IV SAB/Wr 487/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi: D. V. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 9 kwietnia 2025 r. D. V. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w rozpoznaniu wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Pełnomocnika skarżącego wezwano o usunięcie braków formalnych skargi, poprzez podanie numeru PESEL strony skarżącej oraz dołączenie do akt sprawy pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu uprawniającego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi ze wskazaniem, którą jest z osób wymienionych w art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) - w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono na podany w skardze adres korespondencyjny w dniu 20 maja 2025 r. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Stosowanie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., pismo strony powinno (poza warunkami określonymi w art. 46 § 1 pkt. 1-5 p.p.s.a.) zawierać ponadto w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, jeżeli jest obowiązana do jego posiadania albo posiada go, nie mając takiego obowiązku. Przy tym wskazać trzeba, że niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i to bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd (por. uchwała NSA z 3 lipca 2023 r., II GPS 3/22). Niezależnie od tego należy wskazać, że zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Przy tym według powołanego na wstępie art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Z kolei stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. W myśl natomiast art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wedle zaś art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków formalnych obliguje sąd do jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Trzeba zaznaczyć, że w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym niezłożenie prawidłowego pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi, który podlega uzupełnieniu (por. postanowienia NSA z: 22 czerwca 2020 r., II OZ 423/20 i 30 stycznia 2020 r., II OZ 74/20). Z akt sprawy wynika, że wezwanie sądowe o uzupełnienie wspomnianych braków skargi doręczono skutecznie pełnomocnikowi skarżącego w dniu 20 maja 2025 r. Wezwanie to pozostało jednak bez odpowiedzi. Skoro pełnomocnik, mimo stosownego wezwania, nie przedstawił dokumentu, z którego wynikałoby, że jest umocowany do reprezentowania strony w sprawie, to wystąpiły podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 29 maja 2012 r., I FSK 531/12). Powyższe okoliczności obligowały Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z § 3 p.p.s.a.