IV SO/Wr 16/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. J. o wymierzenie grzywny Zarządowi A we W. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Zarządowi A we W. grzywnę w kwocie 250 (słownie: dwieście pięćdziesiąt) złotych; II. zasądzić od Zarządu A we W. na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 16 kwietnia 2018 r. P. J. (zwany dalej stroną, skarżącym lub wnioskodawcą) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Zarządowi A we W. (zwanemu dalej Zarządem lub organem) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w sprawie bezczynności dotyczącej udostępnienia informacji publicznej. Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawca wskazał, że w dniu 22 mara 2018 r. wniósł, za pośrednictwem Zarządu, skargę na bezczynność tegoż organu skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w zakresie udzielenia informacji publicznej na temat planu finansowego A na rok 2017 oraz sposobu jego realizacji, a także regulaminu Klubu Seniora. Mimo upływu piętnastodniowego terminu określonego w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej u.d.i.p.), organ nie przekazał Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, co uniemożliwia rozpoznanie sprawy. W związku z powyższym strona wniosła o wymierzenie Zarządowi grzywny w maksymalnej wysokości, orzeczenie że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania. Pismem z dnia 8 maja 2018 r. przesłano Zarządowi odpis wniosku skarżącego, jednocześnie wzywając go do udzielenia na niego odpowiedzi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Mimo upływu wskazanego terminu z dniem 28 maja 2018 r., Zarząd nie ustosunkował się do zarzutów wnioskodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 55 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. Stosownie do jego treści organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku, winno nastąpić – jak stanowi art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej u.d.i.p.) – w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi. Z treści wniosku strony wynika, że skarga dotycząca zarzucanej Zarządowi bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej została wniesiona w dniu 22 marca 2018 r. Zatem termin na przekazanie skargi do sądu administracyjnego winien upłynąć z dniem 6 kwietnia 2018 r., który wypadał w piątek. We wskazanym terminie Zarząd nie przekazał jednak wniesionej skargi do sądu administracyjnego. Obowiązek ten nie został przy tym w ogóle wykonany, gdyż do dnia rozpoznania przedmiotowego wniosku, rzeczona skarga nie wpłynęła do tutejszego Sądu. Zarząd nie ustosunkował się również do zarzutów skarżącego pomimo wezwania, które zostało do niego skierowane przez tutejszy Sąd pismem z dnia 8 maja 2018 r. Należy podkreślić, że rolą organu nie jest rozstrzyganie co do zasadności samej skargi. Jedynym bowiem podmiotem uprawnionym do oceny zarówno prawidłowości wniesienia skargi jak i trafności jej zarzutów będzie sąd administracyjny, który stwierdzi, czy skarga spełnia wszelkie wymogi formalne, a następnie czy znajduje uzasadnione podstawy. Ale by tak się stało Sąd musi jednak otrzymać od organu skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Przedmiotem niniejszej sprawy jest ukaranie organu grzywną za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, nie zaś bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Stąd też bez wpływu na kształt rozstrzygnięcia pozostawały takie kwestie jak zaliczenie Zarządu do kategorii podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, jej faktyczne udostępnienie, czy choćby ocena wniesionej skargi pod względem jej dopuszczalności. Mając zatem na uwadze, że zaskarżony podmiot nie uczynił zadość nałożonym na niego obowiązkom wynikającym z art. 21 pkt 1 u.d.i.p., wniosek o wymierzenie organowi grzywny okazał się zasadny. Zgodnie z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak wynika z obwieszczenia Prezesa GUS z dnia 16 lutego 2018 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski z dnia 19 lutego 2018 r. pod pozycją 197, przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2017 r. wyniosło 3731,13 złotych. Wobec tego maksymalna wysokość grzywny kształtuje się na poziomie 37.311,30 złotych. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi. W niniejszej sprawie na wysokość wymierzonej grzywny w kwocie 250 złotych miał wpływ kilkumiesięczny okres zwłoki w przekazaniu skargi oraz okoliczność, że skarga do dnia wydania niniejszego postanowienia nie została jeszcze przesłana do tutejszego Sądu. Nie bez znaczenie dla wysokości grzywny pozostaje również bierność organu zaistniała w niniejszym postępowaniu. Nie udzielił on bowiem nawet odpowiedzi na wniosek strony w przedmiocie wymierzenia grzywny. Z drugiej strony Sąd wziął pod uwagę charakter sprawy oraz fakt, że było to pierwsze postępowanie w sprawie niewykonania przez Zarząd obowiązków wynikających z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Grzywna za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę ma charakter mieszany (prewencyjno – dyscyplinująco – restrykcyjny), co oznacza, że jej celem jest zarówno ukaranie organu za brak jego aktywności w realizacji spoczywających na nim obowiązków ustawowych jak i zmobilizowanie go do ich wykonania w sytuacji, gdy tego jeszcze nie uczynił (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14). Podmiot zobowiązany do przekazania skargi winien wziąć pod uwagę również i tę okoliczność, że wymierzenie grzywny uzależnione jest od pozostawania w zwłoce w realizacji obowiązku wynikającego z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. oraz istnienia stosownego wniosku strony skarżącej. Oznacza to, że w przypadku niezastosowania się do nakazu przekazania skargi do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, grzywna może zostać wymierzona ponownie, aż do osiągnięcia swojego celu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 7/14). Mając na uwadze powyższe okoliczności prowadzące do wniosku, że żądanie wnioskodawcy okazało się uzasadnione, sąd orzekł jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia, mając za podstawę art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w punkcie II sentencji wynika z art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. W ramach niniejszej sprawy Sąd nie miał natomiast prawnej możliwości, aby jednocześnie stwierdzić, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Zarząd miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Tego rodzaju orzeczenie zostało bowiem przewidziane w ściśle określonych przez ustawę sytuacjach, w tym m.in. w przypadku, o którym mowa w powołanym przez stronę art. 154 § 2 p.p.s.a. Przepis ten nie odnosi się jednak do kwestii zwłoki w przekazaniu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na nią, lecz dotyczy szczególnego rodzaju skargi wnoszonej w sytuacji niewykonania już uprzednio wydanego przez sąd wyroku stwierdzającego bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania. Żądanie strony w tym zakresie pozbawione było zatem podstaw prawnych i nie mogło zostać zrealizowane w tym postępowaniu.