IV SAB/Wr 89/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. K. W., dalej: skarżąca, pismem z dnia 10 lutego 2011 r. wystąpiła do Prezydenta W. z uwagą do opracowywanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zespołu urbanistycznego Z. we W. o uwzględnienie zmiany funkcji działki nr[...], obręb Z., przy ul. [...] z usługowej na usługowo-mieszkalną. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 17 lutego 2011 r. skarżącej wskazano, że zgłoszona uwaga będzie stanowić ważną informację przy dalszych pracach nad projektem planu. W myśl przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie może ona stanowić formalnej uwagi do projektu planu, co wynika z procedury opracowania miejscowych planów, zgodnie z którą przedmiotowy plan miejscowy jest obecnie na etapie przygotowania do uzgodnienia z właściwymi instytucjami i organami. Dopiero na etapie wyłożenia planu do publicznego wglądu mieszkańcy mogą składać uwagi do projektu planu. Poinformowano także skarżącą, że na każdym etapie procedury sporządzania miejscowego planu mieszkańcy mogą wystąpić o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej opracowywanego projektu planu. Wnioskiem z dnia 11 czerwca 2012 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem do Prezydenta W. o udzielenie informacji publicznej, to jest wskazanie przyczyny zmiany w opracowywanym aktualnie projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zespołu urbanistycznego Z. we W. przeznaczenia terenu przy ul. [...] oznaczonego na rysunku planu symbolem 7MN-U/2, która zaopiniowana została w dniu 12 maja 2011 r. na oznaczenie symbolem 13 UZ oraz ustalenie przeznaczenia na: poradnie medyczne, pracownie medyczne, stacje transformatorowe i obiekty infrastruktury technicznej. Pismem z dnia 22 czerwca 2012 r. poinformowano, że prośby skarżącej nie można traktować jako wniosku o udzielenie informacji publicznej. Zgodnie z procedurą określoną w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy do czasu uchwalenia przez Radę Miejską W. ma status projektu, ulega więc z natury rzeczy zmianom. Ostateczny kształt otrzyma dopiero wtedy, kiedy jego zapisy zostaną zatwierdzone uchwałą Rady Miejskiej W. Pismem z dnia 24 lipca 2012 r. skarżąca złożyła skargę na bezczynność Prezydenta W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zarzuciła Prezydentowi W. naruszenie art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej: ustawa. Wniosła o stwierdzenie bezczynności Prezydenta W. i zobowiązania tego organu do udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem skarżącej z dnia 12 czerwca 2012 r. i ustalenie osób winnych nieudzielania informacji. W odpowiedzi na skargę skarżącej wyjaśniono, że w wyznaczonym przez Prezydenta W. terminie zbierania wniosków do przedmiotowego projektu, skarżąca nie złożyła wniosku. W związku z tym formalnie nie rozpatrywano wniosku skarżącej. Zbieranie wniosków do przedmiotowego projektu planu odbywało się w okresie od 24 września 2009 r. do 16 października 2009 r. Natomiast na etapie opiniowania projektu planu skarżąca, pismem z dnia 14 lutego 2011 r. zwróciła się o zmianę przeznaczenia należącej do niej nieruchomości - oznaczone jako uwagi do planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego Z. we W., co zgodnie z procedurą opracowywania planów, nie mogło być traktowane jako formalna uwaga. Zdaniem Prezydenta W., wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, nie mieści się w żadnej z kategorii informacji, zawartej w ustawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Podmiot do którego skarżąca zwróciła się o stosowną informację publiczną nie jest bowiem bezczynny. Bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej należałoby – w zasadzie – utożsamiać z taką sytuacją w której informację o jaką zwraca się uprawniony/a istotnie stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy nie jest udostępniana na konkretne żądanie przez jej dysponenta. Tymczasem informacja o jaką zwróciła się skarżąca nie ma takiej cechy wobec czego została ona trafnie zawiadomiona, pismem z dnia 22 czerwca 2012 r. nr BRW.DPP2.73211/412/828/12, że Prezydent Miasta nie może uczynić zadość wnioskami. Trzeba też mieć na uwadze, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zaznaczając przy tym, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Przywołane przepisy ustawy, wskazują na to, że informacją publiczną jest każda informacja w sprawach publicznych, a w szczególności w sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są nadmiernie precyzyjne należy przy ich wykładni kierować się przepisem art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym – w szczególności – prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Uwzględniając wszystkie te aspekty można zatem powiedzieć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykazujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowanie majątkiem publicznym. Informacja publiczna dotyczy – co do zasady – sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do władzy publicznej (jej organów) oraz innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od wymienionych wyżej organów i podmiotów (wyroków WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 721/08). We wspomnianym piśmie z dnia 22 czerwca 2012 r. trafnie stwierdzono, że wniosek o udzielenie informacji publicznej, polegającej na wskazaniu przyczyny zmiany przeznaczenia terenu w opracowywanym aktualnie projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zespołu urbanistycznego Z. we W. nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślenia przy tym wymaga, że informacja publiczna ma konkretny, zmaterializowany wykaz, istnieje w konkretnym kształcie, o co uprawniony/a zwraca się wskazując konkretnie jej zakres. Tymczasem skarżąca, oczekuje od Prezydenta W. faktycznie wyjaśnienia dlaczego uległo zmianie przeznaczenie terenu w opracowywanym planie zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji gdy organ administracyjny ma wyjaśnić podobną sytuację nie można przyjąć, by informacja publiczna istniała i zwracać się o jej udostępnienie. Trafnie zatem wskazano skarżącej, przepis art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który określa procedurę sporządzenia planu miejscowego. Odesłanie do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest uprawnione nadto tym, że ustawa o dostępie do informacji publicznej. W art. 1 ust. 2 wprowadza zasadę nie konkurowania jej przepisów z przepisami innych aktów prawnych. Niezależnie od tego należy mieć na uwadze, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w dziale VIII poświęconym skargom, wnioskom pozwalają również realizować tego rodzaju żądania osób zainteresowanych. Z przedstawionego kontekstu prawnego widać, że jeśli uznaje się w takim przypadku, brak informacji publicznej, to prawo do wiedzy, obywatela o konkretnych procesach może się opierać na odrębnych rozwiązanych prawnych gwarantujących uzyskanie stosownej informacji. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało skargę oddalić. PM 27.11.2012 r.