IV SO/Wr 1/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Marta Pająkiewicz – Kremis (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV wniosku P. B. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta Oleśnica za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Burmistrzowi Miasta Oleśnica grzywnę w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych; II. zasądzić od Burmistrza Miasta Oleśnica na rzecz wnioskodawcy P. B. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 8 stycznia 2021 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, P. B. wniósł, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), o wymierzenie Burmistrzowi Miasta Oleśnicy grzywny za nieprzekazanie skargi z dnia 4 grudnia 2020 r., wniesionej na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oraz materiałów wytworzonych przez ten organ. We wniosku zawarte zostało również żądanie zasądzenia od Burmistrza Miasta Oleśnicy na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na ten wniosek, Burmistrz Miasta Oleśnicy wniósł o jego oddalenie. Uzasadniając to stanowisko organ wskazał, że w dniu 4 grudnia 2020 r. P. B. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Oleśnicy w przedmiocie udostępnienia informacji i materiałów na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.). Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a., termin na przekazanie tej skargi do sądu administracyjnego upływał w niedzielę 3 stycznia 2021 r. Z uwagi na powyższe oraz mając na uwadze treść art. 83 § 2 p.p.s.a. w myśl którego, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, skarga strony wraz z załączonym do niej kompletem dokumentów oraz wraz z odpowiedzią na skargę została przesłana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 4 stycznia 2021 r., drogą elektroniczną. Akta sprawy zostały z kolei, zgodnie z § 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1003) przesłane do tego Sądu za pośrednictwem Poczty Poleconej, przesyłka o numerze nadawczym ([...])[...] (potwierdzenie nadania tej przesyłki w dniu 4 stycznia 2021 r. dołączono do odpowiedzi na wniosek). Podsumowując organ stwierdził, że w ustawowym terminie dopełnił ciążącego na nim obowiązku o jakim mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a zatem wniosek o wymierzenie grzywny powinien zostać oddalony jako oczywiście bezzasadny. Z urzędu należy wskazać, że z uwagi na nadesłanie przez organ skargi skarżącego w formie pliku pdf Sąd kilkukrotnie wzywał organ do nadesłania skargi w postaci oryginalnego dokumentu elektronicznego jaki wpłynął na skrzynkę e-PUAP organu. Ostatecznie, Sąd zwrócił się bezpośrednio do wnioskodawcy o nadesłanie skargi, jaką wnioskodawca wysłał na platformę e-PUAP, z dodatkowym pouczeniem, ze skarga taka powinna być opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym lub podpisem osobistym. Ostatecznie również, organ w dniu 11 czerwca 2021 r. przesłał do Sądu: skargę w wymaganym formacie oraz odpowiedź na skargę opatrzoną kwalifikowanym podpisem. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 i § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U . z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Stosownie zaś do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przy czym, zgodnie z § 3 ust. 1 - 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1003; dalej: rozporządzenie Prezydenta RP), skargę oraz odpowiedź na skargę organ przekazuje w formie lub postaci, w jakiej zostały sporządzone (ust. 1). Skargę lub odpowiedź na skargę sporządzoną w formie dokumentu elektronicznego organ przekazuje do elektronicznej skrzynki podawczej sądu (ust. 2). W przypadku gdy forma lub postać skargi i odpowiedzi na skargę różnią się, organ, przekazując dokument elektroniczny, o którym mowa w ust. 2, załącza uwierzytelnioną kopię, w formie dokumentu elektronicznego, skargi lub odpowiedzi na skargę sporządzonej w postaci papierowej (ust. 3). W przypadku, o którym mowa w ust. 3, kopię skargi lub odpowiedzi na skargę, w formie dokumentu elektronicznego, uwierzytelnia się kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną, kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub podpisem zaufanym (ust. 4). Jak natomiast stanowi art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się przez organ do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z konstrukcji art. 55 § 1 p.p.s.a. wynika, że ów przepis przez znajdujące się tam określenie "sąd może orzec", ma charakter fakultatywny. Zatem sąd nie jest zobligowany, nawet przy spełnieniu ustawowych przesłanek, do wymierzenia grzywny organowi za nieprzekazanie w określonym terminie skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku skarżącego sąd obowiązany jest wziąć pod rozwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności czas jaki upłynął od wniesienia skargi. Zaakcentować też trzeba, że zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy należy stwierdzić, że w sprawie nie jest sporne, że skarżący przesłał skargę na bezczynność organu (która następnie została zarejestrowana pod sygn. akt IV SAB/Wr 1/21) za pośrednictwem platformy e-PUAP organu. W dniu 4 stycznia 2021 r. skarga strony wraz z odpowiedzią organu na tę skargę wpłynęła do Wydziału II tut. Sądu, a w dniu 7 stycznia 2021 r. do Wydziału IV. Jak wynika z akt sprawy o sygn. akt IV SAB/Wr 1/21, organ przesłał do Sądu skargę wraz z odpowiedzią na skargą drogą elektroniczną, przy czym, nadesłana przez organ skarga została nadesłana w formacie pdf, a zatem nie był to dokument elektroniczny wysłany w formie pozwalającej na weryfikację podpisu skarżącego. Kilkukrotne zobowiązanie przez Sąd organu do nadesłania Sądowi skargi nie w formie skanu wydrukowanej skargi, lecz w postaci jaką skarżący przesłał tę skargę do organu za pośrednictwem platformy e-PUAP okazały się bezskuteczne. Organ wprawdzie reagował na wezwania Sądu, niemniej, nie doprowadziło do nadesłania do Sądu skargi w postaci żądanej przez Sąd, tj. zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. W myśl tego przepisu, skargę oraz odpowiedź na skargę organ przekazuje w formie lub postaci, w jakiej zostały sporządzone. Ostatecznie, dopiero na skutek wezwania Sądu skierowanego bezpośrednio do skarżącego Sąd dysponował skargą elektroniczną we właściwej postaci i mógł zweryfikować podpis skarżącego. Trzeba też dodać, że w dniu 11 czerwca 2021 r. wpłynęła do Sądu skarga nadesłana przez organ zgodnie z wymogiem z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia. Także w tym dniu, wpłynęła do Sądu odpowiedź na skargę, opatrzona podpisem kwalifikowanym. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie – mimo zrozumienia dla trudności z jakimi borykają się organy w zakresie obsługi korespondencji e-PUAP – przesłanki wymierzenia organowi grzywny zostały spełnione. W tych okolicznościach, Sąd zdecydował o wymierzeniu organowi grzywny w kwocie 200 zł. Przy wymierzaniu wysokości tej grzywny Sąd miał na uwadze sposób postępowania organu. Działania organu w sprawie niewątpliwie ukierunkowane były na wypełnienie obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a., niemniej jednak, mając na uwadze elektroniczny sposób nadania skargi przez skarżącego, organ nie sprostał wymogom rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, wymiar grzywny, wyliczony na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a., uznać należy dostateczny z punktu widzenia dyscyplinująco-restrykcyjnego charakteru tej instytucji. W ocenie Sądu, dolegliwość grzywny jest wystarczająca, aby zapobiec na przyszłość uchybieniom w zakresie obowiązków dotyczących przekazywania skarg w postępowaniu sądowym. Sąd zaznacza, że niezastosowanie się do obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. ma miejsce zarówno w przypadku niepodjęcia przez organ wszystkich wymaganych czynności, jak również w sytuacji wykonania przez organ tylko niektórych z nich, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. Kierując się przedstawioną argumentacją, działając na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie I postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu kwotę kosztów złożył się uiszczony przez wnioskodawcę w kwocie 100 zł.