I CNP 37/14

Sygn. akt I CNP 37/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie ze skargi M. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 30 września 2013 r., sygn. akt IV Ca […], wydanego w sprawie z powództwa M. P. przeciwko Miastu W. o ustalenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lutego 2015 r., odrzuca skargę. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 30 września 2013 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację powódki M. P. w sprawie przeciwko Miastu W., dotyczącej powództwa o ustalenie. Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego orzeczenia wniosła powódka wskazując, że jest ono sprzeczne z 14 ust. 4 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksy cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733 ze zm.). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przepis art. 4245 § 1 k.p.c. określa wymagania konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Wśród wymagań tych mieści się uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Jego spełnienie sprowadza się do złożenia oświadczenia, że szkoda wystąpiła, oraz wskazania jej rodzaju i rozmiaru (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, Biul. SN 2005, nr 10, s. 14 oraz z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, niepubl.). Obowiązkiem skarżącego jest ponadto uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, a więc wykazanie jej przy użyciu dowodów lub innych środków, niespełniających wymagań wynikających z przepisów o postępowaniu dowodowym (art. 243 k.p.c.). Skarżąca w niniejszej sprawie powołała się co prawda na to, że została jej wyrządzona szkoda, jednak w żadnym stopniu nie podjęła nawet próby uprawdopodobnienia jej zaistnienia. Samo gołosłowne stwierdzenie, że szkoda nastąpiła nie może być wystarczające. Skarżąca wskazała co prawda na konieczność uiszczania odszkodowania za korzystanie z cudzej nieruchomości nie wskazała jednak z kolei wysokości poniesionej rzekomo szkody. W myśl art. 4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzuca skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. Wypełniając dyspozycję tego przepisu, Sąd Najwyższy postanowił, jak w sentencji.