IV SO/Wr 65/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. T. o wymierzenie grzywny Wojewodzie D. za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: wymierzyć Wojewodzie D. grzywnę w kwocie 450 (słownie: czterysta pięćdziesiąt) złotych. Strona skarżąca wniosła o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu (dalej: Wojewoda, organ) grzywny w wysokości 1.000 zł, w związku z nieprzekazaniem jej skargi z 26 lipca 2021 r. (data wpływu do organu) wraz z aktami sprawy. Podstawę prawną wniosku stanowił art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej p.p.s.a.). Wojewoda nie ustosunkował się do ww. wniosku. Sądowi wiadomo z urzędu, że pismem z 25 stycznia 2022 r. - w związku ze skargą strony skarżącej na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę - organ przekazał odpowiedź na skargę wraz z aktami administracyjnymi informując, że nie jest w posiadaniu oryginału skargi. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą IV SAB/Wr 131/22. Mimo dwukrotnego wezwania do nadesłania oryginału skargi (ew. jej kopii), skarga strony skarżącej z 26 lipca 2021 r. w żadnej formie nie została przez organ przekazana. Egzemplarz skargi znajdujący się w aktach tej sprawy został nadesłany przez pełnomocnika strony skarżącej na wezwanie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się do tych obowiązków sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 55 § 1 p.p.s.a). Grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Przepis art. 54 § 2 p.p.s.a. jasno stanowi, że organ ma wykonać określony w tym przepisie obowiązek w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania skargi. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (postanowienie NSA z 11 stycznia 2011 r., I OZ 996/10, dostępne: CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy Sąd stwierdził, że wniosek strony skarżącej o wymierzenie organowi grzywny jest uzasadniony. Z akt sprawy wynika, że skarga strony z dnia 26 lipca 2021 r. (data wpływu do organu) na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do dnia wydania tego postanowienia nie została przekazana do Sądu. Organ nie przesłał także kopii tej skargi, ani nie wyjaśnił przyczyn takiego postępowania. Pismem z 25 stycznia 2022 r. udzielił odpowiedzi na skargę w załączeniu przedkładając akta administracyjne sprawy. Tymczasem - zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. - organ zobligowany był do przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w terminie 30 dni, tj. do 25 sierpnia 2021 r. Zatem, w zakresie obowiązku przekazania skargi, organ pozostaje w zwłoce już ponad dziewięć miesięcy. Natomiast odpowiedź na skargę wraz z aktami administracyjnymi organ przekazał z ponad pięciomiesięcznym opóźnieniem. Mając na uwadze opisane okoliczności, Sąd uznał wniosek strony skarżącej za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 450 zł. Określając wysokość grzywny Sąd miał na względzie zarówno treść wniosku oraz charakter sprawy będący przedmiotem skargi (przewlekłość), okres uchybienia terminowi przekazania skargi, jak również fakt, że w dacie rozpoznawania wniosku skarga strony nadal nie została przekazana Sądowi przez organ, mimo wcześniejszego przesłania akt administracyjnych wraz z odpowiedzią na skargę, a organ nie wyjaśnił przyczyn takiego postępowania. Z tych wszystkich względów oraz mając na uwadze nie tylko dyscyplinujący, ale również restrykcyjny charakter omawianej instytucji, Sąd stwierdził, że celowym i zasadnym jest nałożenie na Wojewodę grzywny za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt w terminie trzydziestu dni od dnia wniesienia skargi. Wymiar grzywny został wyliczony na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd uznał, że w okolicznościach sprawy wnioskowana przez stronę skarżącą kwota grzywny jest zbyt wygórowana. W postanowieniu nie zawarto rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, wynikającego z art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., bowiem reprezentujący stronę profesjonalny pełnomocnik nie zgłosił wniosku o przyznanie kosztów (art. 210 § 1 p.p.s.a.).