4 CZ 5/58

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia B. Łubkowski. Sędziowie: S. Kałamajski, K. Lipiński (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Spółdzielni Pracy "S." w G. przeciwko Mieczysławowi P. o wydanie lisów, po rozpoznaniu zażalenia powódki na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 2 stycznia 1958 r.,zażalenie oddalił.Uzasadnienie faktyczneW sprawie o wydanie określonej liczby żywych lisów, oznaczonych co do gatunku i płci, Sąd Wojewódzki zabezpieczył powództwo przez zajęcie lisów w prowadzonej przez stronę pozwaną fermie hodowlanej. Gdy komornik wykonał zajęcie i zajęte zwierzęta pozostawił pod dozorem pozwanego, strona powodowa wystąpiła z wnioskiem o "zmianę sposobu zabezpieczenia" przez nakazanie komornikowi, by zajęte lisy odebrał pozwanemu i wyznaczył jako dozorcę osobę trzecią. Sąd Wojewódzki uwzględnił ten wniosek postanowieniem z dnia 21 grudnia 1957 r., a następnie na żądanie pozwanego uchylił to swoje postanowienie nowym postanowieniem z dnia 2 stycznia 1958 r. na podstawie przepisu art. 864 k.p.c.Zażalenie strony powodowej skierowane jest przeciwko postanowieniu z dnia 2 stycznia 1958 r., zmierza więc do utrzymania w mocy postanowienia z dnia 21 grudnia 1957 r. o "uzupełnieniu zabezpieczenia".Uzasadnienie prawneZażalenie nie może być uwzględnione, gdyż postanowienie Sądu Wojewódzkiego z dnia 21 grudnia 1957 r. narusza przepisy prawa i dlatego naprawiające błąd Sądu postanowienie z dnia 2 stycznia 1958 r. (dopuszczalne z mocy art. 864 k.p.c.) w każdym razie odpowiada prawu, niezależnie od tego, czy wywody zawarte w uzasadnieniu tego postanowienia są słuszne.Z mocy art. 866 § 3 k.p.c. do wykonania zarządzeń tymczasowych stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu egzekucyjnym. Sposób wykonania zajęcia ruchomości jako środka zabezpieczenia określają więc przepisy art. 586 i nast. k.p.c. O tym, czy zajęte rzeczy pozostawić we władaniu osoby, u której je zajęto (stanowi to regułę), czy też z ważnych przyczyn oddać je pod dozór innej osobie, zarządzając ewentualnie ich przeniesienie, oraz o tym, czy już po dokonaniu zajęcia zmienić dozorcę, decyduje komornik (art. 596 § 2, 598 § 3 i 600 k.p.c.), a nie sąd, który orzekł o zabezpieczeniu powództwa. Strona niezadowolona z decyzji komornika może wnieść skargę na czynności komornika do sądu powiatowego (art. 519 k.p.c.), a sąd ten może też z urzędu wydać komornikowi stosowne zarządzenie (art. 515 § 4 k.p.c.). Dopuszczenie ingerencji sądu, który wydał postanowienie o zabezpieczeniu powództwa, w szczegóły wykonawcze prowadziłoby do wysoce niepożądanych następstw, szczególnie gdy byłby to sąd odległy od siedziby komornika, a chodziłoby o czynność wymagającą szybkiej decyzji, uwarunkowanej znajomością stosunków w miejscu prowadzenia egzekucji, potrzebą oględzin przedmiotu egzekucji itp.Strona powodowa dla osiągnięcia celu, do którego zmierza, powinna więc była zaskarżyć czynność komornika (polegającą na pozostawieniu zajętych zwierząt pod dozorem pozwanego i żądać, by Sąd powiatowy na podstawie art. 519 § 2 postanowił o zmianie dozorcy zajętych zwierząt. Droga, którą obrała strona powodowa, była błędna. (…).Obecnie, gdy błędne postanowienie Sądu Wojewódzkiego z dnia 21 grudnia 1957 r. zostało - wobec oddalenia przez Sąd Najwyższy zażalenia na postanowienie z dnia 2 stycznia 1958 r. - prawomocnie uchylone, komornik powinien samodzielnie zdecydować o osobie dozorcy i o tym, gdzie zajęte zwierzęta mają być umieszczone, każda zaś ze stron będzie mogła w terminie przewidzianym w art. 519 § 1 k.p.c. zaskarżyć decyzję komornika do sądu powiatowego (…).