I C 2932/52

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Włodzimierza K. przeciwko Janowi N. i Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń Wzajemnych o odszkodowanie, po rozpoznaniu zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 11 sierpnia 1952 r.,zażalenie odrzucił.Uzasadnienie faktyczneW sporze niniejszym powód dochodził wynagrodzenia szkody spowodowanej uszkodzeniem ciała, którego doznał przez to, że pozwany N., prowadząc samochód pozwanego Zakładu, najechał na samochód, w którym znajdował się powód. Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 11 października 1950 r. zasądził od pozwanego solidarnie na rzecz powoda 40.000 zł (w dawnej walucie). Następnie w związku z wnioskiem powoda o wydanie tytułu wykonawczego na podstawie art. 8 ustawy z dnia 28 października 1950 r. (Dz. U. Nr 50, poz. 459) Sąd Wojewódzki zaskarżonym postanowieniem przeliczył zasądzone 40.000 zł w stosunku do pozwanego Zakładu na 400 zł.Postanowienie powyższe powód zaskarżył zażaleniem z wnioskiem o jego zmianę przez przeliczenie sumy 40.000 zł (w dawnej walucie) w stosunku do pozwanego Zakładu na 1.200 zł (...).Zażalenie jest niedopuszczalne. Zaskarżone postanowienie należy zakwalifikować jako orzeczenie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, służy ono bowiem przygotowaniu klauzuli wykonalności. W postępowaniu egzekucyjnym na postanowienie sądu służy zażalenie tylko w przypadkach szczególnie przewidzianych (art. 520 § 1 k.p.c.). W stosunku do postanowień sądu co do nadania klauzuli wykonalności kodeks postępowania cywilnego w art. 545 przewiduje dopuszczalność zażalenia, ogranicza jednak ją do przypadków, w których postanowienie orzeka już o klauzuli samej, a więc gdy w postanowieniu mieści się klauzula albo odmowa jej nadania. Natomiast orzeczenia przygotowawcze nie są objęte dopuszczalnością zażalenia. Na tego rodzaju zarządzenia sądu strony mogą żalić się dopiero, gdy zapadnie postanowienie w przedmiocie klauzuli samej i gdy zarządzenia te wpływają istotnie na treść klauzuli.