IV SAB/Wr 41/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia NSA Jolanta Sikorska Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "D. R." na bezczynność Burmistrza D. w sprawie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta D. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi zobowiązanemu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta D. w rozpoznaniu wniosku skarżącego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. odstępuje od orzeczenia o wymierzeniu Burmistrzowi Miasta D. grzywny; IV. zasądza od Miasta D. na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. Stowarzyszenie "D. R." w D., dalej skarżący, zwróciło się do Burmistrza D. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w postaci: 1) skanów wszystkich dokumentów urzędowych związanych z realizacją strony internetowej www.[...].pl przez firmę V. z T., 2) skanów wszystkich dokumentów urzędowych (umowy, notatki, opinie, przelewy bankowe, pisma, wystąpienia i inne) związanych ze sprzedażą ciepłowni miejskiej w D. w 2012 r. Pismem z dnia 19 grudnia 2012 r. organ zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie wniosku w zakresie żądania zawartego w pkt 1, tj. wskazanie jakich dokumentów urzędowych skarżący oczekuje. Natomiast w zakresie żądania zawartego w pkt 2, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. nr 112 poz. 1198 ze zm.), dalej ustawa, organ, po uznaniu informacji za przetworzoną, zwrócił się do skarżącego o wykazanie szczególnej istotności żądanej informacji dla interesu publicznego. Organ wskazał, że pomimo doręczenia w dniu 21 grudnia 2012 r. ww. pisma skarżący nie udzielił wyjaśnień w tej sprawie. Skarżący pismem z dnia 11 lutego 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność żądając zobowiązania organu do udostępnienia informacji publicznej o jaką wystąpił wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012 r. Podniósł, że pomimo upływu ustawowego terminu przewidzianego na udzielenie informacji publicznej do dnia dzisiejszego żądana informacja nie została udostępniona. Powołując się na orzecznictwo sądowo-administracyjne oraz piśmiennictwo podniósł, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Wskazał, że udostępnienie informacji publicznej jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i wynika z art. 61 Konstytucji RP. Dodał, że skoro skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej zmierza do jak najszybszego rozpatrzenia wniosku, a ustawa nie stawia dodatkowych warunków do jej wniesienia, to może być ona wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, bowiem w niniejszej sprawie nie zachodzi bezczynność organu. Wskazał, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez przepisy prawa organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowieniem bądź też innego aktu lub nie podjął czynności, do których był prawnie zobowiązany. Zdaniem organu skarga jest bezzasadna, bowiem przed dniem jej wniesienia skarżący został skutecznie wezwany do sprecyzowania wniosku i wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie żądanych informacji. Podniósł, że do dnia przekazania skargi do Sądu skarżący nie sprecyzował wniosku oraz nie wykazał przesłanki interesu publicznego. Wskazał, że w zakresie żądania zawartego w pkt 1 nie potrafił na tym etapie postępowania określić, czy żądana informacja wymaga przetworzenia, czy jest informacją prostą. Wyjaśnił, że stworzenie zbioru dokumentów jakich oczekuje skarżący będzie wymagało zaangażowania trzech komórek organizacyjnych, tj. Wydziału Organizacyjnego, odpowiedzialnego za zamówienia publiczne, Wydziału Informatyzacji oraz Wydziału Promocji, który obecnie realizuje zadania związane ze stroną internetową urzędu. Dodał, że żądane przez skarżącego dokumenty obejmują okres od roku 2009 tj. od momentu ogłoszenia zamówienia publicznego na realizację strony internetowej. Po sprecyzowaniu wniosku przez skarżącego organ będzie musiał dokonać analizy dokumentacji w celu np. wyeliminowania tych dokumentów, które podlegają wyłączeniu ze względu na prawnie chronione tajemnice. Podniósł, że skarżący nie wyjaśnił żądania i czasookresu wyszukania dokumentów. W związku z powyższym wskazywał na konieczność sprecyzowania wniosku przez skarżącego w celu umożliwienia udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem organu to raczej skarżącemu można przypisać bezczynność w postaci braku zwykłego współdziałania niezbędnego do uzyskania danej informacji (wyrok WSA w Warszawie z 14 maja 2007 r. sygn. akt II SAB/Wa 170/06 , lex nr 344207). Jego zdaniem, w przypadku, gdy żądana informacja okaże się informacją przetworzoną, skarżący będzie zobowiązany do wykazania słusznego interesu publicznego wynikającego z treści art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc się do drugiego żądania zawartego we wniosku wskazał, że skarżący nie wykazał szczególnej istotności żądanej informacji dla interesu publicznego i nie wypowiedział się w tym zakresie. Wyjaśnił, że dokumentacja objęta tym żądaniem jest obszerna, a udostępnienie informacji wymaga analizy wszystkich dokumentów objętych zbiorem pod kątem oceny czy dana informacja może być udostępniona. Podniósł, że stworzenie żądanego przez skarżącego zbioru dokumentów wymaga ich wyboru i zanonimizowania oraz wyłączenia dokumentów niepodlegających udostępnieniu ze względu na tajemnice m. in. tajemnicę przedsiębiorcy. Dodał, że analiza obszernej dokumentacji wiąże się z zaangażowaniem pracowników i zakłóceniem bieżącej pracy Wydziału Inżynierii Miejskiej Urzędu Miasta odpowiadającego za dokumentację związaną z procesem sprzedaży ciepłowni miejskiej. Wskazał, że wezwanie skarżącego do uwiarygodnienia szczególnie istotnego interesu publicznego po uznaniu przez organ żądanej informacji jako przetworzonej, znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 977/11. Dodał, że podstawowym elementem pozwalającym na właściwe uzasadnienie szczególnego interesu publicznego jest wykazanie, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub będzie wywoływało skutki dla potencjalnie szerokiego kręgu adresatów. Wnioskodawca żądając od organu informacji publicznej przetworzonej musi wykazać, zgodnie z regułą koniecznego współdziałania organu i podmiotu ubiegającego się o załatwienie sprawy w określony sposób, że informacje które zamierza uzyskać, nie dotyczą wyłącznie jego interesu, jak również wskazanie okoliczności i faktów, które zostaną uznane za wystarczające dla przyjęcia, że działa on w interesie publicznym, a sprawa, o której chce zostać poinformowany, ma szczególne znaczenie. Na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 14 maja 2013 r., na której zapadł wyrok w tej sprawie, pełnomocnik organu oświadczył, że po złożeniu odpowiedzi na skargę, czyli po dniu 27 lutego 2013 r. stan sprawy nie uległ zmianie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprawowana przez sąd administracyjny kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a przywołanego przepisu. Przy skardze na bezczynność organu sąd uwzględnia tę skargę tylko wówczas, gdy uzna, że w sprawie wystąpiła taka bezczynność. Dlatego też, zaistnienie bezczynności oznacza naruszenie prawa i wystąpienie materialnej przesłanki do uwzględnienia skargi w myśl art. 149 p.p.s.a. Natomiast bezzasadność skargi, czyli brak stanu bezczynności, prowadzi do jej oddalenia stosownie do art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Na wstępie należy wskazać, że materialnoprawną przesłanką żądania skarżącego są przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej ustawa. Należy zgodzić się ze skarżącym, kiedy twierdzi, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udzielania informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. z 2000 r. Dz. U. nr 98, poz. 1071 ze zm.). Nie jest również wymagane poprzedzenie takiej skargi do sądu administracyjnego środkiem sprecyzowanym w art. 52 § 1 p.p.s.a., ponieważ nie dotyczy ona aktu ani czynności, dla skuteczności zaskarżenia których konieczne jest uprzednie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przepis art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. wyraźnie odnosi się do aktów i czynności, a więc nie obejmuje bezczynności (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 557/10 oraz z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Istotą przedmiotowej sprawy jest ustalenie, czy żądanie objęte wnioskiem skarżącego jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy, oraz czy podmiot do którego skierowano wniosek o udzielenie informacji jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępniania. Negatywna odpowiedź na którąkolwiek kwestię nie daje podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego. Pojęcie informacji publicznej określono w art. 1 ust. 1 i art. 6 powołanej ustawy. Zgodnie z tymi przepisami informacją publiczną jest każda informacja w sprawach publicznych, w szczególności w sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że z uwagi na użycie niezbyt precyzyjnych sformułowań przy ich wykładni należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W świetle ugruntowanego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swych kompetencji. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów, odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzone, jak i te, które używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (zob.: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 - publ. M. Prawn. 2002/23/1059, 25 marca 2002 r. sygn. akt II SA 4059/02 – publ. M. Prawn. 2003/10/436, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, lex 291357). Istotne jest przy tym także i to, że zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009, nr 157, poz. 1240 ze zm.), gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Podobny pogląd prezentowany jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie na gruncie art. 139 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o zamówieniach publicznych (Dz. U. z 2010 r. nr 113, poz. 759 ze zm.) przyjęte zostało, że umowy w sprawach zamówień publicznych są jawne i podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej. A zatem do spraw wszczętych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiot zobowiązany do jej udzielenia stosuje przepisy tej ustawy przy uwzględnieniu szczególnych unormowań ustawy - Prawo zamówień publicznych (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11, lex nr 1122883). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym pozostaje poza sporem, że zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej objęte są również umowy cywilnoprawne zawierane przez organy władzy publicznej oraz osoby pełniące funkcje publiczne, gdy dotyczą spraw publicznych (por. wyrok WSA w Warszawie z 26 lutego 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 192/09, CBOSA, wyrok WSA w Opolu z 30 września 2010 r., sygn. akt II SAB/Op 12/10, lex nr 756133). Dostęp do nich może jednak podlegać ograniczeniu w myśl art. 5 ust. 1 i 2 ustawy. Nie ulega zatem wątpliwości, że żądana przez skarżącego wnioskiem z dnia 8 grudnia 2012 r. informacja, a dotycząca dokumentacji związanej z realizacją strony internetowej miasta oraz dokumentacji związanej ze sprzedażą ciepłowni miejskiej, posiada przymiot informacji publicznej, stąd podlega udostępnieniu w trybie określonym w omawianej ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, że wyliczenie zawarte w powołanym przepisie nie ma wyczerpującego charakteru, nie mniej jednak wskazuje na intencje ustawodawcy dotyczące określenia kategorii podmiotów objętych obowiązkiem udzielenia informacji. Są to organy władzy publicznej, organy samorządów i podmioty reprezentujące jednostki organizacyjne wykonujące zadania publiczne, co oznacza, że każdy podmiot wykonujący zadania publiczne (zadania władzy publicznej), zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznej. W świetle powyższej regulacji, nie ulega wątpliwości, że Burmistrz D. mieści się w zakresie podmiotowym stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem jest podmiotem zobowiązanym na gruncie tej ustawy do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Z akt niniejszej sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012 r. skarżący domagał się udostępnienia od Burmistrza D.: 1) skanów wszystkich dokumentów urzędowych związanych z realizacją strony internetowej www.[...].pl przez firmę V. z T., 2) skanów wszystkich dokumentów urzędowych (umowy, notatki, opinie, przelewy bankowe, pisma, wystąpienia i inne) związanych ze sprzedażą ciepłowni miejskiej w D. w 2012 r. Wskazać należy, że organ pismem z dnia 19 grudnia 2012 r. wezwał skarżącego, w zakresie żądania zawartego w pkt 1, do wskazania jakich dokumentów urzędowych żąda udostępnienia. Natomiast w zakresie żądania zawartego w pkt 2, uznając że skarżący wnosi o informację przetworzoną, wezwał go do uwiarygodnienia, że udostępnienie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Po bezskutecznym upływie zakreślonego w ww. piśmie terminu, organ pozostawił wniosek skarżącego niezałatwiony. Zatem skarżący nie uzyskał wnioskowanej informacji. Jego żądanie nie zostało też załatwione odmownie. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że organ prawidłowo uznał, że żądane przez skarżącego informacje mieszczą się w pojęciu informacji publicznej zarówno pod względem przedmiotowym jak i podmiotowym. Przesądzając te dwie kwestie Sąd musiał zatem stwierdzić bezczynność organu, bowiem do dnia orzekania w niniejszej sprawie organ w żaden sposób nie załatwił wniosku skarżącego. Zatem uznać należy, że w niniejszej sprawie zachodzi bezczynności organu, gdyż nie dostosował się on do obowiązków wynikających z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeżeli bowiem żądane przez wnioskodawcę dane stanowią informację publiczną, to ustawa ta przewiduje tylko trzy możliwe zachowania organu: 1) udostępnienie informacji, które należy traktować, jako czynność materialno - techniczną, 2) umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy, 3) odmowę udostępnienia informacji publicznej. Udostępnienie informacji następuje w sposób zgodny z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy, a umorzenie lub odmowa wymaga wydania decyzji, stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy. Ponadto należy podkreślić, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazują w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Reasumując stwierdzić należy, że żądane informacje mają charakter informacji publicznej, a organ jest podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, co w niniejszej sprawie nie miało jednak miejsca. Zgodnie natomiast z ust. 2 przywołanego przepisu, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, organ obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W związku z powyższym należy stwierdzić, że w chwili wniesienia skargi (tj. w dniu 11 lutego 2013 r.) organ pozostawał w bezczynności i do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie rozpoznał wniosku skarżącego z dnia 8 grudnia 2012 r. o udzielenie informacji publicznej. Stwierdzając bezczynność organu Sąd nie jest jednak władny do wskazania sposobu załatwienia sprawy i nie może nakazać organowi podjęcia czynności lub wydania decyzji określonej treści. Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej może bowiem ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych (art. 5 ustawy) np. ze względu na prywatność osoby fizycznej, ewentualnie, ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa. Organ może również odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednak jeśli odmawia, to ma tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy). Jednocześnie tut. Sąd stwierdza, że wprawdzie organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 8 grudnia 2012 r., lecz owa bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Regulacje dotyczące udostępnienia informacji publicznej budzą wielokrotnie wątpliwości interpretacyjne, a zachowanie adresata wniosku w kontrolowanej sprawie świadczyło o błędnym interpretowaniu prawa i nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 149 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.