1 CR 467/60

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia S. Gross.Sędziowie: J. Majorowicz, T. Byliński (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Nadleśnictwa Państwowego w T. przeciwko Kazimierzowi B. o 19.420 zł, na skutek rewizji pozwanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 29 lutego 1960 r., rewizję oddalił.Uzasadnienie faktyczneNadleśnictwo Państwowe w T. wystąpiło z żądaniem zasądzenia od Kazimierza B. kwoty 19.420 zł tytułem odszkodowania za zabranie przez pozwanego z lasu państwowego 4,14 m3 dębu użytkowego wartości sumy poszukiwanej.Pozwany uznał powództwo w kwocie 3.000 zł i wniósł o oddalenie dalej idących roszczeń pozwu.Sąd Wojewódzki uwzględnił powództwo w wysokości 6.790 zł z procentem prawnym od dnia 24 stycznia 1958 r. i oddalił je pozostałej części.Powołując się na treść prawomocnego wyroku Sądu Powiatowego w Zamościu z dnia 2 kwietnia 1958 r., Sąd Wojewódzki ustalił fakt skazania pozwanego z mocy art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) za kradzież dwóch dębów użytkowych o masie 2,04 m3 i wartości 8.790 złotych.Nadto Sąd przyjął za udowodnione, że trzeci dąb o masie 2,10 m3 wartości 10.630 zł, ujawniony w obejściu Kazimierza B., nabyty został przezeń od Ludwika Z., który dostarczył to drzewo z własnego lasu.Zarzut pozwanego, że zabrane przez niego dęby posiadały mniejszą wartość, Sąd Wojewódzki poczytał za gołosłowny.W rewizji opartej na zarzucie naruszenia art. 233 k.p.c. przez odmowę przesłuchania w charakterze świadka Stanisława Ł. i Ludwika Z., zgłoszonych w celu wykazania jakości i wartości drzewa, pozwany wniósł o uchylenie tego wyroku w części zasądzającej i o przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja jest bezzasadna.Wyrok skazujący z reguły nie wiąże sądu cywilnego, jeśli chodzi o wysokość wskazanej przez sąd karny szkody. Wyjątkiem od tej zasady są wypadki dotyczące prawomocnego skazania w postępowaniu sądowym karnym za zabór w celu przywłaszczenia lub za przywłaszczenie konkretnej rzeczy. Wówczas bowiem określona w wyroku karnym wartość rzeczy będącej przedmiotem zagarnięcia lub przywłaszczenia staje się elementem istoty przypisanego sprawcy przestępstwa i w tym swoim charakterze wiąże sąd cywilny w myśl art. 7 § 1 k.p.c.Skoro więc pozwany został prawomocnie skazany za zabór dwóch drzew wartości 8.790 zł, to Sąd Wojewódzki nie miał możności rozstrzygnąć o wysokości szkody odmiennie, niż to ustalono w postępowaniu karnym. Z tego względu nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania podanych przez skarżącego świadków było usprawiedliwione.Już tylko ubocznie warto zaznaczyć, że szkoda, powstała z bezprawnego wyrębu drzew, nie ogranicza się do wartości materiałowej drzewa, lecz musi być określona z uwzględnieniem takich czynników, jak utrata przez gospodarstwo leśne spodziewanego przyrostu drewna oraz pogorszenie warunków produkcyjnych.Z braku więc uzasadnionych podstaw rewizyjnych rewizja uległa oddaleniu (art. 383 k.p.c.).