IV SAB/Wr 311/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Katarzyna Radom, po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2025 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi: D. S. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę w całości. Skargą z 25 II 2025 r. D. S. (obywatel B.) zarzucił Wojewodzie Dolnośląskiemu bezczynność i przewlekle prowadzenie postępowania w sprawie z wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. Jak wynika ze skargi oraz akt administracyjnych, w dniu 4 V 2023 r. wpłynął do wojewody wniosek strony o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Wojewoda, pismem z 17 IV 2024 r., wystąpił do właściwych służb celem umożliwienia im zajęcia stanowiska w przedmiocie wniosku skarżącego. Skarżący, pismem z dnia 3 IX 2024 r., wniósł ponaglenie (powtórzone pismem z 12 II 2025 r.). Wojewoda, pismem z 18 IX 2024 r., wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku, poprzez osobiste stawiennictwo w dniu 23 X 2024 r., na godz. 8:15, oraz przedłożenie ważnego dokumentu podróży a także kompletnie wypełnionego załącznika nr 1 do wniosku. Przesyłka z wezwaniem została wojewodzie zwrócona przez operatora pocztowego, w związku z jej niepodjęciem w terminie. Wojewoda, zawiadomieniem z dnia 11 XII 2024 r., poinformował skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, z uwagi na nieusunięcie w terminie braków formalnych wniosku. Skarżący, pismami z dnia 24 XII 2024 r., wniósł zażalenie na powyższe zawiadomienie oraz wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych. Wojewoda, pismem z 7 I 2025 r., przekazał zażalenie do Prezesa Urzędu ds. Cudzoziemców. Mając powyższe okoliczności na względzie w skardze zażądano: stwierdzenia bezczynności i przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązania organu do wydania decyzji w terminie 14 dni, przyznania sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości, rozpoznania skargi w trybie uproszczonym oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wniesiono również o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi na potwierdzenie okoliczności naruszeń oraz ich rozmiaru ze strony wojewody, wielokrotnych prób uzupełnienia czynności materialno – faktycznych przez skarżącego, doręczenia wojewodzie całej korespondencji z operatorem P., złożenia wniosku o przywrócenie wraz z uzupełnieniem braków formalnych, uprawdopodobnienia nieotrzymania przesyłki i awiza, uzupełnienia wniosku o aktualną dokumentację księgową prowadzonej przez skarżącego spółki, odmowy wydania potwierdzenia osobistego stawiennictwa w urzędzie, nierozpoznania wniosku o przywrócenie terminu i uznania postępowania za zakończone, prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej na terenie RP, uzyskania przez skarżącego stosownych zezwoleń, bezczynności wojewody i przewlekłości postępowania W odpowiedzi na skargę wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując, że z mocy przepisów szczególnych terminy załatwienia sprawy zostały zawieszone. Podniesiono także, że w sprawie nie wystąpiły podstawy do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Podstawą prawną skargi jest art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.) - dalej jako "ppsa", z którego wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach rozstrzyganych decyzją administracyjną. W okolicznościach sprawy należało przede wszystkim uwzględnić obowiązujące od dnia 24 II 2022 r. przepisy ustawy z 12 III 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2024 r. poz. 167, ze zm.), dalej "ustawa pomocowa". Postępowanie administracyjne zostało bowiem wszczęte w dniu 4 V 2023 r. wraz z wpływem do urzędu wniosku skarżącego o wszczęcie postępowania, a więc w okresie obowiązywania powołanej ustawy. Jak wynika z art. 100c ust. 1 i art. 100d ust. 1 ustawy pomocowej, w okresie do dnia 30 IX 2025 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących: 1) udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, 2) zmiany: a) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, b) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, 3) cofnięcia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej - w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Zarazem zgodnie z art. 100c ust. 4 i art. 100d ust. 4 ustawy pomocowej, zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1 (a więc m.in. w sprawach zezwoleń na pobyt czasowy), lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1 (a więc do dnia 30 IX 2025 r.), nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. Okoliczność złożenia wniosku o udzielnie zezwolenia na pobyt w czasie zawieszenia terminów dla załatwienia tych spraw, wyklucza możliwość stwierdzenia bezczynności czy przewlekłości organu. Skoro bowiem nie biegnie ustawowy termin załatwienia sprawy, nie sposób uznać, że w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia sprawy lub bezczynności (podobnie: wyrok NSA z 13 II 2024 r., II OSK 2362/23; wyrok WSA we Wrocławiu z 16 III 2023 r., II SAB/Wr 1466/22 - publ. CBOSA). Zastosowaniu w niniejszej sprawie regulacji z art. 100c ust. 4 i art. 100d ust. 4 ustawy pomocowej nie sprzeciwia się też okoliczność, że strona skarżąca nie jest obywatelem U. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że przepisy art. 100c i art. 100d ustawy pomocowej stanowią rozwiązania generalne dotyczące wszystkich cudzoziemców - niezależnie od ich narodowości, a nie tylko tych, których pobyt w Polsce jest wywołany wojną w Ukrainie, o których mowa w art. 2 ust. 1 tej ustawy (zob. np. motywy wyroków z: 13 II 2024 r., II OSK 2362/23; 5 VI 2023 r., II OSK 2059/22; 4 VII 2023 r., II OSK 2421/22 – publ. CBOSA). Niezależnie od powyższego trzeba także zwrócić uwagę, że wojewoda jeszcze przed wniesieniem skargi zakończył postępowanie, zawiadamiając skarżącego, pismem z dnia 11 XII 2024 r., o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z uwagi na nieusunięcie braków formalnych w wyznaczonym terminie. Okoliczność zakwestionowania tej czynności w formie zażalenia obligowała zaś wojewodę do przekazania sprawy do organu II instancji, co też wojewoda uczynił pismem z dnia 7 I 2025 r. W aktach administracyjnych znajduje się zwrócona przesyłka rejestrowana nr 00259007730212012700, zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych, gdzie wskazano daty jej awizowania (27 IX i 7 X 2024 r.). Znajduje się w nich również wydruk potwierdzenia wskazujący, że awizo pozostawiono w skrzynce oddawczej, zaś przesyłka została zwrócona dnia 14 X 2024 r. z powodu jej niepodjęcia. Skarżący kwestionował skuteczność doręczenia wezwania oświadczając, że na wskazany przez niego adres do doręczeń (S. we W., "ul. [...]") operator pocztowy nie dostarczył zawiadomienia o możliwości odebrania przysyłki. Tego rodzaju oświadczenia nie są jednak wystarczające do podważenia prawnej skuteczności doręczenia. Wojewoda nie miał zatem podstaw do przyjęcia, że wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku było nieskuteczne. Załączone zaś do skargi pisma operatora pocztowego (z dnia 15 I i 4 II 2025 r.) nie potwierdzają, by w toku doręczenia przesyłki nr 00259007730212012700 dopuszczono się nieprawidłowości. Mając powyższe na uwadze, skargę należało oddalić w całości na zasadzie art. 151 ppsa. Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ppsa.