IV SAB/Wr 34/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca), Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi Fundacji A z siedzibą we W. na bezczynność Prezydenta W. w sprawie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku Fundacji A z siedzibą we W. z dnia 25 stycznia 2018 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; II. stwierdza, że bezczynność o której mowa w pkt I wyroku w rozpatrzeniu wniosku strony skarżącej nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; III. zasądza od Prezydenta W. na rzecz Fundacji A z siedzibą we W. kwotę 597,00 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 31 lipca 2017r. przesłanym Prezydentowi W. pocztą elektroniczną, skarżąca Fundacja A we W. zwróciła się o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie skanów źródłowych dokumentów zawierających informacje (lub sporządzone zestawienie): Kto i który adwokat/aplikant adwokacki/radca prawny/aplikant radcowski/doradca podatkowy/magister prawa oznaczony imiennie świadczył w poszczególnych dniach roboczych stycznia 2017 r., lutego 2017 r. i marca 2017 r. pomoc prawną w punktach nieodpłatnej pomocy prawnej prowadzonych na zlecenie Gminy W. przez Fundację B we W. W dniu 11 sierpnia 2017 r. organ elektronicznie udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek, przekazując skarżącej informację o osobowej obsadzie punktów prawnych prowadzonych przez Fundację B oraz zestawienie dotyczące udzielonej nieodpłatnej pomocy prawnej w I kwartale 2017r. w punktach obsługiwanych przez Fundację B. W uzupełnieniu powyższej informacji publicznej organ w dniu 14 sierpnia 2017r. przesłał stronie skarżącej informację, co do kwalifikacji zawodowych osób udzielających porad prawnych w punktach nieodpłatnej pomocy prawnej prowadzonych przez Fundację B, wyjaśniając, że przedmiotowe informacje zostały przygotowane na podstawie kart nieodpłatnej pomocy prawnej złożonych przez Fundację B, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu udzielania i dokumentowania nieodpłatnej pomocy prawnej. Równocześnie organ w piśmie tym podkreslił, że nie posiada wiedzy, które osoby pełniły dyżur w punktach nieodpłatnej pomocy prawnej w dniach w których nie zgłosiły się do punktu żadne osoby uprawnione do uzyskania nieodpłatnej pomocy prawnej, a informacje takie posiada Fundacja. W nawiązaniu do opisanego wyżej pisma organu z dnia 11 sierpnia 2017r., skarżący w dniu 25 stycznia 2018r. skierował elektronicznie do strony przeciwnej wniosek o informację publiczną, wnosząc o udostępnienie kserokopii lub skanu w formacie pdf dokumentu lub dokumentów źródłowych na podstawie których organ podał jak wyglądała "obsada punktów prawnych prowadzonych przez Fundację B. W odpowiedzi na powyższy wniosek z dnia 25 stycznia 2018r. organ w dniu 8 lutego 2018r. przekazał skarżącemu elektronicznie informację, że dokumenty źródłowe na podstawie, których została skarżącemu udzielona przetworzona informacja publiczna w piśmie nr [...] z dnia 11 sierpnia 2017r. nie stanowią informacji publicznej. Skarżąca strona pismem z dnia 13 lutego 2018r. złożyła za pośrednictwem Prezydenta W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 25 stycznia 2018 r. Zdaniem strony skarżącej dokumenty związane z realizacją zadania publicznego przez jednostkę samorządu terytorialnego, które wtórnie stanowiły podstawę do wytworzenia informacji publicznej przetworzonej - stanowią pierwotną informację publiczną podlegającą udostępnieniu. Strona podkreśliła, że pomimo upływu ustawowego terminu organ nie załatwił sprawy wniosku we właściwy co do istoty sposób, stąd pozostaje bezczynny, a wręcz przeczy prawu dostępu do informacji, które obejmuje także dostęp do dokumentów. W tej sytuacji skarga na bezczynność organu stała się w ocenie strony konieczna. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że nieuzasadniony jest zarzut bezczynności, z tej to przyczyny, iż pismem z dnia 8 lutego 2018r. poinformowano stronę, że dokumenty źródłowe, których udostępnienia w formie kserokopii lub skanu domaga się skarżąca nie stanowią informacji publicznej. Udzielając na wniosek skarżącej z dnia 31 lipca 2017r. przetworzonej informacji publicznej organ wyjaśnił, iż opracowano ją na podstawie kart nieodpłatnej pomocy prawnej sporządzonych w okresie I kwartału 2017 r. zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie sposobu udzielania i dokumentowania nieodpłatnej pomocy prawnej. Powołując się na przepis art. 7 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji prawnej oraz § 7 rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie sposobu udzielania i dokumentowania nieodpłatnej pomocy prawnej, organ wskazał, że osoba udzielająca nieodpłatnej pomocy prawnej dokumentuje każdy przypadek udzielenia takiej pomocy przez wypełnienie karty nieodpłatnej pomocy prawnej zgodnie z wzorem stanowiącym załącznik nr 1 do tegoż rozporządzenia, a która następnie przekazywana jest staroście do dziesiątego dnia następnego miesiąca kalendarzowego w sposób uniemożliwiający powiązanie karty nieodpłatnej pomocy prawnej z oświadczeniem osoby uprawnionej. Zdaniem organu, powyższe regulacje prawne wskazują, że karta nieodpłatnej pomocy prawnej ma charakter indywidualny i prywatny. Tak więc wypełniona karta nieodpłatnej pomocy prawnej nie dotyczy sprawy publicznej, wobec czego nie zawiera informacji o tego typie sprawie. Nadto organ wskazał, że osoby udzielające nieodpłatnej pomocy prawnej w trybie powyższej ustawy, zatrudnione przez Fundację B we W. nie są funkcjonariuszami publicznymi w rozumieniu art. 115 § 13 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny (Dz. U. z 2017 r. poz. 2204 ze zm.). Tym samym karty nieodpłatnej pomocy prawnej sporządzone przez te osoby nie mogą być uznane za dokumenty urzędowe, gdyż nie odpowiadają definicji dokumentu urzędowego zawartej w art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji powyższego, organ stwierdził, że karty nieodpłatnej pomocy prawnej nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy, w związku z czym wniósł jak na wstępie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz.1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Jednakże bezczynność organu ma miejsce jedynie wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu, należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na organie wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a następnie ustalić, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Istotne jest przy tym, że ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu i wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach. W niniejszej sprawie prawem materialnym, na podstawie, którego Sąd ocenia podejmowane przez organ działania jest przede wszystkim ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, zwana dalej u.d.i.p. (Dz. U. z 2016r. poz. 1764 ze zm.). I tak bezczynność organu na gruncie w/w ustawy, a w oparciu o którą Sąd rozpatruje niniejszą skargę – ma miejsce wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje we wskazanym w art.13 ustawy terminie stosownych czynności, czyli nie udostępnia informacji lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r., sygn.akt I OSK 601/05). Istotne jest przy tym także i to, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią, iż realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1-3) jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art.1 oraz art.3 ust.2, po drugie, adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1, mają być władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, ponadto związki zawodowe i inne organizacje oraz partie polityczne (ust. 2) i po trzecie zgodnie z art. 4 ust. 3 obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Podkreślić należy, że przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest zarzucana przez skarżącą stronę bezczynność Prezydenta W. dotycząca udostępnienia (kserokopii lub skanu w formacie pdf) dokumentu lub dokumentów źródłowych, na podstawie których podano stronie skarżącej jak wyglądała "obsada punktów prawnych prowadzonych przez fundację B w okresie od stycznia 2017 r. do marca 2017 r. Nie budzi wątpliwości Sądu, że przedmiotowy wniosek skarżącej został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. W świetle bowiem unormowania art. 4 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy o dostępie do informacji publicznej, Prezydent W. jako podmiot wykonujący zadania publiczne (zadania władzy publicznej) - jest co do zasady podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Wskazać przy tym należy, że wprawdzie ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wprowadza definicji pojęcia "zadanie publiczne", jednakże w i doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że zwrot ten oznacza zadania, które należą do Państwa i które powinny wykonywać szeroko rozumiane podmioty władzy publicznej (art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 2, art. 163 i art. 166 ust. I 1 i ust. 2 Konstytucji RP). Wykonywanie zadań z zakresu administracji publicznej należy przede wszystkim do organów administracji rządowej i organów samorządu terytorialnego, jak i innych podmiotów nienależących do aparatu administracji publicznej, takich jak samorządy zawodowe, spółdzielnie, spółki prawa handlowego, stowarzyszenia, fundacje a nawet podmioty prywatne, wykonujących tzw. funkcje zlecone administracji publicznej, jako jednostki współadministrujące. Istotne jest przy tym, że z akt sprawy niewątpliwie wynika, że wniosek skarżącej z dnia 25 stycznia 2018r., zawierający żądanie udostępnienia informacji publicznej w postaci opisanych wyżej dokumentów - informacji, wywiedzione zostało tak z przepisów w/w ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak i z przepisów ustawy z dnia 5 sierpnia 2015r. o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji prawnej (Dz. U. z 2017r., poz.2030). Mając na uwadze powyższe, a zwłaszcza przepis art.8 w/w ustawy z dnia 5 sierpnia 2015r. o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji prawnej, zgodnie z którym zadanie polegające na udzielaniu nieodpłatnej pomocy prawnej jest zadaniem zleconym z zakresu administracji rządowej realizowanym przez powiat w porozumieniu z gminami albo samodzielnie, przyjąć należy, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb w zakresie świadczenia nieodpłatnej pomocy prawnej stanowi zadanie publiczne. Istotny jest przy tym zapis art.19 ust.1 tejże ustawy z dnia 5 sierpnia 2015r. , który stanowi, że zadanie polegające na udzielaniu nieodpłatnej pomocy prawnej jest finansowane z budżetu państwa z części będącej w dyspozycji wojewodów przez udzielanie dotacji celowej powiatom. Realizując przedmiotowe zadanie, organ stosownie do art.6 ust.1 w/w ustawy o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji prawnej, zawiera umowy z adwokatami lub radcami prawnymi, które m. innymi wskazują miejsce i czas udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej oraz określają wynagrodzenie za udzielanie nieodpłatnej pomocy prawnej. Istotna w sprawie jest także wynikająca z art.11 w/w ustawy regulacja z której wynika, że obok okręgowych izb adwokackich i radcowskich, prowadzenie połowy punktów powiat powierza organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku publicznego (gdy na powiat przypada nie więcej niż trzy punkty, organizacji pozarządowej powierza się prowadzenie jednego punktu. Organizacja wybierana jest corocznie w otwartym konkursie ofert, o którym mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2014 r. poz. 1118 ze zm.). Prowadzenie nieodpłatnej pomocy prawnej przez organizację pozarządową odbywa się na podstawie umowy zawieranej przez powiat i stosuje się do niej odpowiednio przepisy art. 6 ust. 2 pkt 1 i 3-6 w/w ustawy z dnia 5 sierpnia 2015r. Kontrola przez starostę wykonywania umowy przez organizację pozarządową odbywa się natomiast na zasadach określonych w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Podkreślić przy tym równocześnie należy, że zgodnie z art. 11 ust. 10 omawianej ustawy z dnia 5 sierpnia 2015r., organizacja pozarządową zapewnia udzielanie nieodpłatnej pomocy prawnej na zasadach określonych m. innymi w art.7 ustawy, a który to przepis ma następujące brzmienie: "1. Adwokat lub radca prawny dokumentuje w karcie nieodpłatnej pomocy prawnej każdy przypadek udzielenia nieodpłatnej pomocy prawnej przez podanie informacji dotyczących czasu trwania i formy oraz dziedziny prawa, której dotyczyła ta pomoc. 2. Kartę nieodpłatnej pomocy prawnej oraz oświadczenia, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 6 oraz ust. 3 i 4, adwokat lub radca prawny przekazuje staroście do dziesiątego dnia następnego miesiąca kalendarzowego w sposób uniemożliwiający powiązanie karty nieodpłatnej pomocy prawnej z oświadczeniem osoby uprawnionej." Z przepisem tym niewątpliwie powiązany jest przepis § 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 grudnia 2015r. w sprawie sposobu udzielania i dokumentowania nieodpłatnej pomocy prawnej (Dz.U. z 2018r., poz.318), zgodnie z którym osoba udzielająca nieodpłatnej pomocy prawnej dokumentuje każdy przypadek udzielenia nieodpłatnej pomocy prawnej przez wypełnienie karty nieodpłatnej pomocy prawnej, której wzór jest określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia (ust.1), a następnie wypełnioną kartę nieodpłatnej pomocy prawnej przekazuje się zgodnie z ust.7 § 7 rozporządzenia właściwemu organowi. W niniejszej sprawie, kluczowe dla rozstrzygnięcia pozostaje dokonanie oceny żądania przez skarżącą określonych informacji, sprowadzającego się w istocie do udostępnienia w/w kart nieodpłatnej pomocy prawnej, w oparciu o przepis art.1 ust.1 w związku z art.6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, mając równocześnie na względzie przepisy w/w ustawy z dnia 5 sierpnia 2015r. o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji prawnej, jak i aktu wykonawczego do tej ustawy, a to w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 grudnia 2015r. w sprawie sposobu udzielania i dokumentowania nieodpłatnej pomocy prawnej. Wskazać należy, że przepis art. 1 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, określa w sposób dość ogólny, iż każda informacja o sprawach, publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Skoro powyższa ustawa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej, to dla wyjaśnienia pojęcia "sprawy publicznej", należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Istotne jest przy tym, że tak w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjęte zostało, iż informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2007r, sygn.akt II SAB/Wa 85/07; wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 czerwca 2008r., sygn.akt II SAB/Ke 7/08; wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009r., sygn.akt II SAB/Kr 109/08; M.Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, str. 28). W konsekwencji tegoż przyjąć należy, że informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Stanowią ją zatem tak treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których organy używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań , nawet gdy wprost od nich nie pochodzą, a co ma miejsce w niniejszej sprawie. Podkreślić przy tym także należy, że w art. 6 ust. 1 omawianej ustawy wskazano, iż udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym (pkt 5), w tym o pomocy publicznej (pkt 5 lit. g), sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (pkt 3 lit. d). A zatem informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zauważyć przy tym także należy, że ustawodawca, formułując w art. 61 Konstytucji R.P. zasadę "prawa do informacji", wyznaczył podstawowe reguły wykładni tego uprawnienia. Jeżeli zatem prawo do informacji stanowi prawo konstytucyjne, to ustawy określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym osobom i jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane bardzo wąsko. Oznacza to stosowanie w odniesieniu do tych ustaw takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego (por.wyrok NSA z 21 lipca 2011r., sygn.akt OSK 678/11 ). Nie może budzić wątpliwości pogląd, zgodnie z którym ograniczenie prawa, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, determinuje wyłącznie regulacja ustawowa i tylko ze względu na ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa przewidzianą w aktach rangi ustawy (art. 61 ust. 3 Konstytucji R.P.). Sąd w pełni podziela przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, zgodnie z którym, wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowi informację publiczną (por. wyrok NSA z 30 lipca 2013r., sygn.akt I OSK 1004/13). Zważyć także należy, że zawarte w art. 6 ust. 1 u.o.d.i.p. wyliczenie informacji publicznych podlegających udostępnieniu, ma charakter przykładowy, a więc zamieszczony w tym przepisie katalog informacji publicznych nie jest katalogiem zamkniętym. Uwzględniając powyższe, a ponadto treść przepisu art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, według którego obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, Sąd ponownie akcentuje, że prawo do informacji jest zasadą, natomiast wyjątki od tej zasady powinny być interpretowane ściśle. Zasadą zatem winno być, że organ interpretując zapisy ustawowe powinien dążyć do tego, aby informacja została ujawniona, przy czym niewątpliwie winien mieć na względzie ograniczenia w jej udostępnianiu określone w w/w art. 5 ust.1 i 2 omawianej ustawy, zgodnie z którym prawo do takiej informacji podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym to ostatnie ograniczenie nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Tak jak to już wyżej Sąd zauważył, ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na regulację określoną w w/w art. 5 ust. 2 - zdanie pierwsze ustawy, ma charakter wyjątku od zasady. Oznacza to, że powody przemawiające za nieudzieleniem żądanej informacji publicznej ze wskazanej przez organ przyczyny, winny były być wyjaśnione oraz wyczerpująco i precyzyjnie omówione w decyzji wydanej w trybie art.16 ust.1 w/w ustawy w związku z art.107 § 3 k.p.a.. Mając powyższe na uwadze, jak i zważywszy na treść przepisów cytowanej powyżej ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji prawnej, w tym zwłaszcza odnoszących się do warunków i trybu powierzenia organizacji pozarządowej prowadzenia punktów nieodpłatnej pomocy prawnej, a następnie finansowania i rozliczenia tego zleconego zadania publicznego, przyjąć należy co do zasady, że informacje objęte wnioskiem strony skarżącej z dnia 25 stycznia 2018r., związane niewątpliwie z realizacją tegoż zadania publicznego, posiadają przymiot informacji publicznej. Tak jak to już wyżej Sąd podkreślał, informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich, co oznacza w niniejszej sprawie, że informacją publiczną są wnioskowane przez skarżącego dokumenty (informacje) – niewątpliwie wytworzone wprawdzie przez adwokata, radcę prawnego lub inną właściwą osobę jednakże niewątpliwie w sprawie świadczenia nieodpłatnej pomocy prawnej w oparciu o przepisy w/w ustawy z dnia 5 sierpnia 2015r., z tej to przede wszystkim przyczyny, że stanowią one potwierdzenie wykonania zadań - czynności przez te osoby, a które to zadania są niewątpliwie finansowane – dotowane z budżetu państwa, czyli ze środków publicznych (art.19 ust.1 i art.20 ust.1 ustawy). W konsekwencji powyższych ustaleń stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy, ma miejsce bezczynność organu w przedmiocie zgłoszonego przez skarżącego żądania objętego wnioskiem z dnia 25 stycznia 2018r.. Skoro zatem wniosek strony skarżącej nie został załatwiony w sposób wskazany w omawianej ustawie, zaś bezczynność nie ustała także po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, to Sąd działając w oparciu o przepis art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie l sentencji. Stwierdzona zaś przez Sąd bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa z tej to przede wszystkim przyczyny, że owa bezczynność wskazuje ma nieprawidłową przez organ wykładnię, tak przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak i ustawy z dnia 5 sierpnia 2015r. o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji prawnej. Orzeczenie o kosztach, Sąd oparł na przepisie art. 200 p.p.s.a. Czyniąc zadość wymaganiom określonym w art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a., Sąd pragnie wyjaśnić, że wskazania, co do dalszego postępowania wynikają wprost z zaprezentowanych wyżej rozważań. Podkreślić przy tym jednak należy, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia czynności określonej treści lub wydania decyzji, określając jej treść. Organ sam musi wybrać właściwą formę załatwienia sprawy. Może udzielić informacji w formie czynności materialno-technicznej. Może też odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 ustawy). Jeśli natomiast organ odmawiałaby udostępnienia informacji z powołaniem na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy (handlowej), to winien tego dokonać w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej).