I CNP 117/22

Sygn. akt I CNP 117/22 POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 października 2022 r. skargi T.K. i M.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 16 lutego 2021 r., sygn. akt II Ca 1925/20 wydanego w sprawie z powództwa T.K. i M.K. przeciwko T. spółce akcyjnej w K. o zapłatę, 1) odrzuca skargę; 2) zasądza od powodów solidarnie na rzecz pozwanej kwotę 1.800 (tysiąc osiemset) zł tytułem kosztów postępowania wywołanego skargą. UZASADNIENIE M.K. i T.K. w skardze z 21 grudnia 2021 r. wystąpili o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z 16 lutego 2021 r., wydanego w sprawie z ich powództwa przeciwko T. SA w K. o zapłatę kwoty 15.000 zł z odsetkami od wniesienia pozwu, którym Sąd ten zmienił korzystny dla powodów wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie z 16 lipca 2020 r., i oddalił powództwo. Powodowie zarzucili, że wyrok ten jest niezgodny z prawem, to jest: - z art. 172 § 1 i 2 k.c., art. 292 k.c. w związku z art. 352 § 1 i 2 k.c. oraz art. 7 k.c. 2 Pozwany wniósł o odrzucenie skargi dotkniętej brakami konstrukcyjnymi uniemożliwiającymi nadanie jej biegu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Obowiązkiem wnoszącego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest uprawdopodobnienie szkody, którą poniósł w związku z wydaniem zaskarżonego orzeczenia oraz wykazanie, że nie było i nie jest możliwe uzyskanie wzruszenia zaskarżonego nią wyroku w drodze innych środków prawnych albo że została wniesiona w szczególnej sytuacji uregulowanej w art. 4241 § 2 k.p.c. (art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.). Te wymagania stawiane skardze mają charakter konstrukcyjny i nie podlegają uzupełniniu w drodze wezwania o uzupełnienie braków formalnych (arg. z art. 4246 § 2 k.p.c.). Wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c. powodowie nie uprawdopodobnili, żeby przez wydanie zaskarżonego wyroku doszło do wyrządzenia im szkody ani także tego, że wzruszenie wyroku przy wykorzystaniu innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł o odrzuceniu skargi. Podstawą orzeczenia o kosztach postępowania był art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 2 pkt 5 w związku z § 10 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 265), orzeczono jak w postanowieniu. as