IV SAB/Wr 967/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2025 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi M. S. jest bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Jak wynikało z akt sprawy w dniu 2 czerwca 2023 r. Skarżący wystąpił o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wniosek złożył do Wojewody Opolskiego, zgodnie z właściwością miejscową. Pismem z dnia 18 września 20243r. Skarżący zwrócił się z prośbą o przekazanie jego wniosku zgodnie z właściwością do Wojewody Dolnośląskiego. Prośbę ponowił w dniu 3 listopada 2023 r. W dniu 18 grudnia 2023 r. sprawa została przekazana zgodnie z właściwością. Pismem z dnia 24 marca 2024 r. Skarżący wniósł ponaglenie, które w dniu 25 marca 2024 r. zostało pozostawione bez rozpoznania. Pismem z tego samego dnia organ wezwał Skarżącego o uzupełnienie braków wniosku. W dniu 26 kwietnia 2024 r. Skarżący stawił się w organie celem uzupełnienia braków formalnych wniosku przedkładając także wymagane dokumenty. Pismem z dnia 12 sierpnia 2024 r. Skarżący wezwał organ do wydania decyzji administracyjnej. Pismem z dnia 23 października 2024 r. organ wystąpił w trybie art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2024 r. poz. 769 ze zm., dalej ustawa o cudzoziemcach) do wskazanych w piśmie służb o informację, czy wjazd i pobyt Skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony i bezpieczeństwa porządku publicznego. W dniu 1 października 2024 r. Skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w zakresie procedowania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wnioskował o zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie w terminie 14 dni; stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; dopuszczeniem dowodów załączonych do skargi: ponaglenia z dnia 14 marca 2024 r. wraz z dowodem jego nadania na okoliczność dopełnienia wymogów warunkujących wniesienie skargi; pisma z dnia 12 sierpnia 2024 r. wzywającego do wydania decyzji w sprawie, na okoliczność ponownego wezwania organu do załatwienia sprawy; zawiadomienia z dnia 25 marca 2024 r. w przedmiocie rozpoznania ponaglenia na okoliczność nieuwzględnienia stanowiska Skarżącego co do pozostawania organu w bezczynności oraz wezwania z dnia 25 marca 2024 r. skierowanego do Strony w przedmiocie stawiennictwa w organie w dniu 26 kwietnia 2024 r.; na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) domagał się przyznania sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty, o której mowa w art. 156 § 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu opisał okoliczności faktyczne sprawy negując pogląd organu wyrażony w zawiadomieniu o pozostawieniu ponaglenia bez rozpoznania o wstrzymaniu biegu terminów rozpoznania sprawy na podstawie art. 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz.U. z 2024 r., poz. 167 ze zm., dalej: ustawa z dnia 12 marca 2022 r.). W opinii Skarżącego przepis ten nie może być odnoszony do wszystkich cudzoziemców. Dalej podnosił zarzut bezczynności wskazując na rażące przekroczenie terminów rozpoznania sprawy oraz ograniczenie możliwości swobodnego przekraczania granicy i realizacji planów życiowych W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu powołał się na zapisy art. 100c i art. 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz.U. z 2023 r., poz. 103 ze zm., dalej: ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy), wywodząc, że zawiesiły one do dnia 30 września 2025 r. bieg terminów na rozpoznanie sprawy, co wyklucza orzeczenie bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, co nakazywało jej oddalenie. Na wstępie odnotowania wymaga, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Dokonując oceny postępowania organu w zakreślonych granicach trzeba wskazać, że terminy załatwiania spraw regulują przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.). W art. 35 k.p.a. ustawodawca wskazał m.in., że sprawy winny być załatwiane bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca od wszczęcia postępowania, a sprawy szczególnie skomplikowane - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy. Z tego okresu ustawodawca wyłączył terminy przewidziane w przepisach dla dokonania określonych czynności, okresy zawieszenia postępowania, trwania mediacji, opóźnień leżących po stronie wnioskodawcy lub niezależne od organu administracji. Jednocześnie w § 4 ww. normy wskazał, że przepisy szczególne mogą określać inne terminy załatwienia spraw. Taką szczególną normę stanowią regulacje art. 212 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2023 r., poz. 519 ze zm., dalej ustawa o cudzoziemcach). Zgodnie z treścią wskazanych regulacji w brzmieniu obowiązującym w dacie składania wniosku: decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni (ust. 1). Termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z następujących zdarzeń: 1) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu tego wniosku, chyba że wobec cudzoziemca nie stosuje się wymogu osobistego stawiennictwa, lub 2) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione, lub 3) cudzoziemiec przedłożył dokumenty, o których mowa w art. 106 ust. 2 pkt 2, lub wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 106 ust. 2a, upłynął bezskutecznie (ust. 2). Jednakże w okolicznościach rozpoznawanej sprawy ocena dochowania ww. terminów załatwienia sprawy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta UE nie jest możliwa z uwagi na zapis art. 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. (obowiązujący w dacie złożenia przez Stronę wniosku). Zgodnie z jego brzmieniem w okresie do dnia 30 czerwca 2024 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących: 1) udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, 2) zmiany: a) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, b) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, 3) cofnięcia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej - w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres (ust. 1). Na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2024 r., poz. 856) termin zawieszenia opisanych postępowań przedłożono do dnia 30 września 2025 r. Jak wynika z akt sprawy wniosek Skarżącego wszczynający postępowanie został złożony w organie w dniu 2 czerwca 2023 r., a przekazany do organu (Wojewodzie Dolnośląskiemu) w dniu 18 grudnia 2023 r., zatem w dacie obowiązywania przepisu art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, który zawiesza bieg terminów od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 30 września 2025 r. Oznacza to, że terminy na rozpoznanie sprawy z wniosku Skarżącego o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę nie rozpoczęły biegu na mocy powołanych przepisów, co wyklucza możliwość stwierdzenia bezczynności organu. Skoro nie biegnie ustawowy termin załatwienia sprawy, nie sposób uznać, że w sprawie doszło do bezczynności. Jednocześnie Sąd podzielił pogląd organu, że powołany zapis art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy ma zastosowanie do wszystkich cudzoziemców, nie tylko podmiotów objętych zakresem ww. ustawy. Stanowi on regulację o charakterze szczególnym i może być stosowany samodzielnie, co wynika z wykładni językowej, celowościowej i systemowej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 638/23; sygn. akt II OSK 2372/23; z dnia 5 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2059/22; z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt II OSK 2421/22; z dnia 10 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2521/22, wszystkie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Podnoszone przez Stronę w skardze zarzuty nie zatem mogą odnieść skutku. Mając powyższe na uwadze, w związku z opisanym zawieszeniem biegu terminów załatwienia sprawy przewidzianym w art. 100d ustawy z dnia 12 marca 2022r., skargę Strony należało oddalić w całości, co ma umocowanie w art. 151 p.p.s.a.