3 CZ 216/57

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Lipiński (sprawozdawca). Sędziowie: M. Kenigsberg, J. Krzyżanowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Emila U. przeciwko Wojewódzkiej Radzie Zw. Zaw. - Wojewódzki Zarząd Ubezp. Społ. w W. o wyłączenie spod egzekucji, po rozpoznaniu zażalenia strony pozwanej na zawarte w wyroku Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 31 sierpnia 1956 r. orzeczenie o kosztach procesu,zażalenie oddalił.Uzasadnienie faktyczneW pozwie o wyłączenie od egzekucji powód określił wartość przedmiotu sporu na 100.000 zł. Uwzględniając powództwo, Sąd Wojewódzki zasądził od strony pozwanej 5.468 zł kosztów procesu.W zażaleniu strona pozwana wywodzi, że Sąd Wojewódzki, przyjmując, iż wartość przedmiotu sporu wynosi 100.000 zł, i zasądzając uiszczony przez powoda wpis od tej wartości, naruszył przepis art. 17 k.p.c. Zdaniem strony pozwanej, według przepisu art. 17 k.p.c. wartość przedmiotu sporu w sprawie o wyłączenie spod egzekucji nie może przekraczać sumy egzekwowanej wierzytelności, a ta w niniejszej sprawie wynosiła 35.055 zł.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Z treści art. 17 k.p.c. bynajmniej nie wynika, żeby miał się on odnosić do określenia wartości przedmiotu sporu w sprawie o wyłączenie spod egzekucji (art. 574 k.p.c.). W orzecznictwie przyjmowano, że w drodze analogii przepis art. 17 k.p.c. ma zastosowanie do powództw o umorzenie egzekucji (art. 573 k.p.c.). Pomiędzy powództwem z art. 573 k.p.c. a powództwem z art. 574 k.p.c., zachodzi ta zasadnicza różnica, że pierwsze wytoczyć może tylko dłużnik, a drugie osoba trzecia. Dla dłużnika wartość powództwa o umorzenie egzekucji oczywiście nie może przekraczać wartości egzekwowanego roszczenia (jest to oczywiste bez potrzeby sięgania do analogii z art. 17 k.p.c.) choćby dlatego, że w każdej chwili może zapobiec egzekucji przez zapłatę sumy egzekwowanej, a gdyby doszło do sprzedaży np. zajętych ruchomości dłużnika za kwotę wyższą od dochodzonej, uzyskana nadwyżka zostanie dłużnikowi zwrócona.Sytuacja osoby trzeciej, która wytacza powództwo o zwolnienie spod egzekucji, jest inna. Grozi jej szkoda odpowiadająca wartości zajętych rzeczy, a nie wysokości egzekwowanej kwoty. Jeżeli bowiem osoba trzecia nie wytoczy powództwa i dopuści do sprzedania zajętych rzeczy stanowiących jej własność, to utraci własność tych rzeczy, a ewentualną nadwyżkę pieniężną osiągniętą ze sprzedaży otrzyma dłużnik egzekwowany, a nie osoba trzecia - właściciel rzeczy. Powód w sprawie o wyłączenie spod egzekucji może nawet nie znać wysokości egzekwowanej kwoty. Z powyższych względów przepis art. 17 k.p.c. nie nadaje się do zastosowania do powództwa z art. 574 k.p.c.Wartość przedmiotu sporu w sprawie o wyłączenie spod egzekucji określa wartość zajętych rzeczy lub praw.Ponieważ powód wskazał, zgodnie z obowiązkiem przewidzianym w art. 12 § 2 k.p.c., że wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie wynosi 100.000 zł, a to określenie wartości przedmiotu sporu nie było sprzeczne z żadnym z przepisów art. 13-17 k.p.c., pozwany zaś nie zgłosił zarzutu przeciwko takiemu określeniu wartości przedmiotu sporu (art. 18 § 2 k.p.c.) - to Sąd Wojewódzki słusznie przyjął tę wartość jako podstawę orzeczenia o kosztach procesu.Zaskarżone orzeczenie nie narusza też art. 101 k.p.c. Skoro powód uległ tylko co do 10% żądania, Sąd Wojewódzki władny był obciążyć całymi kosztami stronę pozwaną.