2 CR 528/60

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Lisiewski (sprawozdawca). Sędziowie: J. Kamiński, T. Byliński.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Handlu Artykułami Użytku Kulturalnego w O. przeciwko Tadeuszowi W. o 18.449,90 zł, po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie z dnia 17 grudnia 1959 r.,zaskarżone postanowienie uchylił i przekazał sprawę Sądowi Wojewódzkiemu w Olsztynie do rozpoznania i rozstrzygnięcia stosunku spornego.Uzasadnienie faktycznePowód domagał się zasądzenia od pozwanego kwoty 18.449,90 zł z tytułu wynagrodzenia za powstały niedobór w magazynie powodowego Przedsiębiorstwa w czasie od 1.I. do 1.VII.1957 r., kiedy pozwany był tam odpowiedzialnym materialnie pracownikiem. Ponieważ jednocześnie zostało wszczęte przeciwko pozwanemu postępowanie karne, postanowieniem z dnia 19 listopada 1957 r. Sąd Wojewódzki zawiesił postępowanie na podstawie art. 191 pkt 1 k.p.c. do czasu ukończenia postępowania karnego.Postępowanie karne zakończyło się w I instancji skazaniem pozwanego z mocy art. 286 § 1 k.k. na karę 8 miesięcy więzienia, z warunkowym zawieszeniem wykonania orzeczonej kary na okres 2 lat, za to, że "w okresie od 1 stycznia do 30 czerwca 1957 r. jako magazynier magazynu papierniczego nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku należytego przyjmowania i wydawania towarów z magazynu, dopuszczając w ten sposób do powstania braku na sumę 18.449,90 zł."Sąd II instancji, utrzymując wyrok w mocy, zobowiązał pozwanego na zasadzie art. 62 § 2 k.k. do wynagrodzenia wyrządzonej szkody i spłacenia na rzecz powoda należności w kwocie 18.449 zł w 19 ratach miesięcznych.Po podjęciu w związku z tym postępowania w sprawie niniejszej powód cofnął pozew, na co zarówno pozwany, jak i Sąd Wojewódzki wyrazili swoją zgodę, przy czym Sąd ten postępowanie umorzył, podając jako przyczynę zasądzenie przez sąd karny na rzecz powoda dochodzonej sumy.Słusznie zaskarża to postanowienie Minister Sprawiedliwości rewizją nadzwyczajną na tej podstawie, że zobowiązanie pozwanego do wynagrodzenia wyrządzonej szkody nie stanowi tytułu egzekucyjnego i nie wyłącza dochodzenia odszkodowania przed Sądem cywilnym. W tym względzie Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela pogląd wyrażony już niejednokrotnie w wyrokach Izby Karnej Sądu Najwyższego (np. Zb. Orz. z 1937 r. poz. 9, i 1949 r. poz. 49). Ponieważ zaś, ze względu na skazujący wyrok sądu karnego, cofnięcie sprzeczne było z interesem powoda, gdyż w ten sposób powód pozbawił się możności uzyskania tytułu egzekucyjnego co do swego roszczenia, przeto udzielenie zgody na cofnięcie pozwu nie powinno było nastąpić. Jakkolwiek na postanowienie, którym Sąd Wojewódzki wyraził swoją zgodę na cofnięcie pozwu, nie przysługuje żadna skarga, to jednak według treści tego postanowienia chodzi - w świetle zarzutu rewizji - o uchybienie procesowe, które zgodnie z art. 371 § 1 pkt 4 k.p.c. stanowi podstawę rewizji zgłoszonej od postanowienia o umorzeniu postępowania. Ze względu więc na to, że podstawa ta jest uzasadniona, należało zaskarżone postanowienie uchylić i odesłać sprawę do I instancji celem rozpoznania i rozstrzygnięcia stosunku prawnego.