C 1070/52

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia dr B. Dobrzański. Sędziowie: Z. Ehrenkreutz, S. Rejman (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Wojciecha B. przeciwko Józefie B. o rozwód, po rozpoznaniu zażalenia pełnomocnika pozwanej na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie Ośrodek w Przemyślu z dnia 4 marca 1952 r. w przedmiocie skazania go na grzywnę,zażalenie odrzucił.Uzasadnienie faktyczne(...) Sąd Wojewódzki skazał pełnomocnika pozwanej na grzywnę za ciężkie naruszenie powagi sądu w oparciu o przepisy prawa o ustroju sądów powszechnych, które nie przewidują żadnego środka odwoławczego od postanowienia sądu w tym przedmiocie. Skazanie, zgodnie z brzmieniem art. 36 § 2 prawa o ustroju sądów powszechnych, jest natychmiast wykonalne i nie uchyla nawet odpowiedzialności karnej i dyscyplinarnej. Powołanie się zaś skarżącego dla udowodnienia dopuszczalności środka odwoławczego na art. 391 § 1 pkt 4) k.p.c. nie jest trafne. Taksatywne bowiem wyliczenie w cytowanym artykule przypadków, w których służy zażalenie na postanowienie sądu i zarządzenie przewodniczącego, dotyczy jedynie stanów faktycznych przewidzianych przez tę ustawę. Tak więc służy zażalenie między innymi na postanowienie sądu zapadłe na podstawie art. 138 k.p.c. za ubliżenie powadze sądu, lecz jedynie w piśmie procesowym. Błędność rozumowania skarżącego jest widoczna już choćby tylko z zestawienia art. 36 § 1 prawa o ustroju sądów powszechnych z art. 391 § 1 pkt 4) k.p.c. Gdyby ten ostatni art., jak to błędnie mniema skarżący, miał w omawianym przypadku zastosowanie, to wytworzyłaby się taka sytuacja prawna, że na postanowienie skazujące winnego na grzywnę służyłoby zażalenie, a w przypadku zastosowania przez sąd surowszej represji w postaci kary aresztu skazanemu nie przysługiwałby żaden środek prawny (...).