.i.p. i art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Nie stanowi bowiem informacji publicznej wytworzonej bezpośrednio nie odnoszącej się do wykonywania przez Polski Związek Łowiecki zadań publicznych wskazanych w przepisach prawa (art. 34 ustawy Prawo łowieckie) ani do gospodarowania mieniem publicznym. Jak wskazano protokoły i uchwały z posiedzeń Zarządu Okręgowego Związku Łowieckiego takich elementów nie zawierają. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak wyżej. H.B.28.01.2016r.