IV SO/Wr 12/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku P. Ż. o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie sądowi w terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć [...] Kołu [...] "[...]" we W. grzywnę w kwocie 250 (słownie: dwieście pięćdziesiąt) złotych; II. zasądzić od [...] Koła [...] "[...]" we W. na rzecz P. Ż. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z 30 marca 2015 r., uzupełnionym pismem z 18 czerwca 2015 r., P. Ż. (zwany dalej stroną lub wnioskodawcą) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie [...] Kołu [...] "[...]" we W. grzywny za nieprzekazanie tut. Sądowi skargi wraz z aktami sprawy. Uzasadniając swoje żądanie strona wskazała, że w dniu 20 lutego 2015 r. do zarządu wymienionego koła [...] wpłynęła skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Przedmiotem zarzucanej bezczynności było nierozpoznanie wniosku strony z dnia 16 stycznia 2015 r. obejmującego żądanie udostępnienia uwierzytelnionych kopii dokumentów związanych z zastosowanym wobec wnioskodawcy środkiem dyscyplinującym w postaci wykluczenia z polowania zbiorowego zorganizowanego w obwodzie nr [...] w dniu [...]. Wnioskodawca podkreślił, że do dnia wszczęcia niniejszego postępowania sądowego skarga, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, nie została przekazania do Sądu pomimo istniejącego obowiązku prawnego. Wobec powyższego strona wniosła o wymierzenie Zarządowi [...] Koła [...] "[...]" we W. grzywny w granicach jej górnej wysokości. Ponadto wnioskodawca stwierdził również, że postępowanie Koła kwalifikuje się do uznania go za rażące naruszenie obowiązków ustawowych, które winno stanowić podstawę do wystąpienia z postanowieniem sygnalizacyjnym do Zarządu [...] Polskiego Związku [...] we W. Pismem z 23 kwietnia 2015 r. przesłano organowi przedmiotowy wniosek w celu udzielenia stosownej odpowiedzi w terminie 15 dni od dnia jego doręczenia, co nastąpiło 24 kwietnia 2015 r. W udzielonej przez organ odpowiedzi na wniosek, która wpłynęła do tut. Sądu w dniu 12 czerwca 2015 r., odwołano się do kwestii zasadności udostępnienia żądanych przez wnioskodawcę informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., zwanej dalej w skrócie u.d.i.p.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wymierzenie grzywny zasługiwał na uwzględnienie, albowiem podmiot zobowiązany do przekazania skargi P. Ż. do tut. Sądu nie wykonał ciążących na nim ustawowych obowiązków. Zgodnie z art. 55 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przesłanką obligatoryjną do zastosowania instytucji grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku, winno nastąpić – jak stanowi art. 21 pkt 1 u.d.i.p. – w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi. Z treści wniosku strony oraz załączonych do niego dokumentów, jednoznacznie wynika, że skarga dotycząca zarzucanej organowi bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej została skutecznie doręczona Kołu [...] w dniu 20 lutego 2015 r. Okoliczność tę zdaje się również przyznawać sam organ, który nie kwestionując faktu doręczenia skargi, przechodzi do polemiki z zawartymi w niej argumentami. Należy przy tym podkreślić, że stanowisko Koła nie odnosi się w ogóle do kwestii wykonania obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie określonym przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Mając zatem na uwadze fakt doręczania organowi skargi w dniu 20 lutego 2015 r., termin na jej przekazanie do sądu administracyjnego winien upłynąć z dniem 7 marca 2015 r., który wypadał w sobotę. Jednak zgodnie z dyspozycją art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się dzień następny po dniu lub dniach wolnych od pracy. Stąd też ostatnim dniem terminu na przekazanie skargi był 9 marca 2015 r. We wskazanym terminie Koło [...] nie przekazało jednak wniesionej skargi do sądu administracyjnego. Obowiązek ten nie został przy tym w ogóle wykonany, gdyż do dnia rozpoznania przedmiotowego wniosku, skarga P. Ż. nie została przekazana. Jak słusznie zauważa strona skarżąca, organ – w tym wypadku Koło [...] – nie jest dysponentem skargi i nie może arbitralnie oceniać jej zasadności w sytuacji, gdy istnieją powołane do tego instytucje wymiaru sprawiedliwości, posiadające w tym zakresie własne kompetencje i kierujące się procedurami będącymi powszechnie obowiązującemu prawem dla wszystkich – a nie tylko niektórych – podmiotów. Wobec powyższego wniosek o wymierzenie organowi grzywny okazał się w pełni uzasadniony. Zgodnie z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak wynika z komunikatu Prezesa GUS z dnia 17 lutego 2015 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski z dnia 20 lutego 2015 r. pod pozycją 221, przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2014 r. wyniosło 3308,33 złotych. Wobec tego maksymalna wysokość grzywny kształtuje się na poziomie 33083,30 złotych. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi. W niniejszej sprawie na wysokość wymierzonej grzywny w kwocie 250 złotych miał wpływ czteromiesięczny okres zwłoki w przekazaniu skargi przez Koło [...], podczas gdy termin na jej przekazanie – zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. – wynosił 15 dni oraz okoliczność, że skarga do dnia wydania niniejszego postanowienia nie została w ogóle przekazana do tut. Sądu. Ponadto zwrócić należy uwagę, że organ udzielając odpowiedzi na wniosek, dodatkowo z przekroczeniem terminu wynikającego z zarządzenia Sądu, w ogóle nie odniósł się do przyczyn uniemożliwiających mu terminowe przekazanie skargi, wchodząc jednocześnie w spór merytoryczny dotyczący charakteru żądanych przez stronę informacji i obowiązku ich udostępnienia. Grzywna za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę ma charakter dyscyplinująco – restrykcyjny, co oznacza, że jej celem jest zarówno ukaranie organu za brak jego aktywności w realizacji spoczywających na nim obowiązków ustawowych jak i zmobilizowanie go do ich wykonania w sytuacji, gdy tego jeszcze nie uczynił (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14). Podmiot zobowiązany do przekazania skargi winien wziąć pod uwagę również i tę okoliczność, że wymierzenie grzywny uzależnione jest od pozostawania w zwłoce w realizacji obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. oraz istnienia stosowanego wniosku strony skarżącej. Oznacza to, że w przypadku niezastosowania się do nakazu przekazania skargi do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, grzywna może zostać wymierzona ponownie, aż do osiągnięcia swojego celu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 7/14). Dodać również należy, że przy ponownym wymierzaniu grzywny przesłanką mającą wpływ na jej wysokość będzie również niezastosowanie się organu do wydanego już postanowienia sądowego w sprawie zastosowania grzywny. Zgodnie z art. 55 § 3 p.p.s.a. o rażących przypadkach naruszenia obowiązków, o których mowa w § 2 lub w art. 54 § 2, skład orzekający lub prezes sądu zawiadamia organy właściwe do rozpatrywania petycji, skarg i wniosków. Inicjatywa w zakresie wystąpienia z takim postanowieniem leży jednakże po stronie podmiotów wymienionych w tym przepisie i jest podejmowana tylko z urzędu. Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że na obecnym etapie postępowania nie zaistniały jeszcze wystarczające przesłanki do zastosowania wskazanej instytucji, co oczywiście nie wyklucza sytuacji, że w przypadku dalszego braku aktywności organu, konieczność taka nie pojawi się później. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne prowadzące do wniosku, że żądanie strony skarżącej okazało się uzasadnione, sąd orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia, mając za podstawę art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.