IV SAB/Wr 309/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska, Sędzia NSA Julia Szczygielska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2016 r. sprawy ze skargi G. S. na bezczynność Burmistrza Miasta J. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości. Pismem z dnia 23 października 2015 r. G. S., dalej skarżący, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Burmistrza Miasta J., dalej organ, w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek nr [...] z dnia 6 października, który wpłynął do organu w dniu 7 października 2015 r. W uzasadnieniu podał, że powyższym wnioskiem wystąpił o udzielenie następującej informacji publicznej: 1) czy Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta J. uchwalony w 1991 r. dopuszczał budowę urządzeń zaopatrzenia w energię elektryczną na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym [...]; 2) czy teren działki nr [...] był oznaczony we wskazanym planie jako teren infrastruktury technicznej – elektroenergetyka ? Skarżący – zarzucając, że ww. informacje nie zostały mu udostępnione do dnia złożenia skargi – wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienie żądanych informacji w terminie wynikającym z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t.: Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), dalej u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że pismem z dnia 21 października 2015 r., nr [...] udzielił skarżącemu stosownych wyjaśnień wskazując, że dane których udostępnienia się domaga, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc nie podlegają udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym we wskazanej ustawie. Dalej podał, że interpretowanie przepisów prawa miejscowego, jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego, oraz udzielanie porad prawnych, wykracza poza katalog spraw wskazanych w art. 6 u.d.i.p. Mając powyższe na uwadze wniósł o odrzucenie skargi w całości dodając, że ww. pismo skarżący odebrał w dniu 22 października 2015 r. Pismem z dnia 17 listopada 2015 r. skarżący odnosząc się do udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę podniósł, że informacje, których udostępnienia się domagał, nie zostały zamieszczone w biuletynie informacji publicznej Urzędu Miasta J. i nie są interpretacją prawa, lecz dotyczą faktów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Podstawą oceny zasadności skargi na bezczynność zawsze będzie stan faktyczny istniejący w dacie orzekania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1591/13 oraz z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2331/13, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej cbois). W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Samo zaś udostępnienie nie następuje w konkretnej formie, co oznacza, że przybiera ono postać czynności materialno – technicznej. Dopiero w przypadku, kiedy podmiot zobowiązany do udzielenia danej informacji publicznej dojdzie do wniosku, że zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia takiej informacji lub do umorzenia postępowania w tym przedmiocie, wówczas – zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. – zobowiązany jest do wydania decyzji. Uznanie przez organ, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, uniemożliwia wydanie decyzji odmownej lub umarzającej. Przesłanki ich wydania zostały bowiem ściśle określone w samej ustawie i odnoszą się do sytuacji, w której nie występują problemy co do określenia charakteru prawnego żądanych informacji. Wobec tego w sytuacji uznania wnioskowanych danych za informacje niepodlegające reżimowi ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ powinien zawiadomić wnioskodawcę zwykłym pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej względnie dotyczy takiej informacji, w stosunku do której istnieje odmienny tryb dostępu (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 29 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1864/11, 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1314/14 oraz 14 października 2015 r., sygn. akt I OSK 2056/14, dostępne w cbois). Kwestionując prawidłowość stanowiska zaprezentowanego przez podmiot, do którego zwrócono się o udostępnienie informacji publicznej, wnioskodawca nie może żądać zbadania przez sąd administracyjny prawidłowości zawiadomienia, o którym mowa powyżej, lecz może podnieść zarzut bezczynności organu. Wówczas sąd administracyjny dokonując oceny zasadności skargi będzie zobowiązany do zbadania charakteru prawnego wnioskowanych informacji, wydając w tym zakresie orzeczenie uwzględniające wniesioną skargę albo ją oddalające (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 148/15 dostępny w cbois). Wobec powyższego należało uznać, że skarga na bezczynność organu wniesiona w niniejszej sprawie była skargą dopuszczalną, którą należało merytorycznie rozpoznać. Z tego też powodu wniosek organu o jej odrzucenie w całości nie zasługiwał na uwzględnienie. W wyroku z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 189/11 (lex nr 1080971) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Niedopuszczalne jest odrzucenie skargi na bezczynność w przypadku, gdy sąd administracyjny uznał, że żądane informacje nie są informacją publiczną." Przechodząc do oceny, czy wnioskowane informacje stanowią informację publiczną, należy przede wszystkim powołać art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: a) treści i postaci dokumentów urzędowych, w szczególności: – treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, – dokumentacji przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ja przeprowadzających, – treści orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu, b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu Kodeksu karnego, c) treści innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych. Zaznaczyć jednak należy, że katalog ten ma charakter otwarty, zaś zawsze ostatecznie o tym, czy daną informację można sklasyfikować jako informację publiczną będzie decydował jej charakter. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zawnioskowane przez skarżącego informacje zawarte w piśmie przesłanym do organu w dniu 6 października 2015 r. nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Interpretacja bowiem lub wyjaśnienie tekstowej lub graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma waloru informacji publicznej. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim sygn. akt II SAB/Go 15/10 dostępny w cbois). Jak to wprost wynika z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t.: Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.), plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Sama treść tego aktu, jako informacja o treści obowiązującego prawa, stanowi informację publiczną, podlegającą jednakże udostępnieniu w trybie uregulowanym przepisami dotyczącymi ogłaszania aktów normatywnych. Należy jednak zauważyć, że to nie treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była przedmiotem zainteresowania skarżącego, ale jego wykładnia odnosząca się do możliwości zagospodarowania działki nr [...] urządzeniami elektroenergetycznymi. Taki zakres pytania wykracza poza ramy informacji publicznej, gdyż wiąże się z dokonaniem przez organ stosownej interpretacji prawa miejscowego – jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego – i poinformowaniem o wynikach tego procesu. Żądane informacje nie stanowią zatem informacji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 928/05, dostępne w cbois). Skoro wniosek skarżącego zawierał żądanie udostępnienia informacji nieposiadających waloru informacji publicznych, to za prawidłowe należy uznać działanie organu polegające na poinformowaniu skarżącego o tej okoliczności pismem z dnia 21 października 2015 r., nr [...]. Z akt sprawy wynika, że pismo to zostało doręczone na adres skarżącego w dniu 22 października 2015 r., zaś skarga na bezczynność organu wpłynęła do Urzędu Miasta J. w dniu kolejnym, tj. 23 października 2015 r. W tej sytuacji nie można uznać, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 6 października 2015 r. Mając powyższe na uwadze skargę – jako nieuzasadnioną – należało oddalić, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.