4 CR 636/61

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Anny K. oraz Jana, Haliny, Ryszarda i Sabiny K. przeciwko Państwowej Komunikacji Samochodowej w Koszalinie i Janowi I., o odszkodowanie, na skutek rewizji powodów od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Koszalinie z dnia 25 kwietnia 1961 r., oddalił rewizjęUzasadnienie faktycznePowodowie domagali się zasądzenia od PKS i Jana I. solidarnie odszkodowania w związku ze śmiercią męża Anny K. i ojca pozostałych powodów - Wacława K. Sąd Wojewódzki uwzględnił powództwo, obniżając jednak odszkodowanie o 50% (art. 158 § 2 k.z.). Sąd ustalił, że Wacław K. w stanie kompletnego zamroczenia alkoholem w dniu 2 lutego 1960 r. wieczorem położył się na środku szosy i zasnął. Prowadzący autobus PKS pozwany I. przejechał K. i spowodował tym jego śmierć. Kierowca został prawomocnie skazany za nieumyślne spowodowanie śmierci K. przez to, że prowadząc autobus nie zatrzymał go po zauważeniu na szosie przeszkody i wskutek tego przejechał śpiącego na szosie K.W rewizji powodowie domagają się uwzględnienia powództwa w całości, zarzucając naruszenie art. 158 § 2 k.z. przez przyjęcie, że przyczynienie się zmarłego do szkody uzasadnia obniżenie odszkodowania, gdy poszkodowanymi są powodowie, a nie zmarły. Nadto skarżący podnoszą, że zmarły nie przyczynił się do wyrządzenia mu szkody.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy, zważył, co następuje.Wbrew zarzutom rewizji zgromadzony materiał dowodowy nie tylko w pełni uzasadnia przyjęcie, że zmarły przyczynił się do swej śmierci, ale uzasadniałby pogląd, że wina zmarłego znacznie przeważa winę kierowcy, a co za tym idzie uzasadniałby poważniejsze obniżenie odszkodowania niż o 50%.Sugerowana przez skarżących wykładnia art. 158 § 2 k.z. jest nie do przyjęcia. Nie było nigdy wątpliwości, że wyrażenie poszkodowany, użyte w art. 158 § 2 k.z. oznacza osobę, której bezpośrednio wyrządzono szkodę, a nie osoby, którym służą roszczenia przewidziane w art. 162 i 166 k.z. wskutek śmierci bezpośredniego poszkodowanego. Takie rozumienie określenia poszkodowany uzasadnia choćby użycie w art. 162 § 1 k.z. oraz w art. 166 k.z. słów w razie śmierci poszkodowanego. Inna wykładnia prowadziłaby zresztą do nonsensownych wyników.Z braku uzasadnionych podstaw rewizję należało oddalić (art. 383 k.p.c.).