C 901/50

SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu w dniu 27 lutego 1951 r. w sprawie z powództwa Elżbiety S. przeciwko Krakowskim Zakładom Wyrobów Papierniczych - Przedsiębiorstwo Państwowe Wyodrębnione w Krakowie - o 95.000 zł, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej pozwanych na wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 31 marca 1950 r. skargę kasacyjną oddalił.Uzasadnienie faktycznePowódka była pracownicą u strony pozwanej od 1 czerwca 1947 r. do 30 października 1948 r. zatrudniona w księgowości dekretacją dokumentów przeznaczonych do księgowania dla kontystów i pobierała uposażenie po 10.000 zł miesięcznie.Na skutek zarządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z 8.VI.1943 r. została od 1.VI.1948 r. wprowadzona specjalna siatka płac dla pracowników umysłowych w wydziałach finansowo - księgowych, przy czym Centralne Zarządy Przemysłów zostały obowiązane do bezzwłocznego przedstawienia do Departamentu Finansowego tegoż Ministerstwa listy stanowisk wydziałów finansowo-księgowych do zatwierdzenia.W wykonaniu tego zarządzenia pozwane przedsiębiorstwo przedstawiło Ministerstwu Przemysłu i Handlu arkusze kwalifikacyjne pracowników, a również i powódki, jednakże mimo uzyskania czterech etatów IV grupy i objęciu nową siatką wszystkich pracowników księgowości strony pozwanej - powódce zaszeregowania do IV grupy i podwyżki płacy o 19.000 zł od 7.VI.1948 r. bez podania przyczyn odmówiono.Sąd Okręgowy, zatwierdzając zasadniczo wyrok Sądu Pracy podwyższył przysądzoną w nim na rzecz powódki kwotę 55.000 zł do kwoty żądanej czyli do 95.000 zł z 8 proc. odsetkami od 30.X 1948 r.Wyrok ten zaskarża strona pozwana przez Prokuratorię Generalną RP. Oddział w Krakowie skargą kasacyjną, opartą na obu podstawach zaskarżenia z art. 426 k.p.c., jednakże niesłusznie.W wywodzie podstawy zaskarżenia z art. 426 p. 1 k.p.c. usiłuje skarga kasacyjna pod zarzutem naruszenia art. 29, 30, 50 k.z. i art. 351 k.p.c. wykazać, że Sąd Okręgowy nie miał w wynikach postępowania żadnej podstawy do przyjęcia zmiany umowy z powódką w przedmiocie podwyższenia jej uposażenia o 19.000 zł miesięcznie, a to ani przez zawarcie z nią nowej umowy, ani przez układ zbiorowy, ani też przez skierowanie do powódki oświadczenia w tym względzie ze strony pozwanego przedsiębiorstwa w taki sposób, iżby mogła o nim powziąć wiadomość.Wywód ten jest prawnie chybiony, bo zapoznaje fakt, że stosunki pracy w planowej gospodarce socjalistycznej są regulowane zasadniczo w drodze zarządzeń odnośnych władz administracyjnych, opartych na odpowiednich uchwałach partii i związków zawodowych oraz na układach zbiorowych i że zarządzenia tego rodzaju, o ile są dla świata pracy korzystniejsze od dotychczasowych umów, winny być zamiast nich automatycznie stosowane, na podobieństwo jak stosowane są korzystniejsze dla pracowników postanowienia układów zbiorowych w myśl art. 445 § 4 k.z.Zaskarżony wyrok ustala, że w przemyśle papierniczym zarządzeniem Ministerstwa Przemysłu i Handlu z dnia 8 czerwca 1948 r. została wprowadzona z dniem 1 czerwca 1948 r. specjalna siatka wyższych płac dla pracowników umysłowych, zatrudnionych w wydziałach finansowo - księgowych oraz, że powódka była pracownicą księgowości w pozwanym przedsiębiorstwie jako księgowy główmy, który dekretuje dokumenty .przeznaczone dla kontystów do księgowania.Dalej ustalono, ze pozwane przedsiębiorstwo, stosując się do powyższego zarządzenia Ministerstwa - uzyskało w trybie tym zarządzeniem przewidzianym cztery etaty IV grupy dla pracowników kwalifikowanych w dziedzinie księgowości oraz, że wszystkich pracowników księgowości przeszeregowano do nowej siatki płac, a jedynie powódkę w zaszeregowaniu do należącej się jej IV grupy bez podania powodów pominięto.W tym stanie rzeczy nie można bez obrazy zasady sprawiedliwości społecznej oraz wbrew zasadzie przyjętej w ustroju socjalistycznym "każdemu według jego pracy" - odmówić powódce przysądzenia wyrównania płacy według grupy IV od 1 czerwca do 30 października 3948 r., skoro takie wyrównanie zostało przyznane innym pracownikom z tej kategorii, stosowanie do zarządzenia Ministerstwa Przemysłu i Handlu (p. art. 445 § 4 k.z.) i skoro wcale nie twierdzono, jakoby powódka czy to z braku odpowiednich kwalifikacji czy też z innych jakichkolwiek przyczyn pozostawionych chociażby uznaniu Dyrekcji Przedsiębiorstwa na zaszeregowanie do grupy IV nie zasługiwała - zwłaszcza, że zaszeregowanie i wyrównanie uposażenia dotyczy okresu, który powódka na stanowisku głównego księgowego w całości przepracowała.Z tych względów dalsze wywody skargi kasacyjnej na temat pogwałcenia art. 227, 250, 351 i 417 k.p.c. przez rzekome niewłaściwe ustalenia, że zaszeregowanie powódki do grupy IV zależało od decyzji Ministerstwa, a nie od uznania Centrali i Dyrekcji Przedsiębiorstwa - należy pominąć jako nieistotne i bezzasadną skargę kasacyjną pozostawić bez skutku (art. 438 k.p.c.).