IV SO/Wr 12/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z.R. z dnia 10 września 2013 r. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt IV SO/Wr 12/10 oraz o wstrzymanie jego wykonania w sprawie z wniosku Z. R. o wymierzenie Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. grzywny za nieprzekazanie skargi w trybie art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o dokonanie wykładni powyższego postanowienia; II. odmówić wstrzymania wykonania powyższego postanowienia. Postanowieniem z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt IV SO/Wr 12/10 wymierzona została Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. grzywna za nieprzekazanie skargi Z. R., dalej skarżący, w trybie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Pismami z dnia 6 sierpnia 2013 r. oraz z dnia 19 sierpnia 2013 r. skarżący, na podstawie art. 158 p.p.s.a. wezwał Sąd "do wyjaśnienia wątpliwości związanych z opublikowanym orzeczeniem" i stwierdzenia nieważności postępowania sądowoadministracyjnego oraz niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń wydanych w sprawie. Postanowieniem z dnia 17 września 2013 r. sygn. akt IV SO/Wr 12/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił dokonania wykładni postanowienia tegoż Sądu, wskazując, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Zdaniem Sądu nie zachodziły przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni przedmiotowego orzeczenia. Postanowienie Sądu jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny odrzucenia skargi. Wskazał ponadto, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości stwierdzenia przez wojewódzki sąd administracyjny nieważności zapadłych przed tym sądem orzeczeń. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. wyłącznie Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bada czy w sprawie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. Odnośnie zaś żądania stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem, podał, że przepisy p.p.s.a., wprowadzające na grunt tego postępowania tę instytucję prawną, wymagają spełnienia określonych przesłanek, w tym sporządzenia takiej skargi przez profesjonalnego pełnomocnika. W dniu 10 września 2013 r. skarżący złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sygnowanych sprawach. W skardze wezwał Sąd, na podstawie art. 158 p.p.s.a., do wyjaśnienia wątpliwości związanych z opublikowanym orzeczeniem, stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń i rozstrzygnięcia w sprawach oraz wstrzymania wykonania orzeczeń. Wskazać należy, że skarga skarżącego o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego postanowienia zostanie rozpoznana przez tut. Sąd w odrębnym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek ten nie jest zasadny. Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Stwierdzić należy, że wniosek skarżącego o dokonanie wykładni postanowienia Tut. Sądu z dnia 12 października 2010 r. zawarty w skardze z dnia 10 września 2013 r. jest ponownym wnioskiem o dokonanie wykładni tego postanowienia. Wskazać należy, że postanowieniem z dnia 17 września 2013 r. sygn. akt IV SO/Wr 12/10 Tut. Sąd odmówił dokonania wykładni postanowienia tegoż Sądu, wskazując, że nie zachodziły przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni przedmiotowego orzeczenia. Tym samym ponowne postępowanie z wniosku skarżącego o dokonanie wykładni postanowienia Tut. Sądu z dnia 12 października 2010 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SO/Wr 12/10, oparte na tych samych przesłankach, jest bezprzedmiotowe. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia Tut. Sądu z dnia 12 października 2010 r., wskazać należy, że zgodnie z art. 196 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OZ 304/11 oddalił zażalenie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej na wskazane postanowienie. Zatem postanowienie Tut. Sądu z 12 października 2010 r. stało się prawomocne od dnia 29 kwietnia 2011 r. W tych okolicznościach brak zatem przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania tego orzeczenia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., postępowanie sądowe z wniosku skarżącego o dokonanie wykładni postanowienia Tut. Sądu z dnia 12 października 2010 r. należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe, co orzeczono w punkcie I sentencji postanowienia. Natomiast odmówiono wstrzymania wykonania powyższego postanowienia na podstawie art. 196 p.p.s.a. (punkt II).