1 CO 14/57

SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 2.VII.1957 r. sprawy z powództwa Antoniego S. przeciwko Józefowi S. o eksmisję na skutek rewizji pozwanego od wyroku Sądu Powiatowego w Suwałkach z dnia 14.XII.1956 r. sygn. nr C. 622/55 zaskarżony wyrok uchylił i przekazał sprawę Sądowi Powiatowemu do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktycznePowód żądał eksmitowania pozwanego ze swej nieruchomości i stojących na niej zabudowań. Sąd Powiatowy powództwo uwzględnił. Na skutek rewizji pozwanego, żądającej zmiany wyroku i oddalenia powództwa, Sąd Wojewódzki w Białymstoku przekazał Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia w trybie art. 388 k.p.c. zagadnienie, "czy zapisobierca, który objął zapisaną mu nieruchomość w faktyczne posiadanie, może być eksmitowany z niej przez spadkobiercę".Sąd Najwyższy, przejąwszy sprawę do własnego rozpoznania, uznał rewizję pozwanego za usprawiedliwioną.Niewątpliwie Sąd Powiatowy ma w pełni słuszność, uznając, że dopóki zapisobierca nie uzyskał przeniesienia na niego własności zapisanej mu rzeczy, nie jest jej właścicielem, że właścicielem rzeczy jest spadkobierca, który konsekwentnie ma roszczenie z art. 28 prawa rzeczowego o wydanie rzeczy także i przeciw zapisobiercy. Żądanie jednak od zapisobiercy, posiadającego rzecz mu zapisaną, jeszcze przed formalnym przeniesieniem na niego własności rzeczy, wydania tych rzeczy spadkobiercy uchodzi za klasyczny przykład nadużycia prawa. W związku z obroną pozwanego, który powoływał się na to, że ma zapisaną na własność połowę budynków wraz z gruntem potrzebnym do korzystania z budynków, należało wyjaśnić treść zapisu. Jeżeliby okazało się, że pozwany ma roszczenie o przeniesienie na niego własności połowy spornych budynków (z gruntem) i określonych części ogrodu oraz o oddanie mu do użytkowania jako współwłaścicielowi budynków określonej części tych budynków, że roszczenie jego nie jest ograniczone ani terminem ani warunkiem i posiada tylko to, co ma zapisane, na ten czas byłyby w pełni podstawy do oddalenia powództwa na zasadzie art. 3 przep. og. pr. cyw.Wobec nie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy należało orzec, jak w sentencji.