III SW 47/90

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN A. Józefowicz (spr.).Sędziowie SN: T. Romer, S. Szymańska.SentencjaSąd Najwyższy - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, po rozpoznaniu w dniu 13 grudni 1990 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy protestu Edmunda G. przeciwko wyborowi Prezydenta RP, postanawia:wyrazić opinię, że protest jest nieuzasadniony wobec braku podstaw określonych w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 67, poz. 398 i Nr 79, poz. 465).Uzasadnienie faktyczneEdmund G. wystąpił do Sądu Najwyższego z protestem przeciwko wyborowi Prezydenta, zarzucając ogólnikowo naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 67, poz. 398 i Nr 79, poz. 465) oraz popełnienie przestępstwa przeciwko wyborom.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy ustalił, co następuje:W piśmie zawierającym protest przeciwko wyborowi Prezydenta wnoszący protest kwestionuje kwalifikacje Prezydenta elekta do pełnienia najwyższego stanowiska w państwie i krytykuje działalność NSZZ "Solidarność" oraz treść przepisów wyżej wymienionej ustawy, które uniemożliwiły mu zostanie Prezydentem RP. Protestujący uważa, że reklama plakatowa kandydata na Prezydenta w czasie kampanii wyborczej stanowi przestępstwo przeciwko wyborom. Ponadto, negatywnie ocenia dziennikarzy i ustalony wynik głosowania wyboru Prezydenta dla inteligencji i rolników. Wnoszący protest opisuje niektóre szczegóły swego życia (w tym pobyt w szpitalu psychiatrycznym) oraz przedstawia swój program urządzenia życia społeczno-gospodarczego w Polsce.Z powyższego wynika, że treść pisma zawierającego protest przeciwko wyborowi Prezydenta nie zawiera sformułowania skonkretyzowanych zarzutów, o których mowa w art. 72 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy, ani okoliczności faktycznych uzasadniających wniesienie protestu.W związku z tym, Sąd Najwyższy uznał, że protest Edmunda G. jest bezzasadny, gdyż nie opiera się na podstawach ustawowych. Okoliczności faktyczne przytoczone w proteście nie uzasadniają wniosku, że nastąpiło w określonej komisji wyborczej naruszenie przepisów ustawy o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, a umieszczenie plakatów wyborczych w miejscach publicznych w czasie kampanii wyborczej nie stanowi przestępstwa przeciwko wyborom.Mając na uwadze powyższe ustalenia, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, iż na zasadzie art. 72 ust. 1, art. 75 ust. 1 i 3 ustawy powołanej na wstępie oraz art. 514 § 1 k.p.c. należy sformułować opinię w sprawie, że protest jest nieuzasadniony wobec braku podstaw określonych w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 67, poz. 398 i Nr 79, poz. 465).Z tych względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.