3 CR 423/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Gross (sprawozdawca). Sędziowie: S. Białek, J. Knap.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z wniosku Katarzyny J. o stwierdzenie praw do spadku po Janie S., na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości od postanowienia Sądu Powiatowego w Nowym Sączu,uchylił zaskarżone postanowienie i odrzucił wniosek.Uzasadnienie faktyczneSąd Grodzki w Nowym Sączu wydał w dniu 26.X.1945 r. dekret przyznania spadku po zmarłym Janie S. na rzecz wdowy Katarzyny S. w 4/16 oraz na rzecz każdego z czworga małoletnich wówczas dzieci: Ireny, Juliana, Genowefy i Jana S. - po 3/16 części.Mimo uprawomocnienia się powyższego orzeczenia, Sąd Powiatowy w Nowym Sączu w dniu 20.IX.1961 r. ponownie stwierdził prawo do spadku po Janie S., i to - wbrew art. XVIII przep. wpr. pr. spadk. - w sposób odmienny, a mianowicie określając inaczej prawa do majątku objętego wspólnością ustawową oraz pomijając syna Juliana S. Ostatnio wymienione postanowienie, wobec niezaskarżenia go przez uczestników postępowania, uprawomocniło się.W dniu 19 maja 1962 r. wpłynęła do Sądu Najwyższego rewizja nadzwyczajna Ministra Sprawiedliwości, która zarzuca, że postanowienie Sądu Powiatowego z dnia 20 września 1961 r. narusza interes Państwa Ludowego oraz że zapadło ono z obrazą art. 366 i 228 k.p.c.Rewizja nadzwyczajna jest usprawiedliwiona.Istnienie bowiem dwóch orzeczeń odmiennej treści o stwierdzeniu praw do spadku po tej samej osobie narusza podstawowe zasady postępowania sądowego w sprawach cywilnych, a w szczególności powołane w rewizji nadzwyczajnej przepisy kodeksu postępowania cywilnego, które mają w sprawie zastosowanie z mocy art. 4 k.p.n. Ponieważ tego rodzaju sytuacja powoduje zarazem niepewność prawną, w której usunięciu Państwo jest szczególnie zainteresowane, przeto uzasadniony jest także zarzut naruszenia interesu Państwa Ludowego i w związku z tym rewizja nadzwyczajna, mimo wniesienia jej po upływie 6 miesięcy od uprawomocnienia się zaskarżonego orzeczenia, może odnieść pełny skutek.Z tych zasad Sąd Najwyższy na mocy art. 398 w związku z art. 387 k.p.c. oraz art. 4 k.p.n. orzekł jak w sentencji.