C 1037/52

Uzasadnienie faktyczne...Postanowieniem z dnia 11 III 1952 roku III Cz. 32/52 Sąd Wojewódzki przekazał sprawę na zasadzie art. 388 k.p.c. Sądowi Najwyższemu dla rozpoznania zagadnienia prawnego, czy za stację miejsca pracy należy uważać, jak w danym przypadku, stację kolejową Katowice, z której do miejsca pracy "Łagiewniki" można mieć zarazem tramwajem dojazd trwający 20 minut, czy też stację kolejową Chebzie, bliżej położoną Łagiewnik, lecz od której nie ma środków lokomocji, a tylko trzeba iść pieszo do miejsca pracy 4-5 km. Ponadto do stacji Chebzie przejeżdża się przez Katowice, gdzie trzeba czekać na połączenie kolejowe i dojazd z Katowic do Chebzia trwa około 20 minut.Rozpoznając powyższe zagadnienie Sąd Najwyższy zauważa, że stawki ulgowych biletów kolejowych według taryfy osobowej są zasadniczo kalkulowane przy wzięciu pod uwagę trasy kolejowej i położonych na niej stacji.Ponieważ taryfa jest i musi być konstruowana pod kątem masowej obsługi korzystających z dróg kolejowych i potrzeb gospodarczych kraju, przeto zawarte w niej pojęcia tłumaczone być muszą według powszechnie spotykanych zjawisk.Trzeba więc to mieć na uwadze czy określeniu, jaką stację kolejową należy uważać za stację miejsca pracy, jeżeli miejscowość, w której praca jest wykonywana, nie ma stacji kolejowej.Najczęściej spotykanym zjawiskiem jest, że stacją taką będzie stacja położona najbliżej miejsca pracy lub w nieznacznej od tego miejsca odległości.Zasady tej jednakże nie można uznać za niedopuszczającą wyjątku.Wyjątek taki uzasadniony być może szczególnymi warunkami lokalnymi, które według zasad prawidłowego i uczciwego rozumowania wskazują pasażerowi inną, chociaż dalej położoną stację kolejową jako bardziej odpowiedni punkt dojazdu ze względu na oszczędność trudu i czasu.Może to mieć miejsce np. wówczas, gdy dotarcie do stacji terenowo najbliższej miejsca pracy wymaga przesiadania połączonego ze znaczną stratą czasu, podczas gdy ze stacji dalej położonej istnieje dogodniejszy i szybszy dojazd innymi środkami powszechnej lokomocji, lub też gdy stacja kolejowa bliżej położona nie posiada żadnych środków takiej lokomocji, a dojście pieszo do miejsca pracy połączone jest ze znacznym nakładem trudu i czasu.Należy jednak mieć na względzie, że ulgowe bilety pracownicze miesięczne przeznaczone są w zasadzie na przejazdy w obrębie względnie niewielkich odległości, które zgodnie z § 23 ust. 2 p. 1 taryfy osób. cz. II zał. I nie mogą przekraczać 100 km.Z tego też powodu szczególnej ostrożności i wnikliwej oceny wymaga sytuacja, w której stacja najbliższa miejsca pracy położona jest w odległości ponad 100 km od miejsca zamieszkania i wskutek tego wykupywanie biletów pracowniczych ulgowych nie byłoby dopuszczalne, a stacja rzekomo dogodniej położona w obrębie 100 km korzystanie z takiego biletu umożliwia.W takim bowiem przypadku może zachodzić uzasadnione podejrzenie, że pretendujący do ulgi wskazuje inną stację kolejową jako właściwą niesumiennie w celu obejścia przepisów taryfy kolejowej.Tego rodzaju podejrzenie może znaleźć między innymi oparcie również w takich okolicznościach, jak ta, że odległość pomiędzy miejscem zamieszkani a miejscem pracy przy uwzględnieniu rozkładu jazdy i połączeń wymaga na przejazd tak znacznej ilości czasu, że codzienne dojazdy do pracy są praktycznie niemożliwe...