C 1515/51

Uzasadnienie faktyczne...Tymczasowa odmowa przyznania dziecku nieletniemu renty, z art. 161 §§ 2 i 3 k. z. oparta na tym, że dziecko nie wykonywało jeszcze pracy zarobkowej ani nie ma kwalifikacji do jej wykonywania, jakkolwiek usankcjonowana przez przedwojenne orzecznictwo Sądu Najwyższego (Zb. U. 374/38), nie zawsze odpowiada sytuacji faktycznej. Sąd powinien zasądzić dziecku w miarę potrzeby tymczasową rentę, której wysokość powinna odpowiadać wartości pomocy, jakiej potrzebuje dziecko z powodu, kalectwa, za które odpowiada zobowiązany do odszkodowania, a ostateczną rentę przyznać od czasu, w którym człowiek normalnie staje się zdolnym do pracy zarobkowej, w wysokości odpowiadającej spodziewanym zarobkom z pracy zarobkowej, której poszkodowany prawdopodobnie poświeciłby się, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Jeżeliby dziecko tymczasowej renty nie potrzebowało, w częściowym uwzględnieniu żądania należy ustalić obowiązek wyrównania przyszłej szkody.Rozpoznając .na płaszczyźnie art. 142 k. z. kwestię odpowiedzialności wychowawcy za szkodę wyrządzoną przez dziecko, będące pod jego nadzorem, należy mieć na względzie, iż ciężar dowodu, iż wychowawca dopełnił obowiązku swego co do starannego wykonania nadzoru, spoczywa na tym ostatnim, nie zaś na poszkodowanym, toteż sąd przyjmując, że osoba odpowiedzialna starannie wykonywała nadzór, powinien podać okoliczności faktyczne, na których oparł tę ocenę. Ustalenia, poczynione przez sąd I instancji w tym kierunku, nie uzasadniają wniosku Sądu, iż wychowawca uczynił wszystko co leżało w jego mocy, by zapobiec nieszczęśliwemu wypadkowi. W tym względzie nie wystarcza bowiem ustalenie Sądu, że zabawa, która spowodowała wypadek, została zainicjowana przez jedno z dzieci bez współudziału wychowawcy G. Niezrozumiały jest też wniosek Sądu, iż G. nie mógł przeszkodzić zabawie, skoro zasadniczo pozostawiono swobodę w wyborze zabawy dzieciom. Rozumowanie to jest błędne, gdyż właśnie celem nadzoru nad dziećmi było przede wszystkim zapobieżenie temu, aby dzieci nie bawiły się w sposób dla nich i dla osób trzecich niebezpieczny.Rzeczą Sądu było wyjaśnić konkretną sytuację faktyczną i na jej podstawie ocenić, czy rzeczywiście wychowawca w danym przypadku nie mógł zapobiec wypadkowi.Nie rozważył również Sąd twierdzenia strony powodowej, iż "kiczka" należy do gier niebezpiecznych, albowiem bynajmniej nie jest rzeczą notoryjną, by zabawa w "kiczkę" była "zabawą od dawnych lat uprawianą przez dzieci i nigdy nie zabronioną", jak to stwierdza zaskarżony wyrok w swoim uzasadnieniu.A nawet jeśliby tak rzeczywiście było, nie oznacza to, aby nie była niebezpieczną i na przyszłość miała być tolerowaną...