IV SO/Wr 33/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku G. S. o wymierzenie grzywny Prezesowi Zarządu A sp. z o.o. z/s w W. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: wymierzyć Prezesowi Zarządu A sp. z o.o. z/s w W. grzywnę w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. Wnioskiem z dnia 11 listopada 2015 r., G. S. (zwany dalej stroną, skarżącym lub wnioskodawcą) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Prezesowi Zarządu A sp. z o.o. z/s w W. (zwanemu dalej Prezesem Zarządu Spółki) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w sprawie bezczynności dotyczącej udostępnienia informacji publicznej. Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawca wskazał, że 1 czerwca 2015 r. złożył osobiście w siedzibie Spółki skargę skierowaną do tutejszego Sądu na bezczynność Prezesa Zarządu Spółki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek nr [...] z dnia 23 września 2014 r. dotyczący cennika usług zakładu pogrzebowego mieszczącego się w W. przy ul. [...]. Dalej strona podała, że do dnia 29 maja 2015 r. żądana informacja nie została udostępniona w jakiejkolwiek formie, a konieczność jej pozyskania się zdezaktualizowała. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Prezes Zarządu Spółki wskazał, że żądanie strony jest bezzasadne, gdyż pismem z dnia 6 października 2014 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek z dnia 23 września 2014 r., poinformowano go, że cennik usług wykonywany przez [...] w ramach zadania publicznego Gminy W. jest zamieszczony na stronie internetowej jednostki, zaś cennik usług komercyjnych, będący dokumentem wewnętrznym Spółki, zostanie udostępniony po uiszczeniu – w terminie 14 dni – opłaty w wysokości 7,00 złotych. Jednakże do dnia 21 października 2014 r. nie wpłynęło stanowisko strony względem wycofania bądź modyfikacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Dalej Prezes Zarządu Spółki wskazał, że złożoną przez stronę skargę potraktowano jako odpis pisma, a nie obowiązek przekazania jej do Sądu, w szczególności, że skarżący nie złożył żadnego wniosku w tym względzie. Prezes Zarządu Spółki uznał, że Sąd wezwie go do udziału w sprawie i czekał na stosowną informację z jego strony. Zwrócił on również uwagę, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, strona nie opłaciła należnej opłaty za udostępnienie cennika komercyjnego, zaś wniesiona skarga nie spełnia wymogu uprzedniego wyczerpania przysługujących środków zaskarżenia. Podkreślił również, że skarga na bezczynność przysługuje w przypadku negatywnej odpowiedzi ze strony organu, która wszakże w niniejszej sprawie nie została udzielona, zaś żądana przez stronę informacja została jej udostępniona. Mając powyższe na uwadze Prezes Zarządu Spółki wniósł o oddalenie przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 55 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a., stanowiącego, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku, winno nastąpić – jak stanowi art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., zwanej dalej u.d.i.p.) – w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi. Z treści wniosku strony oraz załączonych do niego dokumentów, jednoznacznie wynika, że skarga dotycząca zarzucanej Prezesowi Zarządu Spółki bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej została wniesiona osobiście przez skarżącego w dniu 1 czerwca 2015 r. Okoliczność tę przyznaje również skarżony podmiot, który nie kwestionując tego faktu wyjaśnił, że skarga została przez niego potraktowana jako odpis pisma i nie miał on obowiązku przekazania jej do Sądu bez stosownego wniosku skarżącego. Mając zatem na uwadze fakt doręczania Prezesowi Zarządu Spółki skargi w dniu 1 czerwca 2015 r., termin na jej przekazanie do sądu administracyjnego winien upłynąć z dniem 16 czerwca 2015 r., który wypadał we wtorek. We wskazanym terminie nie przekazał on jednak wniesionej skargi do sądu administracyjnego. Obowiązek ten nie został przy tym w ogóle wykonany, gdyż do dnia rozpoznania przedmiotowego wniosku, rzeczona skarga G. S. nie wpłynęła do tutejszego Sądu. Nie można zaaprobować stanowiska, że skarga mogła zostać potraktowana jako odpis pisma, a w szczególności, że nie było odrębnej dyspozycji skarżącego o konieczności jej przekazania do Sądu. Z treści odpisu skargi znajdującej się w aktach sprawy wynika, że skargę złożono w dwóch kompletach, każdy zaś z nich został podpisany – jak wskazuje to skarżący – długopisem koloru niebieskiego. Potwierdzeniem tego oświadczenia wnioskodawcy jest odręczna adnotacja pod prezentatą Spółki, że "złożono 2 komplety dokumentów". Okoliczność ta świadczy zatem, że w posiadaniu Spółki znalazł się oryginał skargi wraz z jej odpisem. Nie można podzielić również stanowiska jakoby skarżący zobowiązany był poza samą skargą wnioskować dodatkowo o jej przekazanie do Sądu. Zgodnie bowiem z treścią art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zatem strona, składając przedmiotową skargę, zastosowała się jedynie do przywołanego przepisu, z którego wynika, że każda skarga kierowana jest do sądu administracyjnego, z tym jednak zastrzeżeniem, że odbywa się to za pośrednictwem skarżonego organu. Z momentem wniesienia skargi inicjowane jest już postępowanie sądowoadministracyjne, w toku którego organowi przysługują zarówno prawa jak i nałożone są na niego obowiązki. Jednym z nich jest konieczność przekazana skargi w określonym terminie wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę. Rolą organu nie jest jednakże rozstrzyganie co do zasadności samej skargi, która – wbrew twierdzeniom Prezesa Zarządu Spółki – może zostać złożona w każdej sytuacji, w której strona dojdzie do przekonania, że dany organ pozostaje w bezczynności, a nie tylko wówczas, gdy otrzyma negatywną odpowiedź na złożone przez siebie podanie. Jedynym bowiem podmiotem uprawnionym do oceny zarówno prawidłowości wniesienia skargi jak i jej zasadności będzie sąd administracyjny, który oceni, czy skarga spełnia wszelkie wymogi formalne, a następnie czy znajduje uzasadnione podstawy. Ale by tak się stało Sąd musi jednak otrzymać od organu skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Powołane przez Prezesa Zarządu Spółki argumenty odnoszące się do zasadności samej skargi nie mogły zostać wzięte pod uwagę przy rozpatrywaniu niniejszego wniosku, albowiem jego przedmiotem jest ukaranie grzywną za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, nie zaś bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Stąd też bez wpływu na kształt rozstrzygnięcia pozostały takie kwestie jak zaliczenie Spółki do kategorii podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, jej faktyczne udostępnienie, nieuiszczenie przez stronę opłaty za wydanie cennika usług komercyjnych, czy choćby ocenę wniesionej skargi pod względem jej dopuszczalności. Mając zatem na uwadze, że zaskarżony organ nie uczynił zadość nałożonym na niego obowiązkom wynikającym z art. 21 pkt 1 u.d.i.p., wniosek o wymierzenie organowi grzywny okazał się uzasadniony. Zgodnie z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak wynika z komunikatu Prezesa GUS z dnia 17 lutego 2015 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej – Monitor Polski z dnia 20 lutego 2015 r. pod pozycją 221, przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2014 r. wyniosło 3308,33 złotych. Wobec tego maksymalna wysokość grzywny kształtuje się na poziomie 33083,30 złotych. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi. W niniejszej sprawie na wysokość wymierzonej grzywny w kwocie 100 złotych miał wpływ kilkumiesięczny okres zwłoki w przekazaniu skargi oraz okoliczność, że skarga do dnia wydania niniejszego postanowienia nie została jeszcze przesłana do tutejszego Sądu. Nie bez znaczenie dla wysokości grzywny pozostaje również fakt, że wskazana skarga dotyczy udostępnienia informacji publicznej, której pozyskanie – jak stwierdza to skarżący – zdezaktualizowało się już w momencie wniesienia skargi. Grzywna za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę ma charakter mieszany (prewencyjno – dyscyplinująco – restrykcyjny), co oznacza, że jej celem jest zarówno ukaranie organu za brak jego aktywności w realizacji spoczywających na nim obowiązków ustawowych jak i zmobilizowanie go do ich wykonania w sytuacji, gdy tego jeszcze nie uczynił (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14). Podmiot zobowiązany do przekazania skargi winien wziąć pod uwagę również i tę okoliczność, że wymierzenie grzywny uzależnione jest od pozostawania w zwłoce w realizacji obowiązku wynikającego z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. oraz istnienia stosownego wniosku strony skarżącej. Oznacza to, że w przypadku niezastosowania się do nakazu przekazania skargi do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, grzywna może zostać wymierzona ponownie, aż do osiągnięcia swojego celu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 7/14). Dodać również należy, że przy ponownym wymierzaniu grzywny przesłanką mającą wpływ na jej wysokość będzie również niezastosowanie się organu do wydanego już postanowienia sądowego w sprawie wymierzenia grzywny. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne prowadzące do wniosku, że żądanie wnioskodawcy okazało się uzasadnione, sąd orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia, mając za podstawę art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.