IV SAB/Wr 40/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi Z. R., na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., w przedmiocie weryfikacji decyzji Prezydenta W. z dnia [...], nr [...] odmawiającej przyznania zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 22 grudnia 2014 r. Z. R. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. polegającą na braku weryfikacji decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...], nr [...], odmawiającej przyznania zasiłku celowego "(...) w trybie art. 128 i 138 kpa, na złożone w terminie podanie z dnia 28 sierpnia 2013 r., w związku z wezwaniem skierowanym do SKO z dnia 21 listopada 2014 r. w trybie art. 37 kpa (...)". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że wniesienie skargi powoduje wszczęcie postępowania, wywołując skutki zarówno procesowe jak i materialnoprawne. Jedną z konsekwencji procesowych związanych z wniesieniem skargi jest tzw. zawisłość sprawy (lis pendens) oznaczająca, że pomiędzy tymi samymi stronami w zakresie tego samego przedmiotu sporu zostało skutecznie wszczęte postępowanie i do czasu jego zakończenia nie można w tym samym zakresie zainicjować innej sprawy. Powyższa zasada została unormowana w art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), stanowiącym o obowiązku odrzucenia skargi jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Wobec tego stwierdzenie, że sprawa jest w toku stanowi przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 600/13). Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu aktualnie toczą się dwie sprawy wszczęte ze skargi Z. R. na opisaną na wstępie bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Pierwsza z nich zarejestrowana została pod sygnaturą IV SAB/Wr 149/14 i wpłynęła do tutejszego Sądu w dniu 9 lipca 2014 r. Druga skarga, której niniejsze postanowienie dotyczy, została zarejestrowana pod sygnaturą IV SAB/Wr 40/15 i wpłynęła do Sądu w dniu 22 stycznia 2015 r. Z analizy treści obu skarg wynika, że dotyczą one tych samych podmiotów jak i tej samej sprawy, którą jest bezczynność organu polegająca na nierozpoznaniu wniosku strony skarżącej sformułowanego w piśmie z 28 sierpnia 2013 r., dotyczącego weryfikacji decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...], nr [...], odmawiającej przyznania zasiłku celowego. Obie sprawy są zatem tożsame zarówno pod względem podmiotów jak i przedmiotu. Stwierdzenia tego nie zmienia okoliczność, że po wniesieniu pierwszej skargi, ale przed złożeniem kolejnej strona zwróciła się do organu z następnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie sporządzone przez skarżącego w jego aktualnej sytuacji procesowej, stanowi jedynie przejaw korzystania z uprawnień wynikających z ustawy. Nie zmienia ono jednak przedmiotu spraw zawisłych przed tutejszym Sądem, które w dalszym ciągu pozostają ze sobą tożsame. Podkreślić również należy, że chociaż w sprawie o sygnaturze akt IV SAB/Wr 149/14 wydany został w dniu 9 kwietnia 2015 r. wyrok oddalający skargę, to jednakże nie jest on jeszcze orzeczeniem prawomocnym, co nie pozwala uznać prowadzonego postępowania za zakończone. Zawisłość sprawy, która rozpoczyna się z chwilą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, trwa bowiem aż do uprawomocnienia się orzeczenia to postępowanie kończącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 1043/08). Mając powyższe na uwadze, ostatnia z wymienionych skarg, która została wniesiona później, nie mogła skutecznie zainicjować postępowania w sprawie bezczynności organu, gdyż takowe zostało już wszczęte skargą zarejestrowaną pod sygnaturą IV SAB/Wr 149/14. Stąd też Sąd zobligowany był do zastosowania art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. i odrzucenia skargi w niniejszej sprawie.