2 CR 492/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Formański. Sędziowie: W. Glabisz, S. Rejman (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska w S. przeciwko Władysławowi N. i Józefie G. o 39.061,01 zł, na skutek rewizji i zażalenia powódki na postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 13 czerwca 1961 r. oraz z dn. 30 sierpnia 1961 r.,1)rewizję oddalił.2)uchylił postanowienie z dnia 30 sierpnia 1961 r. i sprawę - w tym zakresie - przekazał Sądowi Wojewódzkiemu w Łodzi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Łodzi wydał w dniu 8.II.1961 r. nakaz zapłaty, od którego pozwani wnieśli zarzuty. W związku z tym strona powodowa została wezwana do uiszczenia dodatkowo drugiej połowy wpisu (art. 41 ust. 2 przep. o koszt. sąd. w spr. cyw.). Odbiór wezwania został pokwitowany w dniu 5.IV.1961 r., a pieniądze nadano w urzędzie pocztowym dopiero w dniu 13.IV.1961 r., a więc po upływie 7-dniowego terminu. W związku z tym Sąd Wojewódzki umorzył postępowanie, a następnie nie uwzględnił wniosku strony powodowej o przywrócenie terminu do wniesienia dodatkowego wpisu od nakazu zapłaty, stwierdzając, że wezwanie do wniesienia opłaty było doręczone Spółdzielni prawidłowo, a mimo to termin 7-dniowy nie został zachowany.Strona powodowa wniosła rewizję od postanowienia umarzającego postępowanie w sprawie, a zażalenie na odmowę przywrócenia terminu, które Sąd Najwyższy (orzeczeniem z dnia 17.IV.1962 r.) postanowił rozpoznać łącznie po wezwaniu przez Sąd Wojewódzki strony powodowej do uiszczenia wpisu od rewizji oraz po doręczeniu pozwanym jej odpisów.Uzasadnienie prawnePostanowienie to zostało wykonane i sprawa ponownie znalazła się na wokandzie Sądu Najwyższego, który zważył, co następuje:Rewizja jest nieuzasadniona i dlatego podlega oddaleniu (art. 383 k.p.c.). Oczywiste jest bowiem, że należne opłaty nie zostały wniesione w terminie i fakt ten nie jest nawet kwestionowany w rewizji. Strona powodowa reprezentuje jedynie pogląd, że wezwanie do uiszczenia dodatkowego wpisu powinno być doręczone nie jej bezpośrednio, lecz jej pełnomocnikowi, a to w myśl art. 140 § 2 k.p.c. Pogląd ten - w zasadzie trafny - nie ma jednak zastosowania do konkretnego wypadku, skoro strona już w pozwie zastrzegła sobie, żeby wezwania do uiszczenia opłat były kierowane pod jej adresem, a nie pod adresem jej pełnomocnika. Obecnie więc nie może powoływać się na to, że Sąd uwzględnił w tym zakresie jej wniosek. Już w orzeczeniu z dn. 23.I.1951 r. C 450/50 Sąd Najwyższy wyraził trafny pogląd, że jeżeli strona reprezentowana przez pełnomocnika sama zgłosi wniosek o doręczenie jej wypisu wyroku z uzasadnieniem, to postąpienie zgodnie z jej wnioskiem nie narusza przepisu art. 140 § 2 k.p.c.Uzasadnione jest natomiast zażalenie.Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia dodatkowo drugiej połowy wpisu wpłynął do sądu w terminie i był dopuszczalny, gdyż uchybienie terminu pociągnęło dla strony ujemne skutki procesowe. Nie było więc podstaw do odrzucenia wniosku (art. 178 § 2 i 180 zd. 1 k.p.c.), wobec czego powinien on być rozpoznany po przeprowadzeniu rozprawy (art. 180 zd. 2 k.p.c.). Sąd Wojewódzki, załatwiając wniosek strony powodowej na posiedzeniu niejawnym, orzekał więc w niewłaściwym składzie, a nadto pozbawił wnioskodawcę możności obrony swych praw (art. 371 § 1 pkt 2 i § 2 pkt 4 i 5 k.p.c.). Tak więc postępowanie - w tym zakresie - dotknięte jest nieważnością i dlatego zaskarżone postanowienie z dn. 30.VIII.1961 r. podlega uchyleniu, a sprawa przekazaniu Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania (art. 384 w związku z art. 390 § 1 i art. 394 § 3 k.p.c.).