2 CZ 14/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia H. Dąbrowski. Sędziowie: J. Tyszka, W. Formański (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Wojewódzkiej Zbiornicy Przemysłowych Surowców Wtórnych w K. przeciwko Wojciechowi G. i Stanisławowi S. o 47.448,06 zł, po rozpoznaniu zażalenia pozwanego Stanisława S. na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Opolu z dnia 29.XI.1960 r.,uchylił zaskarżone postanowienie.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki, z powołaniem się na przepis art. 374 k.p.c., odrzucił rewizję pozwanego S. wobec nienadesłania w terminie zakreślonym w zarządzeniu przewodniczącego trzeciego egzemplarza odpisu rewizji.W zażaleniu pozwany, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wyjaśnił, że po otrzymaniu zarządzenia, wobec braku odpisu wniesionej przez siebie rewizji, zgłosił się w sekretariacie sądowym, gdzie sporządził dwa odpisy skargi rewizyjnej i oddał je sekretarzowi będąc przekonany, że uczynił zadość żądaniu, skoro w aktach znajdowały się od tej chwili (licząc również egzemplarz samej rewizji) łącznie trzy egzemplarze, a to tym bardziej, że w sekretariacie nie zwrócono mu uwagi na konieczność przepisania i dołączenia do akt jeszcze jednego egzemplarza.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rozpoznając zażalenie na odrzucenie skargi rewizyjnej w trybie art. 374 k.p.c., Sąd rewizyjny powinien zbadać nie tylko to, czy strona wykonała wezwanie do uzupełnienia braków rewizji, lecz także to, czy wezwanie to było uzasadnione. Nie może bowiem wywołać ujemnych skutków procesowych dla strony nieuzupełnienie przez nią braków, które jedynie pozornie w świetle bezpodstawnego zarządzenia zachodzą, a w rzeczywistości nie istnieją.Z akt sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia rewizji przez złożenie trzech jej odpisów było wynikiem poglądu, iż odpis rewizji powinien być doręczony nie tylko stronie powodowej oraz biorącemu udział w sprawie prokuratorowi, lecz także współpozwanemu G. Pogląd taki jest oczywiście błędny.Przepis art. 135 k.p.c., wkładający na stronę obowiązek dołączenia odpisów wniesionego pisma procesowego i załączników dla uczestniczących w sprawie osób, jest przepisem ogólnym (zamieszczonym w dziale I tytułu III księgi drugiej, zatytułowanym "Przepisy ogólne"), nie mającym zastosowania w danym wypadku.Nie ulega wątpliwości (wynika to z przepisu art. 212 § 1 w związku z art. 390 § 1 k.p.c.), że wobec konieczności doręczenia rewizji stronie przeciwnej skarżący obowiązany jest dołączyć do niej taką liczbę odpisów, jaka odpowiada liczbie osób uczestniczących po stronie przeciwnej. Z charakteru stanowiska prokuratora, który nie jest związany z żadną ze stron (art. 91 k.p.c.), wynika potrzeba doręczania mu każdego pisma procesowego strony, a z kolei wypływa stąd obowiązek strony dołączenia dla prokuratora jednego egzemplarza pisma, jeżeli bierze on udział w sprawie.Inaczej przedstawia się to zagadnienie, gdy chodzi o współuczestników sporu. Wyjąwszy wypadek współuczestnictwa jednolitego (art. 64 § 2 k.p.c.), które w sprawie niniejszej nie zachodzi, każdy ze współuczestników sporu działa w imieniu własnym, a jego czynności procesowe nie mogą przynieść korzyści ani szkodzić innym współuczestnikom (art. 64 § 1 k.p.c.). Nie ma więc w k.p.c. przepisu, z którego dałby się wydedukować obowiązek doręczania pism procesowych współuczestnikom sporu. Brak zatem podstawy prawnej do żądania od strony dołączenia do swego pisma procesowego odpowiedniej do liczby współuczestników sporu (występujących po jej stronie) liczby egzemplarzy takiego pisma.W niniejszej sprawie wyroku nie zaskarżył współuczestnik sporu po stronie pozwanego S. - pozwany G. Wyrok w stosunku do tego ostatniego uprawomocnił się. Zgodnie z przepisem art. 65 zd. drugie k.p.c. na posiedzenia sądowe wzywa się wszystkich tych współuczestników, co do których sprawa nie jest zakończona. Nie zachodziła więc również i z tego powodu uzasadniona potrzeba żądania od pozwanego S. dostarczenia jednego egzemplarza odpisu rewizji z przeznaczeniem go dla G.Skoro więc odrzucenie rewizji nastąpiło z powodu braku, który - jak wynika z powyższych wywodów - w rzeczywistości nie zachodzi, to zaskarżone orzeczenie należało uchylić (art. 384 w związku z art. 394 § 3 k.p.c.). Rzeczą Sądu Wojewódzkiego, po otrzymaniu akt, będzie nadanie biegu rewizji stosownie do obowiązujących w tej mierze przepisów.