IV SAB/Wr 44/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2026 r. skargi H. T. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 września 2024 r. sygn. akt IV SAB/Wr 867/24 w sprawie ze skargi H. T. na bezczynność i przewlekłość Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Dzierżoniowie w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie karty parkingowej i legitymacji osoby niepełnosprawnej postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Wyrokiem z dnia 25 września 2024 r. sygn. akt IV SAB/Wr 867/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie: Przewodniczący sędzia WSA E. K., sędzia WSA A. M., sędzia WSA M. P. (sprawozdawca) - po rozpoznaniu na rozprawie skargi H. T. (dalej: skarżący, strona) na bezczynność i przewlekłość Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Dzierżoniowie w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie karty parkingowej i legitymacji osoby niepełnosprawnej oddalił skargę w całości. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2025 r., sygn. akt IV SAB/Wr 867/24, starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu stwierdził prawomocność wyroku. W dniu 26 listopada 2025 r. (data wpływu) strona wniosła pismo do sprawy o sygnaturze akt IV SAB/Wr 867/24 (zatytułowane: "pismo procesowe"), w którego treści oświadczyła: "W związku z tym iż w obydwu sprawach o sygn. akt jak wyżej orzekali nieprawidłowo powołani Sędziowie czyli tzw. NEO Sędziowie nie uznaję tych Orzeczeń wydanych z udziałem tych NEO Sędziów i wnoszę o ponowne rozpoznanie tych spraw przez składy z prawidłowo powołanymi Sędziami". Do pisma skarżący dołączył kopię zawiadomienia o rozprawie mającej miejsce w dniu 13 lutego 2025 r. , gdzie przy nazwisku sędziego WSA M. P. widniał dopisany odręcznie przez nieustaloną osobę zwrot "NEO". Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 30 stycznia 2025 r. w/w pismo Skarżącego zostało zarejestrowane w tutejszym Sądzie jako skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego w/w prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 września 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), w przypadkach przewidzianych w dziale VII p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania ma charakter nadzwyczajny, gdyż może doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Nadzwyczajny charakter instytucji wznowienia postępowania nakazuje interpretować przyczyny wznowienia postępowania w sposób ścisły. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania obowiązkiem Sądu jest dokonanie jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Chodzi zatem o oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie jednej z podstaw wznowienia wymienionych w art. 271 - 273 p.p.s.a., uzasadnienie podstawy wznowienia, a także okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Obowiązkiem Sądu jest też zbadanie, czy skarga jest wzniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Zatem sąd administracyjny zobowiązany jest odrzucić skargę o wznowienie postępowania, która nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia opisanych w przepisach działu VII p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie, w oparciu o treść wniesionej przez stronę skargi o wznowienie postępowania oraz okoliczność, iż strona kwestionuje wydany w sprawie prawomocny wyrok Sądu z dnia 25 września 2024 r., Sąd uznał, że jako podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego strona podaje podstawę określoną w przepisie art. 271 pkt 1 p.p.s.a.. Z treści tej normy prawnej wynika, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności postępowania, jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia. W ocenie Skarżącego, sędzia WSA M. P., wobec nieprawidłowego trybu jej powołania na urząd sędziego, jest osobą nieuprawnioną w rozumieniu art. 271 pkt 1 p.p.s.a. Należy zauważyć, że uczestnictwo w składzie sądu osoby nieuprawnionej oznacza przykładowo: uczestnictwo osoby niepełniącej funkcji sędziego, czy uczestnictwo w składzie orzekającym sędziego z innego sądu, poza przypadkami przewidzianymi ustawowo. Osobą nieuprawnioną jest w szczególności osoba, która zgodnie z przepisami ustawy nie ma uprawnień do orzekania w danym sądzie administracyjnym. Uprawnienia do orzekania w składach konkretnego sądu administracyjnego wynikają z faktu otrzymania nominacji na określone stanowisko we wskazanym sądzie administracyjnym lub delegacji do orzekania w określonym sądzie (por. postanowienia NSA: z dnia 19 października 2007 r., I OSK 1543/07, LEX nr 360311, i z dnia 26 września 2014 r., I OSK 636/14, LEX nr 1529059). Mając na uwadze regulacje ustrojowe sądownictwa administracyjnego, osobą nieuprawnioną jest osoba niebędąca sędzią albo asesorem, a więc ten, kto nie posiada kwalifikacji i nie został powołany na stanowisko sędziego (asesora) sądu administracyjnego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2024 r. poz. 126, dalej: p.u.s.a), lub ten, kto wprawdzie posiada kwalifikacje, jednak nie został powołany na stanowisko sędziego (asesora sądowego), a także osoba, która zgodnie z ustawą nie ma uprawnień do orzekania w danym sądzie administracyjnym. Uprawnienia do orzekania w składach danego sądu administracyjnego wynikają z faktu otrzymania nominacji na określone stanowisko we wskazanym sądzie administracyjnym lub delegacji do orzekania w określonym sądzie. Przez akt powołania osoba staje się sędzią (asesorem sądowym), czyli jest uprawniona do orzekania. Akt powołania jest aktem kształtującym status sędziego (asesora sądowego) - osoba powołana przez Prezydenta RP jest uprawniona do orzekania w określonym sądzie. Przepisem dotyczącym powoływania sędziego do pełnienia urzędu w sądownictwie administracyjnym jest art. 5 § 1 p.u.s.a., z którego wynika, że sędzią sądu administracyjnego jest osoba powołana na to stanowisko przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, która złożyła ślubowanie wobec Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei podstawą dokonanego przez Prezydenta RP aktu powołania do pełnienia urzędu sędziego jest przedstawiona Prezydentowi RP uchwała Krajowej Rady Sądownictwa zawierająca wniosek o powołanie do pełnienia urzędu sędziego (art. 44a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa, Dz. U. z 2024 r. poz. 1186). W orzecznictwie sądów administracyjnych nie ma sporu co do tego, że prawo odmowy powołania sędziego (asesora) powinno być rezultatem wykonywania przez Prezydenta RP zadań, jakie postawiła przed nim Konstytucja, a więc czuwania nad przestrzeganiem Konstytucji, stania na straży suwerenności państwa, nienaruszalności i niepodzielności jego terytorium. Jak to wyżej podniesiono, Prezydent RP ma prawo odmowy uwzględnienia wysuniętych przez KRS wniosków, jeżeli sprzeciwiłaby się one wartościom, na straży których postawiła go Konstytucja (vide: wyrok TK z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt K 18/09, Paweł Sarnecki [w:] "Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz", pod red. L. Garlickiego, pkt 10 do art. 126). W ocenie Sądu skoro Prezydent RP powołał sędziego M. P. do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu, to nie może być ona osobą nieuprawnioną, o czym mowa w art. 271 pkt 1 p.p.s.a. Sąd nie może dokonywać oceny prawidłowości powołania sędziego w postępowaniu wszczętym skargą o wznowienie postępowania. Skarga ta nie służy bowiem kontroli działań Prezydenta RP podejmowanych w ramach jego konstytucyjnych kompetencji, w tej konkretnej sprawie określonych w art. 179 Konstytucji RP. W wyroku z 4 listopada 2021 r., sygn. akt III FSK 4104/21, NSA stwierdził, że "Sędzia sądu administracyjnego, bądź asesor sądowy w wojewódzkim sądzie administracyjnym, powołany do sprawowania urzędu przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, jest sędzią, także wówczas, gdy procedura poprzedzająca jego powołanie mogła być dotknięta wadami.". Sąd w niniejszym składzie w pełni aprobuje i przyjmuje jak własne zaprezentowane w tym orzeczeniu argumenty. Ponadto należy zauważyć, że skarżący mógł w toku postępowania sądowego wystąpić, na podstawie art. 5a p.u.s.a., z wnioskiem o zbadanie niezawisłości i bezstronności sędziego (asesora sądowego) w kontekście okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu. Przepis ten został dodany do ustawy w wyniku nowelizacji p.u.s.a. dokonanej na mocy ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 1259). Powyższych okoliczności skarżący nie podnosił w trakcie postępowania toczącego się przed sądem w jego sprawie. Ponieważ skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowych przesłankach wznowienia to tym samym nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 270 p.p.s.a. warunkującym dopuszczalność skargi od oparcia jej na jednej z wymienionych w art. 271-273 p.p.s.a. podstaw wznowienia postępowania. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który ma zastosowanie do skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 276 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeśli wniesienie skargi jest z innych przyczyn niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 280 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 6, art. 270 i art. 276 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.