IV SAB/Wr 6/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi Zakładowej Organizacji Związkowej N. sp. z o.o. zs. w O. na bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 19 października 2022 r. I. stwierdza bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy we Wrocławiu w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej z dnia 19 października 2022 r.; II. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w pkt I wyroku, nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Okręgowego Inspektora Pracy we Wrocławiu do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej z dnia 19 października 2022 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz aktami sprawy; IV. zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 100 ( sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 19 października 2022r. , adresowanym do Państwowej Inspekcji Pracy –Okręgowego Inspektoratu Pracy we Wrocławiu ( dalej: organ ) , Komisja Zakładowa N. sp. z o.o. w O. ( dalej: wnioskodawca, strona skarżąca) , powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej , zwróciła się o doręczenie protokołu z kontroli przeprowadzonej w 2022r. przez Państwową Inspekcję Pracy w spółce E. w O. Organ pismem z dnia 3 listopada 2022r. zawiadomił wnioskodawcę o przedłużeniu terminu udzielenia informacji do dnia 18 listopada 2022 r. Kolejnym pismem z dnia 18 listopada 2022r., odnosząc się do żądania wniosku, organ zawiadomił wnioskodawcę ,że nie został spełniony zakres przedmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy i informacje takie nie mogą zostać udostępnione w trybie tej ustawy. Jednocześnie organ wychodząc naprzeciw oczekiwaniom wnioskodawcy oraz uwzględniając cele działania związku zawodowego, jako organizacji społecznej będącej organizacją ludzi pracy, powołaną do reprezentowania i obrony ich praw, interesów zawodowych i socjalnych, przekazał wnioskodawcy informację ( w 31 punktach) na temat wyników kontroli przeprowadzonej w spółce E. Wnioskodawca pismem z dnia 21 listopada 2022 r. domagał się wydania decyzji odmowej wobec nie doręczeniu mu wnioskowanego protokołu kontroli. Organ pismem z dnia 7 grudnia 2022 r. podtrzymał stanowisko, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej , akcentując w szczególności, że skan protokołu kontroli nie jest informacją ,ale jedynie jej nośnikiem ,zaś wnioskodawca nie sprecyzował jakiej informacji się domaga. Pismem z dnia 21 grudnia 2022 r. strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu ( data wpływu do organu: 22 grudnia 2022r.) na bezczynność organu w sprawie rozpatrzenia jej wniosku z dnia z 19 października 2022r. o udostępnienie informacji publicznej. Strona skarżąca domagała się : 1/ zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2/ stwierdzenia bezczynności organu; 3/ zasądzenia od organu wszelkich kosztów postępowania. Skarga oparta została na zarzutach naruszenia przepisów: - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej; - art. 4 ust. i w zw. z art. i ust. i, art. 3 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2, art. 6 ust. 1, pkt. 4 lit. "a" tiret -drugie oraz art. 13 ust. 1 i 2 i art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, poprzez niezasadne uznanie, że przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej i nie wymaga wydania decyzji odmownej udostępnienia informacji publicznej na wniosek, a w konsekwencji zarzucono bezczynność organu polegającą na niezałatwieniu sprawy w terminie określonym w przepisach oraz mimo istnienia ustawowego obowiązku - niezakończeniu postępowania wydaniem stosownej decyzji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację prawną zaprezentowaną w jego korespondencji ze stroną skarżącą , poprzedzającej postępowanie sądowoadministracyjne. W szczególności w ocenie organu , wnioskowana informacja nie stanowiła informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem nie mogła być udostępniona w tym trybie. Według organu, strona skarżąca nie ma też racji wywodząc , że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy. W tym zakresie organ podniósł, że odpowiadał na każde pismo strony skarżącej w sprawie, począwszy od udzielania odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, zaś odpowiedzi udzielane były z zachowaniem ustawowych terminów, a w razie ich przekroczenia strona skarżąca była informowana o przyczynie takiego stanu rzeczy i o nowym terminie załatwienia sprawy. Z kolei , w odniesieniu do zarzutu braku wydania decyzji administracyjnej w zakresie złożonego wniosku , organ podniósł ,że poprzestał na piśmie do strony skarżącej z wyjaśnieniem, że gdy dana informacja nie jest informacją publiczną, nie wydaje się decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a jedynie informuje się adresata wniosku pismem, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną. Zdaniem organu, nie bez znaczenia dla oceny zasadności skargi pozostaje także okoliczność, że mimo braku podstaw do udostępnienia stronie skarżącej informacji w żądanym przez nią trybie, w piśmie do skarżącej z dnia 18 listopada 2022 r. przedstawiono w sposób zwięzły najważniejsze kwestie zawarte w wynikach kontroli przeprowadzonej w podmiocie E., uwzględniając tym samym de facto wniosek skarżącej ,przynajmniej w części. Końcowo organ podjął polemikę ze stanowiskiem strony skarżącej, wedle którego podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku należało upatrywać w tym, że skarżąca jako Zakładowa Organizacja Związkowa powinna mieć dostęp do pełni ustaleń kontrolnych określonych w protokole kontrolnym. Organ nie zakwestionował prawa strony skarżącej do uzyskiwania tego rodzaju informacji, jednak – jego zdaniem - odbywać się to powinno na linii organizacja związkowa - pracodawca, w trybie przepisów art. 28 i następne ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 854). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2023 , poz. 259 ) – zwanej dalej p.p.s.a , kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa , o czym stanowi art. 149 §1 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności . Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu , mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Przechodząc zatem do realiów badanej sprawy stwierdzić należy ,że przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( tj. Dz.U. z 2022, poz. 902) dalej: u.d.i.p. Prawo do uzyskiwania informacji publicznej zagwarantowane jest w Konstytucji RP. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów. Wskazana wyżej ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, przewiduje, wymienione w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. różne sposoby udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p. . W badanej sprawie pozostaje poza sporem między stronami fakt ,że organ , będący adresatem przedmiotowego wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej , albowiem podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej ( art. 4 ust.1 pkt 1 u.d.i.p.) . Organem mieszczącym się w pojęciu " władza publiczna" jest organ Państwowej Inspekcji Pracy , a mianowicie okręgowy inspektor pracy , co wprosi wynika z art.17 pkt 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o Państwowej Inspekcji Pracy ( tj. Dz.U. 2022, poz.1614) dalej: ustawy o PIP . Jak wynika z art.19 ust. 2 ustawy o PIP okręgowy inspektor pracy wykonuje swoje zadania przy pomocy okręgowego inspektoratu pracy. Do zadań Państwowej Inspekcji Pracy m.in. należy: nadzór i kontrola przestrzegania przepisów prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, przepisów dotyczących stosunku pracy, wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy, czasu pracy, urlopów, uprawnień pracowników związanych z rodzicielstwem, zatrudniania młodocianych i osób niepełnosprawnych ( art.10 ust.1 ustawy o PIP ) . Natomiast kontroli Państwowej Inspekcji Pracy podlegają m.in. pracodawcy - a w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz kontroli legalności zatrudnienia także niebędący pracodawcami przedsiębiorcy i inne jednostki organizacyjne - na rzecz których jest świadczona praca przez osoby fizyczne, w tym przez osoby wykonujące na własny rachunek działalność gospodarczą, bez względu na podstawę świadczenia tej pracy (art.13 ust.1 ustawy o PIP ). Wobec tego również związku z wykonywaniem przez okręgowego inspektora pracy zadań o charakterze stricte publicznym nie ulega wątpliwości ,że należy zaliczyć go do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej. W analizowanej sprawie osią sporu między stronami w pierwszej kolejności była kwalifikacja informacji objętej przedmiotowym wnioskiem. Zauważyć należy ,że w rzeczonym wniosku expressis verbis wskazano podstawę prawną petitum wniosku , a więc powołano się na zasady określone w ustawie o dostępie do informacji publicznej i wskazano ,że wspomniany wniosek należy traktować jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Mając na uwadze ograniczenie badania merytorycznego sprawy , jakim niewątpliwie jest bezczynność organu, należy wyjaśnić, czy informacja, o której udostępnienie wystąpiła strona skarżąca stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji. Jest to niezbędne, aby stwierdzić, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje lub pozostawał w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt. I OSK 50/06, Lex 291197). Oceniając pod takim kątem żądanie objęte przedmiotowym wnioskiem , a więc udostępnienie protokołu z przeprowadzonej w 2022r. przez organ inspekcji pracy kontroli wskazanej spółki z o.o. jako pracodawcy , stwierdzić należy ,że informacja , o której w nim mowa ma niewątpliwie walor informacji publicznej i jest objęta zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji. Dotyczy bowiem. dokumentów , o jakich mowa w art.6 ust.1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p. , w posiadaniu których organ jest . Wskazać bowiem należy, że dokumentacja pokontrolna ( powstała w wyniku kontroli) ma walor dokumentacji urzędowej , bez względu na to , czy została sporządzona odręcznie, czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu. Taki walor mają w szczególności wszelkie protokoły, oficjalne pisma organu tworzone w związku prowadzoną kontrolą , wyniki oraz ustalenia pokontrolne ( zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 czerwca 2010r. sygn. II SAB /Wa 89/10 LEX nr 643858) . Wymaga też przypomnienia ,że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej wprowadzają minimum formalizmu w zakresie procedury wnioskowej, złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie zostało bowiem obwarowane żadną szczególną formą lub wymogami formalnymi. W zasadzie postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej wszczynane jest na wniosek pisemny, jeżeli jednak informacja może być udzielona ustnie niezwłocznie, wystarczy wniosek ustny. Wniosek nie musi być sformułowany w określony sposób , nie wymaga uzasadnienia faktycznego i uzasadnienia prawnego, a jedynie w miarę precyzyjnego wskazania zakresu żądanych informacji oraz określenia miejsca i sposobu dostarczenia (odbioru) tych informacji. Innymi słowy , wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. Wniosek taki wszczyna postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, ale na tym etapie nie mają jeszcze zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W badanej sprawie stosowny wniosek o udostępnienie informacji publicznej , w formie pisemnej , strona skarżąca przesłała na adres organu, który wpłynął do niego w dniu 20 października 2022r. Reakcją organu na powyższy wniosek było zwrócenie się do wnioskodawcy pismem z dnia 3 listopada 2022 r. o przedłużenie terminu udzielenia informacji . Między stronami doszło do bilateralnej wymiany korespondencji , w której prezentowały one odmienne stanowiska w zakresie kwalifikacji prawnej informacji objętej petitum przedmiotowego wniosku. Ostatecznie organ pismem z dnia 18 listopada 2022 r. poinformował stronę skarżącą o treści żądanego protokołu kontroli , odmawiając mu jednak waloru informacji publicznej. W świetle ujawnionych okoliczności sprawy ,nasuwa się zatem pytanie , czy w tej konkretnej sytuacji odpowiedź pisemna wysłana drogą pocztową do podmiotu ubiegającego się o dostęp do informacji publicznej, zawierająca informację o treści zawartej w dokumencie , zamiast udostępnienia żądanej postaci tegoż dokumentu , mogłaby być uznana za dopuszczalną i wystarczającą z punktu widzenia , czy organ jako podmiot zobowiązany pozostaje w bezczynności. Udzielenie odpowiedzi na sformułowane pytanie musi zostać poprzedzone odniesieniem się do generalnego zarzutu organu nakierowanego na materialną treść przedmiotowego wniosku , który – w jego ocenie – nie dotyczy informacji publicznej . W tym miejscu wskazać należy , że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji decyduje kryterium rzeczowe tj. treść i charakter informacji , zaś przedmiotem wniosku może być jedynie informacja o zaistniałych faktach , a także o niektórych zamierzeniach organu, o ile przybierają one postać utrwalonych już programów . Innymi słowy, informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy , do czynności już dokonanych przez podmiot zobowiązany. Zdaniem Sądu , takie wymogi spełnia wniosek strony skarżącej z dnia 19 października 2022r. inicjujący postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej . Wynika z niego wprost jaki dokument , związane z przedmiotem działalności organu inspekcji pracy , a mianowicie protokół z prowadzonej w 2022 r. w określonym podmiocie kontroli, który ma postać zmaterializowaną w postaci konkretnego dokumentu . W tym miejscu wymaga wskazania ,że wspomniany protokół kontroli powinien być sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w art. 31ust.1-2 ustawy o PIP , który przewiduje ,że ustalenia kontroli dokumentowane są, z zastrzeżeniem ust. 10, w formie protokołu , który powinien zawierać wszystkie dane , o których mowa w ust.2 pkt 1-16 tego przepisu . Omawiany protokół kontroli podpisuje inspektor pracy prowadzący kontrolę oraz osoba lub organ reprezentujący podmiot kontrolowany ( ust.3 art. 31 ustawy o PIP ) . Przy czym w przypadku niestwierdzenia uchybień wynik kontroli może być udokumentowany w formie notatki urzędowej, która powinna zawierać zwięzły opis stanu faktycznego stwierdzonego w czasie kontroli ust.10 art.31 ustawy o PIP ) . Wobec tego z przytoczonych przepisów w sposób nie budzący wątpliwości wynika ,że protokół kontroli sporządzony przez okręgowego inspektora pracy w trybie art. 31 ustawy o PIP ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust.2 u.d.i.p. i tym samym objęty jest zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast kwestią odrębną jest zakres udostępniania informacji publicznej w tym przedmiocie i związanym z tym ograniczeń lub odmowy w jej udostępnianiu. Wskazać bowiem należy ,że przykładowo anonimizacja ( usunięcie, wybiałkowanie, zaczernienie) danych osobowych jest powszechnie praktykowaną, dopuszczalną i uzasadnioną formą ograniczenia prawa do informacji publicznej przy jej udostępnianiu. Zamierzonego skutku prawnego nie może osiągnąć podnoszony przez organ argument ,że strona skarżąca można domagać się wnioskowanego protokołu w trybie art. 28 ustawy z dnia 23 maja 1991r. o związkach zawodowych ( tj. Dz.U.2022, poz.854) dalej: u.z.z. Zdaniem Sądu, jeżeli przedmiot żądanej informacji stanowi informacja posiadająca walor informacji publicznej , to nie znajduje zastosowania art.28 u.z.z., gdyż przewidziany w art.28 powołanej wyżej ustawy tryb jest niezależny , od tego jaki został zagwarantowany w ustawie dostępowej . Zauważyć bowiem należy ,że inne są przesłanki oraz zakres podmiotowy i przedmiotowy pozyskiwania informacji na podstawie art. 28 u.z.z., a inne na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej . Powyższe tryby i wynikające z nich uprawnienia są odrębne i niezależne od uprawnień przysługujących związkowi zawodowemu na gruncie przepisów ustawy o związkach zawodowych . Podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji na podstawie ustawy o związkach zawodowych jest wyłącznie pracodawca, a udostępniona przez niego informacja nie jest kwalifikowana jako informacja publiczna i nie musi dotyczyć spraw publicznych. Koniecznym warunkiem jej udostępnienia jest też jej niezbędność do prowadzenia działalności związkowej. Natomiast na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej organizacja pracownicza jest uprawniona do żądania od podmiotu zobowiązanego udostępnienia informacji, która ma charakter informacji publicznej (zob. wyroki WSA : w Opolu z dnia 21 grudnia 2018 r., sygn. II SAB/Op 90/18, publ. LEX nr 2614717, w Łodzi z dnia 18 lipca 2019 r., sygn. II SA/Łd 310/19, publ. LEX nr 2703623, w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2020 r. sygn. VIII SAB/Wa 9/20 LEX nr 3056356 ). Oznacza to, że to organizacja pracownicza ma wybór, w jakim trybie wystąpi o udostępnienie informacji. W każdym bądź razie , wbrew stanowisku organu, posiadanie przez stronę skarżącą statusu związku zawodowego, nie przesądza o wyłączeniu zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tych względów organ nie miał podstaw do powoływania się na tryb , o którym mowa w art. 28 u.z.z. Jak już wyżej wskazano, strona skarżąca, jako organizacja pracownicza, jest uprawniona również na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do żądania od podmiotu zobowiązanego udostępnienia informacji, która ma walor informacji publicznej. Spajając tę część rozważań , należy stwierdzić, że wniosek strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej został złożony w dopuszczalnej formie i odnosił się do danych mających charakter informacji publicznej . Organ zobowiązany był zatem do rozpatrzenia go w trybie uregulowanym ustawą o dostępie do informacji publicznej. W kontrolowanej sprawie pozostaje poza sporem między stronami fakt , że adresat wniosku na przedmiotowy wniosek zareagował , wystosowaniem do strony skarżącej szeregu pism, o których mowa powyżej .Analiza treści tychże pism w kontekście złożonej przez wnioskodawcę skargi na bezczynność organu wymaga stwierdzenia, że wspomniane pisma , będące reakcję organu na przedmiotowy wniosek , nie stanowią wymaganej prawem reakcji ( odpowiedzi) na żądania objęte tym wnioskiem . Nie może bowiem o braku bezczynności w załatwieniu sprawy o udostępnienie informacji publicznej przesądzać jakakolwiek odpowiedź zredagowana przez adresata wniosku. Nie do zaakceptowania jest stanowisko, że niezależnie od treści i formy udzielonej odpowiedzi, jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie udzielenia informacji publicznej wyklucza zarzut jego bezczynności. W tym miejscu wymaga zaakcentowania ,że organ był zobowiązany do załatwienia wniosku w określonej przez podmiot informacyjnie zainteresowany formie , a mianowicie do udostępnienia postaci dokumentu , a nie informacji o jego treści . Z tych względów należy stwierdzić, że podmiot zobowiązany pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej z dnia 19 października 2022 r. ( pkt I tenoru wyroku) , bowiem do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie zadziałał we właściwej prawnej formie, tj. formie przewidzianej w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a mianowicie: udzielił żądanych informacji zgodnie z wnioskiem (czynność materialno-techniczna) bądź uznając, że informacja – z uwagi na ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej , o których mowa wart.5 ust.2 u.d.i.p. , nie może być udzielona - nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do zobowiązania organu do załatwienia przedmiotowego wniosku skarżącej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, o czym orzeczono w punkcie III sentencji wyroku . Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa , gdyż zachowanie podmiotu zobowiązanego w kontrolowanej sprawie nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy o dostępie do informacji publicznej . Przemawia za tym fakt, że organ w sprawie nie pozostawał bierny, albowiem po wpłynięciu wniosku zareagował , wystosowując do strony skarżącej pisma z dnia 3 i 18 listopada 2022 r. oraz z dnia 7 grudnia 2022 r. Wprawdzie było to działanie nieprawidłowe, to wskazywało ono jednak na to , że celem organu nie było zlekceważenie wniesionego do niego podania, lecz jego rozpoznanie. W sytuacji sporu prawnego, który został rozstrzygnięty dopiero w toku postępowania sądowego nie można zatem uznać, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Należy przypomnieć ,że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wnioskodawcy i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy , jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istota rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. W ocenie Sądu , taka sytuacja szczególna - z przyczyn , o których była mowa wyżej – nie zaistniała w badanej sprawie. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji wyroku. O należnych strony skarżącej kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. ( pkt IV sentencji wyroku). Konsekwencją niniejszego rozstrzygnięcia Sądu jest konieczność ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym wyżej , z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. W szczególności uznając, że informacje, o które zwróciła się strona skarżąca, mają walor informacji publicznych należy udzielić ich w formie wskazanej we wniosku, bądź odmówić ich udzielenia w formie decyzji administracyjnej.