IV SAB/Wr 37/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 37/17 w sprawie ze skargi P. M. na bezczynność Dyrektora Przedszkola Samorządowego w G. w przedmiocie udostępniania informacji publicznej postanawia: odmówić sprostowania ww. wyroku. Wyrokiem z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 37/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny – w punkcie III – orzekł o zasądzeniu od Dyrektora Przedszkola Samorządowego w G. na rzecz P. M. (zwanego dalej wnioskodawcą lub skarżącym) kwotę 580,00 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 5 czerwca 2017 r. skarżący wniósł o sprostowanie postanowienia o kosztach postępowania sądowego zawartego w punkcie III powyższego wyroku poprzez wpisanie prawidłowej kwoty 597,00 złotych, zamiast błędnie podanej kwoty 580,00 złotych. Zdaniem wnioskodawcy, z podanych w uzasadnieniu wyroku podstaw prawnych wydanego rozstrzygnięcia o kosztach postępowania sądowego wynika, że Sąd uwzględnił udział profesjonalnego pełnomocnika w niniejszym postępowaniu. Stąd też w skład zasądzonych kosztów postępowania sądowego powinna zostać zaliczona również kwota 17,00 złotych tytułem wniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, której dowód uiszczenia został dołączony do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki pisarskie. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Jednocześnie nie może ona prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Wobec powyższego przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, które mogą dotyczyć m.in. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 3 września 2013 r., sygn. akt II OZ 665/13 oraz 2 października 2010 r., sygn. akt II OSK 631/12). W niniejszej sprawie Sąd – zdaniem skarżącego – dopuścił się błędu rachunkowego, nieprawidłowo pomijając w zakresie zasądzonych kosztów postępowania sądowego kwotę 17,00 złotych tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W ocenie Sądu, wskazane uchybienie, jeśli nawet było ono uzasadnione, nie mogło zostać wyeliminowane w drodze sprostowania. Prowadziłoby to bowiem do zmiany wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, nie zaś do usunięcia oczywistego błędu rachunkowego. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, sprostowanie wyroku w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a. można stosować wyłącznie wówczas, gdy zasądzona przez sąd kwota jest wynikiem nieprawidłowej operacji arytmetycznej (błąd rachunkowy), a nie wtedy, gdy sąd nie zauważa pewnych wydatków przy sumowaniu kosztów, czy wręcz je pomija. Tryb rektyfikacji wyroku nie może zatem służyć realizacji ewentualnych zarzutów strony i w tym sensie wyprzedzać środków zaskarżenia. Wysokość zaskarżonych kosztów skarżący może bowiem kwestionować wnosząc środek odwoławczy zarówno co do istoty sprawy, jak i ten, który dotyczy jedynie kosztów postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 697/08, 2 października 2009 r., sygn. akt II OZ 818/09, 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 346/10 oraz 16 listopada 2015 r., sygn. akt I FZ 463/15). Skoro zatem w niniejszej sprawie wnioskodawca dostrzegł nieprawidłowe – w jego ocenie – wyliczenie należnych mu kosztów postępowania sądowego, winien był skorzystać ze stosownych środków odwoławczych, do których jednak nie można było zaliczyć instytucji sprostowania wyroku. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.