IV SAB/Wr 364/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.) Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy J. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości. | W dniu 30 sierpnia 2017 r. J. K. złożył do Burmistrza Miasta i Gminy J. – L. wniosek o udostępnienie informacji publicznej, tj. o wydanie i nadesłanie kserokopii ostatniej wydanej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy J. – L. wraz ze wszystkimi załącznikami, wydanej na rzecz R. S. w przedmiocie warunków zabudowy: na rozbudowę i przebudowę pawilonu handlowego, położonego w J.L. przy ul. [...]. W odpowiedzi na powyższy wniosek, organ w dniu 12 września 2017 r. poinformował wnioskodawcę, że ostatnio wydaną decyzją o warunkach zabudowy, ustalającą na rzecz R. S. warunki zabudowy dla budynku usytuowanego przy ul. [...] w J. L. jest decyzja z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], ustalająca na rzecz R.S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie istniejącego budynku handlowo-usługowego o dwie kondygnacje wraz z przebudową wewnątrz budynku, położonego na działce nr [...], obręb L. w J. L., przy ul. [...], załączając jednocześnie powyższą decyzję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 listopada 2017 r. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy J.- L. w zakresie udostępnienia informacji publicznej, skarżący wskazał, że wystąpił z żądaniem udostępnienia kserokopii ostatnio wydanej decyzji Burmistrza wraz ze wszystkimi załącznikami, wydanej na rzecz R. S. w przedmiocie warunków zabudowy na rozbudowę i przebudowę pawilonu handlowego położonego w J.L., przy ul. [...]. Wniosek ten dotyczył promesy decyzji Starosty O. nr [...], udzielającej pozwolenia na rozbudowę i przebudowę pawilonu handlowego, położonego w J. L., przy ul. [...]. Burmistrz miał obowiązek wydać kserokopię decyzji zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Strona wniosła o zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy J. – L. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 30 sierpnia 2017 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; o stwierdzenie bezczynności Burmistrza; o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; o przyznanie od Burmistrza na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 1.000 złotych; o zasądzenie od Burmistrza na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi, wskazując że budynek położony przy ul. [...] w J. L. jest usytuowany na działkach nr [...] obręb L.. Dlatego organ przesłał kserokopię ostatnio wydanej decyzji, ustalającej na rzecz R. S. warunki zabudowy, dotyczące powyższego budynku, tj. przesłał kserokopię decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], ustalającej na rzecz R.S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie istniejącego budynku handlowo-usługowego o dwie kondygnacje wraz z przebudową wewnątrz budynku, położonego na działce nr [...], obręb L. w J. L., przy ul. [...], Ponadto organ wskazał, że skarżący we wniosku z dnia 30 sierpnia 2017 r. nie poinformował, że wniosek ten dotyczy "promesy" decyzji Starosty O. nr [...], udzielającej pozwolenia na rozbudowę i przebudowę pawilonu handlowego, położonego w J. L. przy ul. [...]. Skarżący domaga się obecnie decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. niepochodzącej od Burmistrza, którą organ otrzymał do wiadomości. Decyzja ta zatwierdza projekt budowlany i udziela pozwolenia na budowę dla R. S., obejmującą budowę budynku mieszkalno – usługowego wraz z parkingami na działkach nr [...] części działek nr [...]obręb ewidencyjny L., jednostka ewidencyjna J. L.. Jednakże powyższe pozwolenie na budowę dotyczy zupełnie innej inwestycji, tj. budowy budynku mieszkalno – usługowego na innym terenie niż ul. [...] w J. L., a nie wskazanej we wniosku z dnia 30 sierpnia 2017 r. rozbudowy budynku położonego przy ul. [...] w J. L.. W tej sytuacji nie można zarzucić Burmistrzowi bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej, a kontrola ta, o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) obejmuje również bezczynność organów. W literaturze przyjmuje się, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (T. Woś, H. Knysiak - Molczyk i M. Romańska. Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawnictwo Prawnicze "Lexis - Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo "Lexis - Nexis", Warszawa 2006, str. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016, poz. 1764, dalej u.d.i.p.). W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów. Ustawa przewiduje różne sposoby udostępnienia informacji publicznej, wymienione w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. Przede wszystkim informacje publiczne ogłaszane są w Biuletynie Informacji Publicznej (art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Następnym sposobem jest udostępnianie informacji na wniosek (art. 7 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.). Według art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udzielenie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Powyższe obowiązki korespondują z zasadą jawności działania organów gminy, określoną w art. 11b ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zgodnie z którym działalność organów gminy jest jawna. Ograniczenia jawności mogą wynikać wyłącznie z ustaw. Jawność działania organów gminy obejmuje w szczególności prawo obywateli do uzyskiwania informacji, wstępu na sesje rady gminy i posiedzenia jej komisji, a także dostępu do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych, w tym protokołów posiedzeń organów gminy i komisji rady gminy. W rozpoznawanej sprawy Burmistrz Miasta i Gminy J. – L. jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Skarżący w dniu 30 sierpnia 2017 r. zwrócił się o nadesłanie kserokopii ostatniej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy J. – L. wraz ze wszystkimi załącznikami, wydanej na rzecz R. S. w przedmiocie warunków zabudowy na rozbudowę i przebudowę pawilonu handlowego położonego w J. L. przy ul. [...]. W odpowiedzi na powyższy wniosek, organ w dniu 12 września 2017 r. poinformował wnioskodawcę, że decyzją tą jest decyzja z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], ustalająca na rzecz R. S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie istniejącego budynku handlowo-usługowego o dwie kondygnacje wraz z przebudową wewnątrz budynku, położonego na działce nr [...], obręb L. w J. L., przy ul. [...], przesyłając jednocześnie skarżącemu powyższą decyzję. Przesłana skarżącemu decyzja spełnia warunki podane przez skarżącego we wniosku, bowiem pochodzi od organu, do którego skarżący złożył wniosek, wydana została na rzecz R. S., ustala warunki zabudowy: na nadbudowę wraz z przebudową budynku handlowo – usługowego, położonego w J. L. przy ul. [...]. Natomiast w skardze strona twierdzi, że wniosek ten dotyczył "promesy" decyzji Starosty O. nr [...], udzielającej pozwolenia na rozbudowę i przebudowę pawilonu handlowego, położonego w J. L., przy ul. [...]. Decyzję tę poprzedziła decyzja Burmistrza J. – L. nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., ustalająca na rzecz R. S. warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalno – usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], i części działek nr [...] obręb J. L.. Jednakże decyzja ta nie spełnia warunków podanych przez skarżącego we wniosku, bowiem ustala warunki zabudowy dla budynku mieszkalno – usługowego (a nie pawilonu handlowego), dotyczy budowy (a nie rozbudowy i przebudowy) i jak wskazuje organ w odpowiedzi na skargę, inwestycja ta nie jest położona przy ul. [...]. Należy też zauważyć, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Wobec powyższego nieuzasadniony jest zarzut dotyczący bezczynności Burmistrza Miasta i Gminy w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 30 sierpnia 2017 r. i naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.