3 CR 966/54

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Grudziński (sprawozdawca). Sędziowie: P. Stępień, W, Simoni.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Powszechnej Spółdzielni Spożywców w Trzebini przeciwko Janowi K, o 13.011 zł 60 gr, po rozpoznaniu rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 29 stycznia 1954 r.zaskarżony wyrok w części oddalającej powództwo co do kwoty 469 zł 18 gr uchylił i sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu przekazał.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki oddalił powództwo w części zaskarżonej przez powoda, ponieważ nie zostało ono "udokumentowane", a więc dla braku dowodów, W myśl wytycznych Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 1953 r. w zakresie stosowania art. 236 k.p.c. (Z.O.S.N. z 1953 r., poz. 95), przypadkiem typowym, w którym zastosowanie powinien znaleźć przepis § 1 powołanego artykułu, są sprawy dotyczące mienia społecznego. Skoro więc strona powodowa nie dostarczyła dowodów manka za okres od 1 stycznia do 30 czerwca 1951 r., Sąd obowiązany był wezwać ją do przedstawienia tych dowodów. Jeśli tego nie uczynił, dopuścił się obrazy art. 218 i 236 § 1 k.p.c.Powód przedstawił dowody z własnej inicjatywy po zamknięciu rozprawy, a na sześć dni przed wydaniem wyroku. Wprawdzie w myśl art. 223 § 1 k.p.c. strona powinna przytaczać dowody do chwili zamknięcia rozprawy, sąd jednak może zamkniętą rozprawę otworzyć na nowo, jeśli potrzebne są jeszcze dodatkowe dowody (art. 233 k.p.c.). Powyższe uprawnienie sądu staje się jego obowiązkiem, jeśli w sprawie, w której zastosowanie znaleźć powinien art. 236 § 1 k.p.c., przedstawiono dodatkowo dowody, a potrzeba ich złożenia była niewątpliwa, skoro wobec ich braku powództwo zostało oddalone.Z powodu obrazy art. 218, 233, 236 § 1 i 326 k.p.c. Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Wojewódzkiego w części oddalającej powództwo co do kwoty 469 zł 18 gr i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.