I CNP 34/16

Sygn. akt I CNP 34/16 POSTANOWIENIE Dnia 4 stycznia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie skargi C. spółki z o.o. w W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt VI ACa […], wydanego w sprawie z powództwa […] U. […] w W. przeciwko C. spółce z o.o. w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 stycznia 2017 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Zarówno w piśmiennictwie, jak orzecznictwie (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2008 r., I CNP 27/08, LEX nr 457829), przyjmuje się, że niezgodność orzeczenia z prawem uzasadniająca odpowiedzialność odszkodowawczą ma charakter kwalifikowany i zachodzi tylko wtedy, gdy orzeczenie zostało wydane na skutek rażąco błędnej wykładni prawa lub rażąco niewłaściwego zastosowania prawa, tj. uchybień odnoszących się do regulacji prawnych istotnych i nieuzasadniających odmiennych ocen. W szczególności nie stanowi takiego uchybienia opowiedzenie się przez sąd za jedną z możliwych interpretacji przepisów prawa. Taka wykładnia art. 4241 § 1 k.p.c. jest zgodna z art. 77 ust. 1 Konstytucji (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 września 2012 r., SK 4/11). Przeciwny pogląd zagrażałby wartościom takim, jak: stabilność obrotu prawnego, swoboda sądu w ocenie materiału dowodowego i stosowaniu prawa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r., III CNP 42/08, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2009 r., I CNP 121/08). Według art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, jeżeli jest ona oczywiście bezzasadna. Skargę uważa się za oczywiście bezzasadną, gdy z jej treści, bez głębszej analizy wynika, że nie może być uwzględniona. „C.” Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością kwestionuje w skardze prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 19 września 2014 r. w sprawie o zapłatę, uwzględniający wobec niej powództwo wytoczone przez […] U. […]; zasądzona kwota dochodzona była tytułem czynszu najmu. Skarżąca spółka zarzuciła temu wyrokowi niezgodność z art.84 i 88 k.c. Twierdzenia skarżącej spółki o naruszeniu wymienionych przepisów przez Sąd Apelacyjny nie zawierają jednak argumentów, które pozwalałyby – wstępnie oceniając - zasadnie wnioskować, iż objęty skargą wyrok jest dotknięty kwalifikowaną sprzecznością z prawem w przedstawionym wyżej znaczeniu. W konsekwencji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. [aw] db