IV SO/Wr 32/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 22 maja 2018 r. H. S. (dalej skarżąca lub strona), wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta Miasta W. postępowania w przedmiocie przyznania jej specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką sprawowaną nad matką – L. S. Następnie – jeszcze przed przekazaniem przez organ skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę – strona wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wr 124/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę strony z uwagi na niewyczerpanie przez nią przysługujących środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Podkreślić przy tym należy, że zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13 oraz 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarga wywiedziona przez stronę była niedopuszczalna, gdyż została wniesiona przed wyczerpaniem środków zaskarżenia jakie służyły skarżącej w postępowaniu przed właściwym organem. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi bowiem, że skargę można wnieść, ale po wyczerpaniu stosownych środków zaskarżenia przysługujących w danej sprawie, takich jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie (§ 2). W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że skarżąca winna była skorzystać z instytucji uregulowanej w art. 37 § 1 k.p.a., czyli ponaglenia. Z akt administracyjnych i sądowych wynika zaś, że strona nie wykorzystała przysługujących jej środków zwalczania przewlekłości postępowania toczącego się przed Prezydentem W. w sprawie przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Stąd też w pełni uprawnione jest stwierdzenie, że wniesioną skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną, co tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a.