IV SO/Wr 19/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. S. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi D. Centrum Transplantacji Komórkowych z Krajowym Bankiem Dawców Szpiku we W. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Dyrektorowi D. Centrum Transplantacji Komórkowych z Krajowym Bankiem Dawców Szpiku we W. grzywnę w kwocie 100 (słownie: sto) złotych; II. zasądzić od Dyrektora D. Centrum Transplantacji Komórkowych z Krajowym Bankiem Dawców Szpiku we W. na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 5 lipca 2016 r. Ł. S. (zwany dalej stroną, skarżącym lub wnioskodawcą) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Dyrektorowi D. Centrum Transplantacji Komórkowych z Krajowym Bankiem Dawców Szpiku we W. (zwanemu dalej Dyrektorem Centrum) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w sprawie bezczynności dotyczącej udostępnienia informacji publicznej. Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawca wskazał, że pismem z dnia 11 maja 2016 r. sporządził skargę skierowaną do tutejszego Sądu na bezczynność Dyrektora Centrum w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej obejmującej podanie liczby potencjalnych dawców szpiku, którzy zrezygnowali z partycypacji w ośrodku dawców w związku z walidacją rejestru Fundacji DKMS Polska. Organ po otrzymaniu skargi udostępnił żądaną przez skarżącego informację publiczną, jednakże do dnia złożenia wniosku w zakresie wymierzenia grzywny, nie przekazał wniesionej skargi do tutejszego Sądu. W związku z powyższym strona wniosła o wymierzenie Dyrektorowi Centrum grzywny w kwocie 500,00 złotych oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych. W odpowiedzi na wniosek skarżącego Dyrektor Centrum wystąpił o jego oddalenie wskazując, że nie zachodzi konieczność wymierzenia grzywny. Następnie odniósł się do zasadności i dopuszczalności wywiedzionej przez stronę skargi na bezczynność wnosząc o jej odrzucenie względnie oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 24 sierpnia 2016 r. skarżący odniósł się do odpowiedzi Dyrektora Centrum, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 55 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. Stosownie do jego treści organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku, winno nastąpić – jak stanowi art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., zwanej dalej u.d.i.p.) – w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi. Z treści wniosku strony oraz załączonych do niego dokumentów, jednoznacznie wynika, że skarga dotycząca zarzucanej Dyrektorowi Centrum bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej została doręczona w dniu 16 maja 2016 r. Zatem na termin na przekazanie skargi do sądu administracyjnego winien upłynąć z dniem 31 maja 2016 r., który wypadał we wtorek. We wskazanym terminie Dyrektor Centrum nie przekazał jednak wniesionej skargi do sądu administracyjnego. Obowiązek ten nie został przy tym w ogóle wykonany, gdyż do dnia rozpoznania przedmiotowego wniosku, rzeczona skarga nie wpłynęła do tutejszego Sądu. Należy podkreślić, że rolą organu nie jest rozstrzyganie co do zasadności samej skargi. Jedynym bowiem podmiotem uprawnionym do oceny zarówno prawidłowości wniesienia skargi jak i trafności jej zarzutów będzie sąd administracyjny, który stwierdzi, czy skarga spełnia wszelkie wymogi formalne, a następnie czy znajduje uzasadnione podstawy. Ale by tak się stało Sąd musi jednak otrzymać od organu skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Powołane przez Dyrektora Centrum argumenty odnoszące się do zasadności samej skargi nie mogły zostać wzięte pod uwagę przy rozpatrywaniu niniejszego wniosku, albowiem jego przedmiotem jest ukaranie grzywną za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, nie zaś bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Stąd też bez wpływu na kształt rozstrzygnięcia pozostawały takie kwestie jak zaliczenie Centrum do kategorii podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, jej faktyczne udostępnienie, czy choćby ocena wniesionej skargi pod względem jej dopuszczalności. Mając zatem na uwadze, że zaskarżony podmiot nie uczynił zadość nałożonym na niego obowiązkom wynikającym z art. 21 pkt 1 u.d.i.p., wniosek o wymierzenie organowi grzywny okazał się uzasadniony. Zgodnie z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak wynika z obwieszczenia Prezesa GUS z dnia 16 lutego 2016 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski z dnia 19 lutego 2016 r. pod pozycją 174, przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2015 r. wyniosło 3408,62 złotych. Wobec tego maksymalna wysokość grzywny kształtuje się na poziomie 34086,20 złotych. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi. W niniejszej sprawie na wysokość wymierzonej grzywny w kwocie 100 złotych miał wpływ kilkumiesięczny okres zwłoki w przekazaniu skargi oraz okoliczność, że skarga do dnia wydania niniejszego postanowienia nie została jeszcze przesłana do tutejszego Sądu. Nie bez znaczenie dla wysokości grzywny pozostaje również fakt, że wskazana skarga na bezczynność doprowadziła już do udostępnienia informacji żądanej przez stronę. Grzywna za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę ma charakter mieszany (prewencyjno – dyscyplinująco – restrykcyjny), co oznacza, że jej celem jest zarówno ukaranie organu za brak jego aktywności w realizacji spoczywających na nim obowiązków ustawowych jak i zmobilizowanie go do ich wykonania w sytuacji, gdy tego jeszcze nie uczynił (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14). Podmiot zobowiązany do przekazania skargi winien wziąć pod uwagę również i tę okoliczność, że wymierzenie grzywny uzależnione jest od pozostawania w zwłoce w realizacji obowiązku wynikającego z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. oraz istnienia stosownego wniosku strony skarżącej. Oznacza to, że w przypadku niezastosowania się do nakazu przekazania skargi do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, grzywna może zostać wymierzona ponownie, aż do osiągnięcia swojego celu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 7/14). Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne prowadzące do wniosku, że żądanie wnioskodawcy okazało się uzasadnione, sąd orzekł jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia, mając za podstawę art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w punkcie II sentencji wynika z art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.