IV SAB/Wr 417/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2021 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości. Pismem z dnia [...] października 2020 r. W. S. wniósł skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego we W., zarzucając temu organowi błędne przyjęcie, że informacje objęte żądaniem wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. nie stanowią informacji publicznej. Skarżący podniósł nadto, że Prezes Sądu Okręgowego we W. w ogóle nie rozpoznał wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zawartego w piśmie skarżącego z dnia [...] sierpnia 2020 r. Formułując zarzuty skargi skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 12 § 1 w zw. z art. 35 § 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: k.p.a.) oraz art. 36 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2020 r., poz. 2176, dalej: u.d.i.p.), poprzez wystąpienie znacznej zwłoki w załatwieniu sprawy, wynikającej z odmowy udzielenia wnioskowanej informacji publicznej i uznania w sposób pozorny, że żądana przez stronę informacja nie jest informacją publiczną; 2) art. 17 ust. 2 u.d.i.p. polegające na nierozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jakie zostało zawarte w piśmie skarżącego z dnia [...] sierpnia 2020 r. Na tle tych zarzutów oraz przedstawionej w skardze argumentacji skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ I instancji dopuścił się bezczynności o cechach rażącego naruszenia prawa albowiem nie udzielił skarżącemu wnioskowanych informacji błędnie uznając, że informacje te nie stanowią informacji publicznej na zasadzie art. 1 ust. 1 u.d.i.p.; 2) zobowiązanie organu I instancji do stwierdzenia albo uznania, że treść wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. odnosi się do informacji publicznej, a następnie, także o zobowiązanie organu I instancji do udostępnienia żądanej informacji publicznej w terminie 7 dni, zgodnie z treścią wniosku z dnia [...] lipca 2020 r.; 3) orzeczenie, że skarżący ma prawo do żądania udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z dnia [...] lipca 2020 r., a organ I instancji powinien udostępnić takową informację; 4) względnie, o zobowiązanie organu I instancji do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zawartego w piśmie skarżącego z dnia [...] sierpnia 2020 r.; 5) przyznanie od organu I instancji na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 24.500 zł (w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność); 6) zasądzenie od organu I instancji na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych (w każdym przypadku). W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego we W. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że wniosek strony z dnia [...] lipca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Sądu Okręgowego we W. w dniu 22 lipca 2020 r. Prezes Sądu Okręgowego we W. udzielił odpowiedzi na ten wniosek pismem z dnia 5 sierpnia 2020 r., a zatem z dochowaniem terminu z art. 13 u.d.i.p. W piśmie z dnia 5 sierpnia 2020 r. wnioskodawca został poinformowany, że żądana informacja nie ma cech informacji publicznej, w związku z czym nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z urzędu należy wskazać, że jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia [...] lipca 2020 r. (z odnotowanym wpływem do organu w dniu 22 lipca 2020 r.), W. S. oraz P. S., powołując się na status pozwanych w postępowaniu sądowym prowadzonym przed Sądem Okręgowym we W. Wydział [...] Cywilny, w sprawie o sygn. akt I C 463/17, zwrócili się do Prezesa Sądu Okręgowego we W. o udzielenie informacji publicznej w zakresie wszelkich postępowań sądowych prowadzonych przed Sądem Okręgowym we W.: w [...] Wydziale Cywilnym, [...] Wydziale Cywilnym Odwoławczym, [...] Wydziale Gospodarczym oraz w [...] Wydziale Cywilnym, w których jako biegły sądowy występował/występuje M. K., w których to również jako którakolwiek ze stron i/lub pełnomocników procesowych występowały następujące osoby/podmioty: K. S.; S. H., S. C.; K. K.; T. A.; r. pr. P. K.; r. pr. B. K.; A Sp. z o. o. Zarządzanie Nieruchomościami; B sp.k.; C sp. z o.o.; D Sp. z o. o.; Kancelaria [...]; r. pr. P. S.; r. pr. S. O.; r. pr. P. S.; r. pr. W. W.; r. pr. J. N. W treści wniosku zaznaczono, że informacji należy udzielić za cały dostępny okres dostępny w Portalu Informacyjnym Apelacji W. tj. minimum 10 lat - ze wskazaniem ile takich postępowań było prowadzonych w każdym z 4 ww. Wydziałów Sądu oraz jaki był wynik każdego z tych postępowań (uwzględnienie powództwa / oddalenie powództwa / umorzenie postępowania). W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Sąd Okręgowy we W. w dniu 22 kwietnia 2020 r. doręczył pełnomocnikom W. S. i P. S. opinię, jaką w sprawie o sygn. akt [...], w dniu 3 kwietnia 2020 r., sporządził biegły sądowy M. K.. Wnioskodawcy po analizie przedłożonej przez tego biegłego opinii sądowej stwierdzili jednoznacznie, iż jest ona nie stronnicza, nierzetelna, logicznie, wewnętrznie sprzeczna, całkowicie niejasna i niepełna, nie posiada fachowego uzasadnienia wniosków, w tym wniosków końcowych, co uniemożliwia dokonanie jakiejkolwiek oceny jej mocy dowodowej. W ocenie wnioskodawców, sposób redakcji tej opinii sugeruje, że mogła ona zostać sporządzona wcześniej na prywatne zlecenie powoda - zarządcy nieruchomości [...], lub przez podmioty wymienione we wniosku. Powołaną na wstępie skargą, W. S. oraz P. S. zarzucili Prezesowi Sądu Okręgowego we W. bezczynność w rozpoznaniu tego wniosku, kwestionując pogląd organu, że objęte wspomnianym wnioskiem informacje nie stanowią informacji publicznej. Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę P. S. z uwagi na braki fiskalne skargi. Wojewódzkie Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 , poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa , o czym stanowi art. 149 §1 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Na wstępie zaznaczyć należy, iż postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej cechuje pewna specyfika, gdyż do skutecznego wniesienia skargi nie jest wymagane uprzednie wniesie ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt II SAB/Go 279/20, dostępny na stronie - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Nie stwierdzając formalnych przeszkód do rozpoznania sprawy, Sąd po przeprowadzeniu merytorycznej kontroli zasadności zarzutów skargi, wywiedzioną w sprawie skargę uznał za pozbawioną podstaw prawnych. Porządkująco należy wskazać, że Prezes Sądu Okręgowego we W. niewątpliwie jest organem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w ogólności. Dalej należy odnotować, że inicjując postępowanie wnioskowe w ramach trybu dostępu do informacji publicznej skarżący domagał się udzielenia informacji na temat wszelkich postępowań sądowych, prowadzonych przed Sądem Okręgowym we W. w Wydziałach: [...] Cywilnym, [...] Cywilnym Odwoławczym, [...] Gospodarczym i [...] Cywilnym, w których jako biegły sądowy występował/występuje M. K. oraz w których to również postępowaniach występowały w charakterze stron i/lub pełnomocników osoby/podmioty wymienione we wniosku. Jak wynika z akt sprawy, organ w terminie ustawowym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udzielił stronie odpowiedzi na jej wniosek wyjaśniając w piśmie z dnia 5 sierpnia 2020 r., że żądane przez nią informacje nie mają waloru informacji publicznej. Z treści skargi wynika, że skarżący nie zgadza się z przyjętą przez organ oceną żądania wniosku i twierdzi, że wniosek z dnia [...] lipca 2020 r. odnosi się do informacji publicznej, która, pomimo obowiązku jej udostępnienia na gruncie przepisów ustawy o dostępnie do informacji publicznej, nie została udostępniona stronie. Ocena zasadności stanowiska strony skarżącej wymaga przeprowadzenia pogłębionej analizy ustawy o dostępie do informacji publicznej w kontekście samego pojęcia prawa do informacji publicznej, procedury dostępu do tego rodzaju informacji, jak i też i ciążących na organie obowiązków w zakresie realizacji wniosku składanych w trybie wspomnianej ustawy. W rozwinięciu tego wątku należy wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji). Jak wynika z treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej przysługuje "każdemu" na zasadach określonych w tej ustawie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności wymienione w pkt 1 - 5, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3). Pojęcie informacji publicznej wyznacza treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tą regulacją, informacją publiczną jest "każda informacja o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wymienia natomiast przykładowe kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Katalog ten nie jest wyczerpujący. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, jakie zostały wypracowane na tle analizy art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Podkreśla się zatem, że informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje wymienione w art. 7 ust.1 u.d.i.p. różne sposoby jej udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Przechodząc do kwestii związanych z pojęciem bezczynności na gruncie u.d.i.p. należy wskazać, stan bezczynności podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ nie udziela informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia, przy czym dokonuje tego w formie czynności materialno – technicznej; nie informuje wnioskodawcy, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też nie wskazuje, że nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 cytowanej ustawy), bądź też nie informuje, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 ustawy); nie odmawia udostępnienia informacji lub nie umarza postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 u.d.i.p. w formie decyzji administracyjnej lub nie odmawia udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ustawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się ponadto pogląd, że skargę na bezczynność organu w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą, a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji oraz co do zasad i trybu jej udostępnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2223/14, CBOSA). Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu w przypadku, gdy uznaje, że żądane informacje są informacjami publicznymi i powinny być udzielone w trybie wnioskowym na podstawie u.d.i.p. Wówczas Sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się jej udostępnienia. (por. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt IV SAB/Po 25/13, LEX nr 1317375). W ocenie Sądu, w stanie faktycznym sprawy należało podzielić stanowisko organu co do tego, że dokumentacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący nie jest informacją publiczną, a zatem poinformowanie wnioskodawcy pismem z dnia 5 sierpnia 2020 r. o takiej ocenie merytorycznej wniosku wypełnia ciążące na organie obowiązki, jakie nakłada na niego ustawa o dostępie do informacji publicznej. Jakkolwiek w ramach argumentacji przestawionej z piśmie z dnia 5 sierpnia 2020 r. Prezes Sądu Okręgowego we W. kładzie główny akcent na status strony jako pozwanego w postępowaniu sądowym o sygn. akt [...] oraz na to, że przepisy ustawy od dostępie do informacji publicznej nie mogą stanowić podstawy do otrzymania informacji we własnej sprawie, to jednak nie można nie zauważyć, że informacja o tym, w których postępowaniach prowadzonych w wyszczególnionych przez stronę we wniosku wydziałach orzeczniczych (na przestrzeni minimum 10 lat) występował bądź występuje jako biegły M. K. oraz w których to również postępowaniach występowały osoby/podmioty wskazane we wniosku nie spełnia normatywnych przesłanek informacji publicznej jako takiej. Jest to bowiem informacja odnosząca się do postępowań sądowych prowadzonych w indywidualnych sprawach (podkreślenie Sądu). Warto w tym miejscu wskazać, że w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Zakresu tak rozumianego pojęcia sprawy publicznej nie sposób wykładać w oderwaniu od treści art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, normującego przedmiot informacji publicznej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP "prawo do uzyskiwania informacji publicznej" to prawo obywatela do uzyskania do informacji o "działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", co oznacza, że jest to prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz o działalności osób pełniących funkcje publiczne. Ponadto prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa". W tym kontekście trafnie organ wskazuje w piśmie z dnia 5 sierpnia 2020 r., że żądanie zawarte we wniosku z dnia 17 lipca 2020 r. nie dotyczy informacji o działaniu Sądu Okręgowego we W. jako instytucji publicznej. Na tle okoliczności spornych nie można również nie wspomnieć o tym, że dostęp do akt sprawy w postępowaniu cywilnym zregulują odpowiednie przepisy kodeksu postępowania cywilnego. Skarżący wprawdzie nie domagał się określonych dokumentów z akt postępowań sądowych spełniających kryteria wskazane we wniosku (treść wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. choć wyrażona nie wprost to jednak było ukierunkowane na uzyskanie wiedzy o sygnaturach tego rodzaju spraw), niemniej, jego żądanie było związane z informacjami zawartymi w określonych aktach sądowych. Informacje te powiązane były bowiem z zamiarem uzyskania wiedzy o postępowaniach sądowych w których brał udział wymieniony wcześniej biegły sądowy oraz wskazani we wniosku pełnomocnicy oraz inne, wskazane z nazwy, podmioty. W nawiązaniu do argumentacji podniesionej w skardze należy podnieść, że akcentowane przez stronę przesłanki wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w sprawie, wedle argumentacji strony mogące rzutować także na ewentualność wznowienia postępowań sądowych w sprawach innych podmiotów, nie mogą być traktowane jako argument nadający żądaniu strony charakter informacji publicznej. Prawo do informacji publicznej ma niewątpliwie służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu, niemniej, okoliczności sporne w sprawie nie są tego rodzaju, a dodatkowo trzeba w tym miejscu także zauważyć, że wykładni art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. należy dokonywać w związku z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Trafnie również organ wskazuje, że wykorzystanie regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej nie może mieć na celu zaspokajania indywidualnych potrzeb poprzez uzyskiwanie informacji, dotyczących własnych interesów i spraw wnioskodawcy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 861/19, CBOSA). Pozycja procesowa strony w postępowaniu w sprawie o sygn. I C 463/17, a także powołana we wniosku argumentacja niewątpliwie wskazuje natomiast na to, że tego rodzaju przypadkiem mamy do czynienia w sprawie. W sprawie, nie miały zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, stąd nie mogło dojść do ich naruszenia. Należy wyjaśnić, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej mają zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy wydawana jest decyzja administracyjna. Ten tryb z kolei przewidziany jest w art. 16 u.d.i.p. i dotyczy przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W tym miejscu należy wyraźnie podkreślić, że przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie obejmuje sytuacji, w której – jak w sprawie – żądana informacja nie jest informacją publiczną (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SAB/Gl 8/21, CBOSA). W takim wypadku odmowa jej udzielenia winna nastąpić zwykłym pismem. Konstatacja ta przesądza o braku podstaw do zastosowania w takiej sytuacji przepisów k.p.a., a co za tym idzie, możliwości ich naruszenia przez organ w sprawie. W realiach faktycznych rozpatrywanej sprawy za pozbawiony podstaw prawnych należało uznać także zarzut naruszenia art. 17 ust. 2 u.d.i.p. poprzez nierozpoznanie wniosku skarżącego zawartego w piśmie z dnia 19 sierpnia 2020 r. o ponowne rozpoznanie sprawy. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy jest swoistym środkiem odwoławczym od decyzji podmiotu niebędącego organem władzy publicznej, wydanej w wyniku rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Na mocy art. 17 u.d.i.p. dopuszczalność odpowiedniego stosowania przepisów art. 16 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów niebędących organami władzy publicznej została ograniczona do przypadków odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o jej udostępnienie. W sprawie, adresatem wniosku jest niewątpliwie organ administracji publicznej, a zatem, przepis art. 17 u.d.i.p. w ogóle nie miał tu zastosowania. W ocenie Sądu, w sprawie nie mógł mieć również zastosowania art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p., jako że przepis ten odnosi się wyłącznie do sytuacji procedowania przez organ w prawnej formie decyzji, do czego, jak już wcześniej podkreślono, w sprawie nie było normatywnych podstaw. Konstatując, odmawiając stronie udzielenia żądanych informacji organ nie naruszył przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Należy zaznaczyć, że zgodnie ugruntowanym poglądem orzecznictwa sądowego, organowi, który informuje stronę zwykłym pismem (w terminie ustawowym) o tym, że żądane przez nią informacje nie zostaną udostępnione, bo nie stanowią informacji publicznej nie można zarzucić bezczynności. W sprawie, organ zareagował na wniosek strony i zasadnie przyjął, że żądane przez nią informacje nie mają waloru informacji publicznej. Pismo organu zostało skierowane do strony z zachowaniem terminu, o jakim mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W tych okolicznościach, zarzucanie organowi bezczynności nie znajduje uzasadnienia. Przedstawiona dotychczas argumentacja przesądza o bezzasadności zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ przepisu art. art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Kierując się przedstawioną argumentacją, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. wywiedzioną w sprawie skargę w całości oddalił.