IV SAB/Wr 485/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Pieszyce w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 18 marca 2025 r. I. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy Pieszyce dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 18 marca 2025 r. a bezczynność ta nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa; II. zobowiązuje Burmistrz Miasta i Gminy Pieszyce do rozpoznania wniosku, o którym mowa w punkcie I wyroku, w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy Pieszyce na rzecz skarżącego M. G. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W skardze z dnia 2 kwietnia 2025 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, M. G. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) zarzucił Burmistrzowi Miasta i Gminy Pieszyce bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 18 marca 2025 r. W treści skargi skarżący argumentował, że adresat wniosku, tj. Burmistrzowi Miasta i Gminy Pieszyce (dalej: Burmistrz, organ) nie wywiązał się z obowiązku rzetelnego udzielenia informacji publicznej albowiem udzielona wnioskodawcy po niespełna 14 dniach odpowiedź organu (w piśmie z dnia 31 marca 2025 r.) na w/w wniosek miała charakter ogólnikowy i niepełny (zabrakło ważnych załączników i dokumentów). Wskazując na powyższe skarżący wniósł o: - zobowiązanie Burmistrza do udzielenia pełnej odpowiedzi na wniosek; - stwierdzenie bezczynności organu; - zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że odpowiedź na wniosek z dnia 18 marca 2025 r. została udzielona wnioskodawcy drogą mailową w dniu 2 kwietnia 2025 r. (tj. w ciągu 15 dni od daty zarejestrowania wpływu wniosku do organu drogą mailową i złożonego osobiście oraz w ciągu 13 dni od daty wpływu wniosku pocztą tradycyjną). Organ zwrócił uwagę, że wniosek ten zawierał jedynie prośbę o przesłanie linku do dokumentacji przetargowej w systemie elektronicznym i taki link został skarżącemu wysłany. Końcowo organ dodał, że wszelka korespondencja i dokumenty z postępowania przetargowego, którego dotyczy wniosek, zostały zamieszczone w formie elektronicznej na dedykowanych platformach internetowych. Zaznaczył, że Gmina Pieszyce na potrzeby postępowań, których dotyczy wniosek korzystała z następujących platform zakupowych: - https://platformazakupowa.pl/pn/pieszyce -https://Pieszyce.ezamawiajacy.pl/servlet/HomeServlet (strona archiwalna) Podniósł, że w/w strony są ogólnodostępne i bezpłatne oraz umożliwiają przeglądanie dokumentów postępowania. Z urzędu należy wskazać, że pismem z dnia 18 marca 2025 r., skierowanym na adres Urzędu Miejskiego w Pieszycach, skarżący wystąpił z następującym wnioskiem o udzielenie informacji publicznej: Na podstawie art. 61 Konstytucji RP oraz Ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. 2001 nr 112 poz. 1198, z późn. zm.), zwracam się z wnioskiem o udostępnienie informacji dotyczących postępowań przetargowych prowadzonych w systemie elektronicznym, które zostały wygrane przez Pana T. M. lub firmy, z którymi był powiązany w latach 2021-2025. Proszę o przesłanie linków do dokumentacji przetargowej w systemie elektronicznym (tak jak w przypadku Wielopokoleniowych stref aktywności), dotyczącej postępowań, w których Pan T. M.: • był właścicielem firmy, • pełnił funkcję prezesa, członka zarządu, prokurenta lub innego powiązanego podmiotu, • działał jako podwykonawca lub konsorcjant w zwycięskich ofertach. Udostępnione linki powinny prowadzić do: • listy wygranych przetargów, • kwot ofert, • numerów postępowań, • pełnych dokumentów związanych z wyłonieniem wykonawcy. Jako formę udostępnienia w/w informacji wnioskodawca wskazał podany w treści wniosku adres email. W piśmie z dnia 31 marca 2025 r. organ odniósł się do żądania wniosku udzielając następującej odpowiedzi: We wskazanym okresie tj. w latach 2021-2025 firma C. sp. z o. o. "ul. [...]" [...]-[...] D., prowadzona przez Pana T. M. wygrała dwa postępowania: 1. W 2021r. postępowanie pn. Wykonanie ścieżki geologicznej (turystyczno- historycznej) etap I i II Link do postępowania: https://pieszvce.ezamawiaiacv.pl/pn/pieszyce/demand/notice/public/25294/detals 2. W 2022r. postępowanie pn. Budowa wielopokoleniowych stref aktywności fizycznej i wypoczynku w gminie Pieszyce Link do postępowania https://platformazakupowa.pl/transakcia/711775 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.), stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej nie podejmuje takiej czynności w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, lub niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, niewiarygodnej, a także gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej dla tej czynności formie, bądź nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji, lub też, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej. W realiach kontrolowanej sprawy za okoliczność niesporną uznać należy fakt wystąpienia przez stronę z wnioskiem, w którym strona zażądała udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej informacji sprecyzowanych w treści tegoż wniosku i opisanych w części tzw. historycznej rozważań Sądu. Jak wynika z treści odpowiedzi na skargę, wspomniany wniosek strona wniosła do organu mailowo, osobiście i pocztą tradycyjną, przy czym, najwcześniej został nadany wniosek drogą mailową bo w dniu 17 marca 2025 r. Mając na uwadze, że wniosek złożony drogą mailową w dniu 17 marca 2025 r. strona nadała w godzinach późnowieczornych (godz. 19:34), a zatem po godzinach pracy Urzędu, w sprawie za datę złożenia wniosku należało przyjąć dzień 18 marca 2025 r. a zatem pierwszy dzień roboczy. W sprawie nie jest również kwestionowane, że adresat wniosku, będący organem władzy publicznej, należy do podmiotów obowiązanych do udzielania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Jak również, że treść wszystkich żądań sformułowanych we wniosku z dnia 18 marca 2025 r. odnosi się do informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., oraz że pismem z dnia 31 marca 2025 r. (wysłanym w dniu 2 kwietnia 2025 r.) podmiot zobowiązany udzielił stronie odpowiedzi na wspomniany wniosek. Zasadność wniesionej skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej strona opiera na zarzucie udzielenia jej odpowiedzi na wniosek dopiero w dniu 31 marca 2025 r. ("czyli po blisko 14 dniach"), a nadto, formułuje w skardze zarzut udzielenia odpowiedzi o charakterze niepełnym, w której zabrakło ważnych załączników i dokumentów. W ocenie Sądu, wniesiona w sprawie skarga zasługiwała na uwzględnienie. Kwestię terminu udzielenia informacji na wniosek zasadniczo reguluje art. 13 ust 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. O czym była już mowa, wniosek strony wpłynął do siedziby organu w dniu 18 marca 2025 r. Organ udzielił stronie na ten wniosek odpowiedzi pismem z dnia 31 marca 2025 r. ale pismo to zostało wysłane na adres podany we wniosku (zgodnie z żądaniem wniosku) w dniu 2 kwietnia 2025 r. a zatem w 15 dniu licząc od dnia 18 marca 2025 r. W świetle tych faktów należało przyjąć, że udzielając stronie odpowiedzi na wniosek organ naruszył termin udostępnienia informacji publicznej. Z mocy ustawy, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2 u.d.i.p., przysługiwał mu bowiem na dokonanie tej czynności termin 14-u dni a termin ten został w sprawie przekroczony o 1 dzień. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu udzielenia odpowiedzi o charakterze niepełnym, w której zabrakło ważnych załączników i dokumentów, należy podnieść, że skarżący nie precyzuje tego, jakie załączniki i dokumentu ma na myśli, co jednak nie zwalniało Sądu od przeprowadzenia oceny w tym zakresie z urzędu. W ramach czynności podjętych z urzędu Sąd nie mógł zweryfikować jednak zasadności zgłaszanych przez skarżącego zarzutów w sprawie. Podnieść bowiem trzeba, że podany w piśmie z dnia 31 marca 2025 r. link - https://Pieszyce.ezamawiajacy.pl/servlet/HomeServlet (strona archiwalna) jest nieaktywny (komunikat: File or directory not found). Z kolei drugi z podanych linków wymaga zalogowania na platformę zakupową. W odniesieniu do wspomnianego linku stwierdzić jednocześnie trzeba, że pobieżna analiza funkcjonowania platformy w/w zakupowej uzasadnia stwierdzenie, że w sprawie, na zasadzie analogii (przy oczywistym rozróżnieniu platformy zakupowej od strony BIP), aktualność zachowuje pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 12 września 2018 r., sygn. akt II SAB/Op 65/18 w myśl którego, nie jest wystarczające samo powiadomienie, że żądane informacje zostały udostępnione w BIP lub centralnym repozytorium. Organ zobowiązany jest wskazać, gdzie dokładnie zamieszczono określone dane tak, aby strona mogła bez problemu je odnaleźć. W tym celu powinien ujawnić nie tylko adres strony BIP, ale także oznaczyć dokładnie zakładki, czy też podać dokładny adres internetowy podstron, na których umieszczono poszczególne informacje, a także ścieżkę dostępu do informacji. Dostrzeżone przez Sąd podstawy do stwierdzenia bezczynności organu w sprawie nie ograniczają się do wyłącznie argumentów przedstawionych wyżej. Trzeba bowiem dostrzec, że wyrażone we wniosku żądanie przesłania linków do dokumentacji przetargowej w systemie elektronicznym dotyczyło postępowań w których T. M. nie tylko był właścicielem firmy, ale również – takich, w których pełnił funkcję prezesa, członka zarządu, prokurenta lub innego powiązanego podmiotu, nadto również, gdzie działał jako podwykonawca lub konsorcjant w zwycięskich ofertach. Tymczasem, udzielona przez organ odpowiedź ogranicza się do udzielenia informacji na temat postępowań, które wygrała firma prowadzona przez T. M. W udzielonej przez organ odpowiedzi zabrakło informacji o tym, że organ nie dysponuje informacjami na temat wygranych postępowań, w których T. M. występowałby w charakterze opisanym we wniosku, tj. pełnił funkcję prezesa, członka zarządu, prokurenta lub innego powiązanego podmiotu oraz jednakowoż – działał jako podwykonawca lub konsorcjant w zwycięskich ofertach. Jednoznaczne wyjaśnienie tej kwestii nie pozostawiałoby natomiast wątpliwości odnośnie do braku w systemie elektronicznej dokumentacji przetargowej dotyczącej postępowań w których T. M. występowałby w charakterze innym niż właściciel firmy, a precyzyjnie opisanym w treści wniosku. Mając na uwadze całość zaprezentowanej argumentacji, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z dnia 18 marca 2025 r. (punkt I wyroku) i na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wspomnianego tego wniosku w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt II wyroku). Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd orzekł, że stwierdzona bezczynność organu nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. W okolicznościach faktycznych sprawy Sąd nie stwierdził przesłanek do stwierdzenia, że bezczynność organu nosi cechy kwalifikowanego naruszenia prawa. Przy tej ocenie Sąd kierował się przyjętymi w orzecznictwie dyrektywami orzekania o bezczynności z rażącym naruszeniem prawa (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Białymstoku z dnia 6 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SAB/Bk 74/25 i w Gdańsku z dnia 31 lipca 2025 r., sygn. akt II SAB/Gd 173/25; dostępne na stronie - https://orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz uwzględnił fakt, że organ zareagował na wniosek strony, a zatem jego działanie nie miało cech oczywistego lekceważenia wnioskodawcy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz strony skarżącej kwotę kosztów składa się kwota wpisu sądowego, którą uiściła skarżąca inicjując postępowanie sądowe w sprawie.