IV SAB/Wr 70/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (spr.) Sędzia NSA Jolanta Sikorska Protokolant Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. sprawy ze skargi Ogólnopolskiego Akademickiego Związku Zawodowego w W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia 30 maja 2011 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi akt administracyjnych sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. zasądza od Prezydenta W. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący Ogólnopolski Akademicki Związek Zawodowy w W. - w dniu 30 maja 2011 r. zwrócił się z prośbą o przesłanie kserokopii zatwierdzonego przez Wydział Edukacji Urzędu Miejskiego W. arkusza organizacyjnego pracy Gimnazjum Nr [...] we W. na rok szkolny 2011/2012. W odpowiedzi, pismem z dnia 9 czerwca 2011 r. organ poinformował wnioskodawcę, iż przedmiotowy arkusz organizacyjny został przedstawiony Ogólnopolskiemu Akademickiemu Związkowi Zawodowemu w W. celem zapoznania w dniu 31 maja 2011 r., co zostało potwierdzone odpowiednią adnotacją na wydruku przedmiotowego arkusza a w związku z powyższym bezzasadne jest przesłanie wnioskodawcy kserokopii. Strona skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Prezydenta W. w sprawie udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem zawartym w piśmie z dnia 30 maja br., gdyż mimo upływu terminu nie spełniono żądania informacyjnego. W odpowiedzi Prezydent W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył , co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, która miedzy innymi obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w określonych w pkt 1-4 tego artykułu przypadkach (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem oraz poglądami doktryny bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, lecz mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem, w określonym terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Według przepisu art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Sformułowany przez stronę skarżącą zarzut bezczynności dotyczy kategorii spraw uregulowanych przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Powołana ustawa stanowi, iż prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Uprawnienie to wykonywane jest poprzez: 1) uzyskanie informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, 2) wgląd do dokumentów urzędowych, 3) dostęp do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (art. 3 ust. 1 omawianej ustawy). Przepisy ustawy precyzują terminy, sposób oraz formę załatwienia wniosku o udostępnianie informacji publicznej i tak zgodnie z brzmieniem art. 13 ust. 1 udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust.2). Po myśli zaś art. 14 ust. 1 - udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (ust.2). Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust.1). Trzeba także wskazać na treść art. 12 ust. 2, stosownie do którego podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość kopiowania informacji publicznej albo jej wydruk lub przesłania informacji publicznej albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji. W świetle powyższych regulacji nie może budzić wątpliwości, że udostępnienie informacji publicznej następuje zasadniczo w formie żądanej przez wnioskującego i nie polega wyłącznie na umożliwieniu zapoznania się z nią. Do powinności podmiotu udostępniającego informację publiczną należy bowiem również stworzenie warunków do uzyskania jej w postaci utrwalonej, w jednej z form przewidzianych w przepisie art. 12 ust. 2, obejmujących także kserokopie. Jak wypowiadał się wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, którego poglądy Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w całej rozciągłości - udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną polegającą przy tym na udostępnieniu dokumentu do wglądu, wydaniu jego kserokopii albo w inny sposób uczynieniu zadość wnioskowi. Dysponent informacji publicznej - po myśli art. 14 ust. 1 cyt. ustawy - jest zobowiązany bowiem do jej udostępnienia w formie określonej przez wnioskodawcę. Ustawowe pojęcie "wglądu do dokumentów" należy utożsamiać z istnieniem faktycznych możliwości zapoznawania się z tymi dokumentami przez osoby zainteresowane i dlatego pojęcie to obejmuje również prawo do domagania się wydania kserokopii dokumentu (wyroki NSA: z dnia 16 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1261/08, z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt I OSK 209/09 r., z dnia 16 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1261/08). Zgodnie z tezą sformułowaną w wyroku z dnia z dnia 2 grudnia 2010 r. (sygn akt I OSK 1622/10, LEX nr 745108) w przypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie wydania kserokopii dokumentu, do realizacji tego prawa nie wystarczy ani poinformowanie wnioskodawcy o treści dokumentu, ani zezwolenie na zapoznanie się z jego treścią w określonym miejscu i czasie. Dopiero wydanie żądanych kserokopii jest realizacją tego rodzaju wniosku. Z akt sprawy ewidentnie zaś wynika, że żądanie strony skarżącej zawarte w piśmie z dnia 30 maja 2011 r. ukierunkowane było wprost na udostępnienie jej kserokopii arkusza organizacyjnego. Niezałatwienie wniosku strony w sposób i terminie określonych prawem należy uznać wobec tego za przejaw bezczynności organu w tej materii. Z przytoczonych powodów, na mocy art. 149 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje wsparcie w art. 200 p.p.s.a.