IV SAB/Wr 67/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Sędzia NSA - Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Starosty Z. w przedmiocie niedyscyplinowania dyrektorów szkół w zakresie realizowania obowiązku zgłaszania wolnych etatów do Powiatowego Urzędu Pracy w Z. postanowił odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. K. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Starosty Z. w przedmiocie niezdyscyplinowania dyrektorów szkół w zakresie realizowania obowiązku zgłaszania wolnych etatów do Powiatowego Urzędu Pracy w Z. Na bezczynność tę skarga jednak nie przysługuje. Stosownie bowiem do treści przepisów art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem orzekając w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, oraz skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 w zakresie nie podjęcia w ustawowym terminie stosownych działań. Z powyższego wyliczenia wynika, że sprawa, w której K. W. wniósł skargę na bezczynność Starosty Z. nie należy do właściwości sądu administracyjnego W tej sytuacji w świetle wyżej powołanych przepisów prawa skargę należało uznać za niedopuszczalną. Podległa ona zatem odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 58 §1 pkt 1 cytowanego Prawa.