IV SAB/Wr 97/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy z wniosku skarżącego o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 marca 2016 r. sygn. akt IV SAB/Wr 97/13 w sprawie ze skargi Z. R. na bezczynność Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie rozpoznania i wydania decyzji na złożony wniosek o udzielenie pomocy w uzyskaniu zatrudnienia postanawia: odmówić wykładni wyroku. Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wr 97 /13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę Z. R., dalej: skarżący, na bezczynność Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie rozpoznania i wydania decyzji na złożony wniosek o udzielenie pomocy w uzyskaniu zatrudnienia. Pismem z dnia 12 maja 2016 r. skarżący złożył wniosek o wykładnię dwóch wyroków w tym wdanego w niniejszej sprawie wyroku z dnia 30 kwietnia 2016 r. z tym uzasadnieniem, że wydany wyrok jest dla niego niezrozumiały i nasuwa wątpliwości co do zasadności oddalenia skargi. Skarżący stwierdził m.in. że "doręczone mi orzeczenia i ich uzasadnienie są dla mnie kompletnie niezrozumiałe i stanowią jeden stek bzdur administracyjnych powielanych z decyzji na decyzję i z wyroku na wyrok". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016r., poz. 718) dalej p.p.s.a – sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak również doktrynie prawa sądowoadministracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia sądu zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia (jak i jego uzasadnienia), ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. B.Dauter (w:) B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V LEX 2013, a także postanowienia NSA: z dnia 5 grudnia 2012r., sygn. akt I GSK 148/10; z dnia 21 maja 2010r., sygn. akt II FZ 191/10; z dnia 23 czerwca 2008r., sygn. akt I OZ 406/08 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu wyrok z dnia 30 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wr 561/13 nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 p.p.s.a. Jest kompletny, tj. zawiera rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie. Zarówno treść orzeczenia jak i powołane motywy uzasadnienia oraz podstawa prawna wyroku są jednoznaczne i czytelne. W uzasadnieniu wyroku Sąd w sposób jasny wskazał i wyjaśnił podstawę prawą rozstrzygnięcia, dlatego wyjaśnianie tej kwestii po raz kolejny nie mieści się w ramach wykładni wyroku, o której mowa w art. 158 p.p.s.a. Wobec tego trudno przyjąć, że wyrok ten wymaga niezbędnej wykładni. Należy przy tym wskazać, że aczkolwiek skarżący we wniosku formułuje żądanie dokonania wykładni wyroku, niemniej jednak z treści uzasadnienia nie sposób wywnioskować na czym te domniemane wątpliwości miałyby polegać. Z analizy wniosku wynika wręcz odmienna konstatacja, że skarżący prowadzi polemikę z rozstrzygnięciem wyroku, którego przedmiotem było oddalenie jego skargi, nie mając przy tym żadnych wątpliwości, że było to rozstrzygnięcie co najmniej niezasadne. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 158 p.p.s.a. odmówił wykładni wyroku.