IV SO/Wr 17/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska, Protokolant starszy referent Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2014 r. sprawy z wniosku [...] o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W. grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić wniosek. Pismem z dnia 27 maja 2014r. [...] (wnioskodawca, skarżący) wniósł o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W. (SKO) "w maksymalnej ustawowo wysokości za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 30 kwietnia 2014r. w ustawowym terminie 30 dni w trybie art. 54 § 2 ustawy o ppsa złożonej w siedzibie organu administracyjnego". Do wniosku skarżący dołączył skargę o jakiej w nim mowa. Skarga kwestionuje decyzję Prezydenta W. wydaną w dniu [...] 2013r. nr [...] orzekającą o wstrzymaniu z dniem 1 października 2013r. dodatku mieszkaniowego do lokalu położonego przy ul. [...] przyznanego decyzją nr [...] na okres od 1 lipca 2013r. do 31 grudnia 2013r. w wysokości 70% wydatków mieszkaniowych. Skarżący zarzucił, że "decyzja ta nie została zweryfikowana przez SKO mimo prawidłowo i w terminie wniesionego odwołania w dniu 18 listopada 2013r. do SKO za pośrednictwem organu administracyjnego (dowód – pismo Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] 2013r. (...) w sprawie zapadło w dniu 26 marca 2014r. postanowienie Kolegium nr [...] umarzające postępowanie w sprawie na wezwanie z dnia 14 stycznia 2014r., 28 stycznia 2014r. Twierdzi się w nim, że w sprawie toczy się jakieś postępowanie sądowoadministracyjne i wezwanie jest bezzasadne". W odpowiedzi na wniosek SKO wniosło o jego oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi wskazało, że : dnia 30 kwietnia 2014r. do SKO wpłynęła skarga wnioskodawcy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Prezydenta W. z dnia [...] 2013 r. (nr [...]), w sprawie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego. Kolegium, pismem z dnia 20 maja 2014 r. ([...]), w związku z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) ppsa, przekazało Prezydentowi W. tę skargę. W piśmie z dnia 20 maja 2014r.wskazano, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną za pośrednictwem organu niewłaściwego jest działaniem nieprawidłowym. Utrwalone jest stanowisko w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu albo do organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien przekazać skargę organowi, o którym mowa w art. 54 § 1 ppsa (zob. np. postanowienie NSA z dnia 25 marca 2014 r., I FSK 8/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając to na uwadze Kolegium postanowiło przekazać powyższą skargę Prezydentowi W. Kolegium zaznaczyło, że - wbrew twierdzeniu skarżącego - do Kolegium nie wpłynęło odwołanie od decyzji z dnia [...] 2013 r. (nr [...]). Dnia 9 czerwca 2014 r. do Kolegium wpłynęło pismo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2014 r., w którym informowano, iż w wykonaniu zarządzenia z dnia 27 maja 2014 r. przesłano odpis wniosku skarżącego z dnia 27 maja 2014 r. wraz z załącznikami, o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na sprawę. Pismem tym wezwano Kolegium do złożenia odpowiedzi na wniosek. Zgodnie z art. 54 § 1 ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 ppsa). W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 ppsa). Udzielając odpowiedzi na wniosek skarżącego o wymierzenie Kolegium grzywny wskazać trzeba, że Kolegium nie miało obowiązku przekazania wspomnianej skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, gdyż zaskarżona decyzja nie została wydana przez Kolegium. Kolegium mając na uwadze treść przepisu art. 54 § 1 ppsa, jak już wyżej wskazano, przekazało Prezydentowi W. tę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, by tenże organ podjął czynności określone w art. 54 § 2 ppsa. Mając na względzie powyższe, Kolegium wniosło o oddalenie wniosku skarżącego o wymierzenie Kolegium grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny SKO nie jest zasadny. Wbrew wywodom wniosku SKO nie uchybiło obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 54 § 2 ppsa. Przepis ten stanowi, że organ o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Z przepisu §1 tego artykułu zaś wynika, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Tymczasem przedmiotem skargi wniesionej za pośrednictwem SKO nie było jego działanie lub bezczynność ale decyzja Prezydenta W. z dnia [...] 2013r. orzekająca o wstrzymaniu z dniem 1 października 2013r. dodatku mieszkaniowego. W myśl art. 65 § 1 Kpa jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Kolegium, stosownie do tego unormowania, przekazało skargę, o jakiej była mowa, Prezydentowi W., przy piśmie z dnia [...] 2014r., nr [...]. Jego kopię skarżący otrzymał. W piśmie tym SKO trafnie stwierdziło, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną za pośrednictwem organu niewłaściwego jest działaniem nieprawidłowym. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż wniesienie skargi bezpośrednio do sądu albo do organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sprawia, że Sąd ten lub organ powinien przekazać skargę organowi, o którym mowa w art. 54 § 1 ppsa (postanowienie NSA z dnia 25 marca 2014r., sygn. akt I FSK 8/14). Przekazanie zatem skargi Prezydentowi W. było w tym przypadku zasadne. Skarżący w skardze z dnia 30 kwietnia 2014r. (na wspomnianą decyzję Prezydenta W.) stwierdził, że decyzja ta nie została zweryfikowana przez SKO "mimo prawidłowo i w terminie wniesionego odwołania w dniu 18 listopada 2013r. do SKO we W. za pośrednictwem organu administracyjnego (...)". A także, że "w sprawie zapadło w dniu 26 marca 2014r. postanowienie Kolegium nr [...] umarzające postępowanie w sprawie na moje wezwanie z dnia 14 stycznia 2014r., 28 stycznia 2014r.". Podczas rozprawy sądowej skarżący, zapytany o to przez Sąd, stwierdził, że odwołanie od decyzji z dnia [...] 2013r. nie ma znaczenia dla tej sprawy, a po chwili, że nie ma tego odwołania. Gdy zaś chodzi o postanowienie Kolegium, które zapadło w dniu 26 marca 2014r. to znajduje się ono w aktach sprawy sądowej oznaczonej sygn. akt IV SA/Wr 295/14. Postępowanie sądowe w sprawie objętej tą sygnaturą zostało wszczęte przez skarżącego pismem z dnia 7 kwietnia 2014r. wniesionym do Sądu za pośrednictwem SKO tego samego dnia. Skarżący zażądał w nim stwierdzenia nieważności postanowienia SKO z dnia [...] 2014r., nr [...], umarzającego postępowanie z art. 37 Kpa "na wezwanie strony do usunięcia naruszenia prawa oraz stwierdzenia bezczynności organu w przedmiocie wydania decyzji i rozpatrzenia podania strony z dnia 18 listopada 2013r. wniesionego w sprawie, jako przysługujący środek zaskarżenia od doręczonej mu decyzji z dnia [...] 2013r. nr [...] postanawiającej wstrzymać dodatek mieszkaniowy". Okoliczność ta jest znana sądowi z urzędu. SKO wniosło wówczas o odrzucenie skargi w odpowiedzi na nią z dnia 14 kwietnia 2014r. Sąd z kolei podzielił ten wniosek odrzucając skargę postanowieniem z dnia 5 maja 2014r. Natomiast w dniu 27 maja skarżący sporządził wniosek o wymierzenie grzywny SKO za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 30 kwietnia 2014r. – wniosek obecnie rozpoznawany przez Sąd. Więc gdyby nawet chcieć interpretować żądanie skarżącego zawarte w jego wniosku jako obrócone przeciwko SKO, ale nie za to, że nie przekazało skargi na decyzję Prezydenta W. z dnia [...] 2014r., ale skargi zwróconej przeciwko postanowieniu SKO z dnia [...] 2014r. nr [...], to i tak traktowany wniosek o ukaranie okazałby się niezasadny gdyż zanim został sformułowany nie tylko SKO wywiązało się z obowiązku określonego w art. 54 § 1 ppsa, ale i Sąd skargę odrzucił. Te względy zatem musiały zdecydować o oddaleniu wniosku skarżącego, co Sąd uczynił na podstawie art. 151 ppsa w zw. z art. 64 § 3 ppsa. J.T.08.09.14r.