IV SAB/Wr 6/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym ponownego wniosku T. K. o zmianę radcy prawnego ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi T. K. na bezczynność Starosty W. w przedmiocie uaktualnienia uprawnień spawacza i innych postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o zmianę pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt I OZ 715/12 oddalił zażalenie od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt IV SAB 6/12 umarzającego postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem skarżącego o zmianę pełnomocnika ustanowionego z urzędu. W uzasadnieniu tego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny powołując się na treść art. 244 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a), z którego wynika, że jeżeli strona we wniosku wskazała radcę prawnego, rada okręgowej izby radców prawnych, w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym radcą prawnym, wyznaczy radcę prawnego wskazanego przez stronę - stwierdził, że z regulacji tej jednoznacznie wynika, że o osobie pełnomocnika, decyduje właściwa Izba Radców Prawnych w porozumieniu ze wskazanym przez stronę radcą prawnym. Właściwość Sądu obejmuje rozpoznanie wniosku w przedmiocie prawa pomocy i wydanie orzeczenia o przyznaniu lub odmowie przyznania stronie tego prawa. Sąd przyznając stronie prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego nie wskazuje jego personaliów, a jedynie ocenia wystąpienie ustawowych przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy w określonym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że skoro postanowieniem Sądu z dnia 16 lutego 2012 r. przyznano stronie prawo pomocy, to zasadnym było umorzenie postępowania w zakresie ponownego wniosku o ustanowienie radcy prawnego. Sąd ten stwierdził również, iż wskazanie radcy prawnego z urzędu przez właściwa Izbę Radców Prawnych i podjęcie przez niego czynności, stanowi wykonanie wydanego w danej sprawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 stycznia 2013 r., podjętym na rozprawie, umorzył postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte skargą skarżącego na wskazaną w sentencji bezczynność i przyznał radcy prawnemu R. P. kwotę 295,20 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Dnia 8 stycznia 2013 r., po zakończeniu powyższej rozprawy wpłynęło do Sądu, pismo skarżącego z dnia 7 stycznia 2013 r., w którym wskazał, że podtrzymuje wniosek o wyznaczenie przez OIRP w W. radcy prawnego spełniającego jego wymogi i kryteria znane Sądowi z urzędu. W chwili obecnej kryteria te spełnia radca prawny K. S., nie zatrudniony na etacie w korporacji czy organie władzy, z którym jednak nie kontaktował się w niniejszej sprawie i dlatego nie może tego radcy prawnego wskazać jako jego pełnomocnika. W zakresie wskazywania i wyznaczania pełnomocników przez miejscową izbę radców prawnych, zwrócił się ze stosownym wnioskiem do tej izby, i w chwili obecnej (7 stycznia 2013 r.) otrzymał ustną odpowiedź z kancelarii OIRP w W., że jego skarga wobec radcy prawnego R. P. została przekazana rzecznikowi dyscyplinarnemu. Dodał, że nie jest mu znana lista radców prawnych z W., którzy są niezależni, prowadzą samodzielnie kancelarie i nie muszą z tego tytułu pracować etatowo w organach władzy. W OIRP w W. uzyskał informację, że przepisy prawa pozwalają na wyznaczenie pełnomocnikiem z urzędu radców prawnych zatrudnionych na etatach w organizacjach gospodarczych, organach władzy i urzędach, Wyjaśnił również, że z powyższych względów dopiero po przeprowadzeniu śledztwa i osobistych kontaktach z odpowiednią ilością nowych i młodych (aplikantów) radców prawnych z W., w tym także starszych stażem lecz nie zatrudnionych na etacie we wspomnianych organizacjach, będzie w stanie wskazać innego niż K. S. radcę prawnego, ponieważ pełnomocnik ten prowadzi już kilka jego spraw. Kolejnym pismem z dnia 15 grudnia 2012 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 17 stycznia 2013 r., skarżący m. in. ponowił wniosek o ustanowienie radcy prawnego z W. Dnia 23 stycznia. 2013 r., wpłynęło do Sądu, pismo Okręgowej Izby Radców Prawnych w W., z dnia 18 stycznia 2013 r., w którym Rada ta, po uwzględnieniu wniosku radcy prawnego R. P. o zmianę pełnomocnika z urzędu, wyznaczyła w niniejszej sprawie kolejnego pełnomocnika tj., wyżej wskazanego, radcę prawnego K. S. Zawarty w powyższych pismach z dnia 7 stycznia 2013 r. i z dnia 15 grudnia 2012 r. wniosek o wyznaczenie kolejnego radcy prawnego z W. został zakwalifikowany jako ponowny wniosek o zmianę pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu. W myśl art. 245 § 3 p.p.s.a ustanowienie radcy prawnego z urzędu obejmuje prawo pomocy w zakresie częściowym. Natomiast z przepisu art. 244 § 3 p.p.s.a. wynika, że jeżeli strona we wniosku wskazała radcę prawnego, rada okręgowej izby radców prawnych, w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym radcą prawnym, wyznaczy radcę prawnego wskazanego przez stronę. Z treści powyższych przepisów wynika zatem, że o wyznaczeniu osoby pełnomocnika z urzędu decyduje właściwa Izba Radców Prawnych w porozumieniu ze wskazanym przez stronę radcą prawnym. Do kompetencji wojewódzkiego sądu administracyjnego należy natomiast rozpoznawanie wniosków w przedmiocie prawa pomocy i wydanie orzeczenia o przyznaniu lub odmowie przyznania stronie tego prawa. Sąd przyznając stronie prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego nie wskazuje jego personaliów, a jedynie ocenia wystąpienie ustawowych przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy w określonym zakresie. W świetle powyższego ponowny wniosek skarżącego o zmianę przez wojewódzki sąd administracyjny pełnomocnika z urzędu poprzez wyznaczenie przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w W. innego radcy prawnego jest bezprzedmiotowy, gdyż z akt sprawy wynika, że prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 16 lutego 2012 r. skarżącemu zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 lutego 2012 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W., pismem z dnia 23 lutego 2012 r. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu R. P. Dodać trzeba, że powyższa Okręgowa Izba Radców Prawnych, pismem z dnia 18 stycznia 2013 r., podjętym po rozpoznaniu wniosku dotychczasowego radcy prawnego z urzędu R. P., wyznaczyła dla skarżącego w niniejszej sprawie kolejnego pełnomocnika z urzędu tj. K. S., o którym skarżący wspominał w piśmie z dnia 7 stycznia 2013 r. . Z tych względów, ponowny wniosek skarżącego o zmianę pełnomocnika z urzędu poprzez ustanowienie kolejnego radcy prawnego, należało uznać za bezprzedmiotowy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie o art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 244 § 3 i art. 245 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.